از آنجا که بحران کمبود برق به بالاترین سطح خود رسیده است ، دنبال می کند که وزارت کشور به پیام کوتاه دستور داده است تا تولید را توسط مدیران فولاد و سیمان متوقف کند.
وزارت کشور از شب گذشته دستور کاهش فوری مصرف انرژی در صنایع بزرگ را داده است و اعلامیه ای را به بخش های برق منطقه ای ارسال می کند. طبق این دستور ، کارخانه های فولاد و سیمان باید از فردا صبح کار خود را متوقف کرده و مصرف برق آنها را به کاهش 5 ٪ سقف کاهش دهند. سطحی که برای نگه داشتن سالن ها کافی باشد ، این به معنای خطوط خاموش و فولادی کامل است.
بررسی پیام های ارسال شده به مدیران صنعتی نشان می دهد که در صورت عدم رعایت این محدودیت ، این هشدار در قبال هرگونه عواقب برای کارخانه ها مسئولیت پذیر خواهد بود. در حقیقت ، صنعت فولاد و سیمان اکنون چاره ای جز تعطیل ندارد.
تهدید به بسته شدن سیمان و تولید فولاد تأیید شد
علی اکبر الواندیان ، دبیر انجمن سیمان ، این خبر را تأیید کرد ، به Business News گفت: “کارخانه های سیمان صحیح هستند و هدف از این اقدام آزاد کردن برق برای مصرف خانه در روزهای اوج است و این تصمیم ایجاد آسیب به چرخه تولید است.”
بهادور احرام و رضا شهرتانی ، تولید کنندگان فولاد این کشور ، متن خطوط تولید را رد کردند ، اما آنها همچنین شرایط تولید نامناسب را گزارش کردند.
این دو تولید کننده توضیح دادند که این موضوع را از دیگر تولید کنندگان صنعتی شنیده اند و احتمالاً برای بسته شدن تولید اجباری هستند. اما آنها خود پیامکی دریافت نکردند.
صنایع سیمان و فولاد قربانیان سیاست دولت ناکافی
تصمیم دولت برای محدود کردن برق صنعت فولاد و سیمان برای تأمین برق مشترکان خانه ، اگرچه در نگاه اول ممکن است یک اقدام اضطراری و انسانی برای غلبه بر بحران گرما به نظر برسد ، اما این عواقب اقتصادی و اجتماعی را به همراه خواهد داشت.
صنایع مانند فولاد و سیمان بخش بزرگی از تولید ناخالص داخلی را تشکیل می دهند و نقش تعیین کننده ای در زنجیره تولید سایر بخش های اقتصاد دارند. اما اکنون آنها به مهمترین قربانیان سیاست های ناکارآمد دولت در زمینه برق تبدیل شده اند.
از جمله این که متوقف کردن تولید می تواند منجر به خسارت کوره ، زباله های مواد اولیه و افزایش هزینه های پرتاب شود ، چنین شرایطی سرمایه گذاران داخلی را دلسرد می کند و خطر سرمایه گذاری صنعتی در ایران را افزایش می دهد.
بسته شدن موقت کارخانه ها همچنین باعث کاهش درآمد خانوار و نارضایتی کارگران می شود. تولیدی که متوقف می شود ، صادرات باقی مانده است. بازارهای خارجی گم شده و فرصت های اشتغال و ارز از بین می رود. این اتفاق در سالی رخ می دهد که مؤسسات دولتی نیز بر پرش تولید تأکید می کنند.
