مالک واقعی جهیزیه کیست؟ – به گزارش میهن تجارت

به گزارش خبرگزاری به گزارش میهن تجارت، شهرنشینی مستلزم رعایت قوانین و مقررات شهری است و کارشناسان معتقدند زمانی که شهرنشینان به حقوق یکدیگر احترام بگذارند و به وظایف خود در قبال شهر و جامعه عمل کنند، به «شهروند» ارتقا می یابند.

حقوق شهروندی مجموعه ای از حقوقی است که هر شهروندی دارد و باید توسط سایر شهروندان و دولت رعایت شود. حقوق شهروندی در ایران نیز مانند بسیاری از کشورها پذیرفته شده است که بارزترین و مهمترین جلوه آن قانون اساسی است که در اصول 32، 34، 35، 37، 38 و 39 به آن اشاره شده است.

یکی از موضوعات مهم حقوق شهروندی که توجه بسیاری را به خود جلب می کند، موضوع مهریه است. سوال اساسی در این زمینه این است که مالک واقعی مهریه کیست؟ می توان گفت که طبق آداب و رسوم ایرانیان، جهیزیه توسط خانواده دختر تهیه می شود و دختر آن را به خانه شوهر می برد. این وسایل مورد استفاده زن و شوهر و فرزندان در طول زندگی مشترک است.

ممکن است به مرور زمان این وسایل فرسوده شوند و زوجین تصمیم به خرید وسایل جدید بگیرند. در چنین حالتی، زن نمی تواند ادعای مالکیت اقلام جدید را داشته باشد، مگر اینکه ثابت کند آنها با پول او خریداری شده اند.

در مجموع طبق قواعد حقوقی می توان گفت که مهریه در اختیار شوهر نیست و اجازه استفاده از آن را دارد، بنابراین مرد نمی تواند ادعای مالکیت مهریه همسرش را داشته باشد، مگر اینکه خودش آن چیزها را خریده باشد.

نکته مهم دیگر این است که اقدام پدر دختر در خرید جهیزیه برای او در واقع نوعی هدیه است که قابل استرداد نیست، به این ترتیب مهریه ملک زن محسوب می شود و متعلق به اوست. معمولاً اعتقاد بر این است که پدر بدون دریافت پول، مهریه را به دخترش می دهد و با دریافت آن، مالکیت به او منتقل می شود. بنابراین در صورت فوت دختر، مهریه جزو اموال او محسوب می شود و پدر و شوهر هر کدام بر اساس سهم الارث خود از آن ارث می برند.

در مورد مالکیت وسایل خانه که در طول زندگی مشترک به دست آمده اند، ممکن است اختلاف بین زوجین ایجاد شود. این اختلافات معمولاً حول این است که کدام اقلام متعلق به زنان یا مردان است.

برای تعیین مالکیت این وسایل می توان گفت که معمولاً وسایلی که عرفاً مختص یک جنسیت خاص هستند متعلق به یکسان هستند; مثلاً لوازم آرایشی که عرفاً متعلق به زنان و مردان است نمی توانند ادعای مالکیت آن ها را داشته باشند، از طرف دیگر اقلامی که مورد استفاده هر دو قرار می گیرد، دارایی مشترک محسوب می شوند، مگر اینکه خلاف آن با ادله یا مستندات ثابت شود. ادعای این واقعیت است، بنابراین حتی اگر یک کالا به طور معمول برای زنان باشد، مرد می تواند با ارائه سند مالکیت خود را ثابت کند و در این صورت، آن کالا به او تعلق می گیرد.

اگر زنی دارای اقلامی باشد که ظاهراً متعلق به مرد است، اما دلیلی برای اثبات آن نداشته باشد، می‌تواند با شهادت شهود یا افراد مطلع ادعای خود را ثابت کند.