ایسنا نوشت: «مراسم یادبود سیدعلی صالحی» و رونمایی از مجموعه شعر «لولی و واژه ها» که با همکاری خانه اندیشمندان علوم انسانی در نشر چشمه منتشر شده بود، جمعه 27 بهمن 1402 در تالار فردوسی دانشگاه برگزار شد. خانه اندیشمندان علوم انسانی.
شاعری باهوش، مغرور، کم حرف و پرکار
رسول رخشا شاعر در این مراسم در سخنانی گفت: امروز گرد هم آمده ایم تا از شاعری که مداح بی بدیل کلام و کلام و شعر است تجلیل کنیم. سید علی صالحی این سال ها در شعر فارسی بی خواب بوده و نخوابیده است. در ایذه خوزستان به دنیا آمد. او 50 سال از 68 سال خود را با شعر و ادب فارسی گذراند. نیم قرن از اولین سروده های او در مسجد سلیمان می گذرد. در تمام این سال ها نوشته است. اگرچه او علاوه بر شعر، رمان و نقد هم نوشته است، اما با شعرهایش از او یاد می کنیم.
وی افزود: سیدعلی صالحی شاعری باهوش، مغرور، کم حرف و سازنده است. زندگی او چنان با شعر در هم آمیخته است که تفکیک آنها غیرممکن به نظر می رسد. او شاعری حرفه ای و تمام وقت است. صالحی همیشه ردای شاعری را بر دوش دارد. وی در سال 1335 برنده جایزه شعر فروغ شد و سپس نظریه پرداز شعر گفتار شد. شعر صالحی حاوی موسیقی غمگین و روان است. در شعر او هم فیزیک هست و هم متافیزیک. امید، اعتراض، غم و نقد اجتماعی در لایه های شعر او غیرقابل انکار است.
سهم ارزنده صالحی در روشن نگه داشتن چراغ شعر
حافظ موسوی دیگر شاعر حاضر در این مراسم نیز گفت: امروز برای تجلیل از یک شاعر در خانه اندیشمندان علوم انسانی گرد هم آمدیم. اینجا خانه کسانی است که به انسان می اندیشند و شاعر کسی است که با طبیعی ترین و واضح ترین زبان انسان ها که شعر است صحبت می کند. شعر بیان احساسات انسان است. سید علی صالحی 50 سال از عمر خود را وقف شعر کرد و سرنوشت او با شعر و کلام گره خورده است. او در عرصه شعر در کنار افرادی چون شمس لنگرودی از برجسته ترین شاعران دهه 60 بود.
وی افزود: آغاز مهم ترین اشعار صالحی در دهه 70 است. در بحبوحه جنون دهه 70 به نوعی از شعر رسید که از نظر زبان و فرم شعر مختص اوست. زبان شعر صالحی دقیقاً با زبان گفتار روزمره یکی نیست. تفاوت او با دیگران این است که با برجسته کردن بخش هایی از ظرفیت زبان گفتاری و آمیختن آن با زبان ادبی، برای خود سبکی شخصی ایجاد کرده است. صالحی با انتشار حدود 50 دفتر شعر سهم ارزنده ای در روشن نگه داشتن چراغ شعر فارسی داشته است. امید یکی از پرتکرارترین واژه های شعر اوست.
شعر صالحی برای من هوا بود
همچنین گروس عبدالمالکیان شاعر نیز در سخنانی گفت: باعث خوشحالی و افتخار من است که نقش کوچکی در مراسم یادبود سید علی صالحی دارم. ابتدا با این سوال شروع می کنم که کار شاعر در این دنیا چیست؟ شاعر چیزی را می یابد که پنهان است. صالحی در این سالها در شعر خود مسائلی را در دو مقوله اجتماعی جاودانه و تاریخی یافته و آنها را نیز به شکلی عمیق پنهان کرده است.
وی افزود: شاعران بزرگ جهان را می آفرینند و شاعران کوچکتر در دنیای آنها زندگی می کنند. صالحی در دنیای نیما زندگی کرده است اما کم کم از آن دنیا خلاص شد و دنیای خودش را ساخت. شاعر به دو استعداد نیاز دارد. یکی توانایی ابراز وجود و دیگری توانایی گسترش هویت جهانی خود. صالحی این استعداد بزرگ را به وضوح نشان داده است. برخی شاعران منظره می سازند و برخی دیگر پنجره می سازند، اما یک شعر خوب در اوایل جوانی برای من نه منظره بود و نه پنجره، اما برای من هوا بود.
شاعران تکیه گاه درجه یک این سرزمین بوده اند
سید علی صالحی در مداحی خود ضمن قرائت برخی از اشعار خود گفت: از چشمه و خانه اندیشمندان علوم انسانی سپاسگزارم. من سخنران و سخنور نیستم و فقط شاعرم و دست تک تک کسانی که به این مراسم آمدند می بوسم. این حضور نشان می دهد که چقدر معجزه در کلام وجود دارد. شعر معجزه بسیج کردن را دارد. شاعران در طول تاریخ تکیه گاه اصلی این سرزمین بوده اند.
به گزارش روابط عمومی خانه اندیشمندان علوم انسانی، در پایان این مراسم از کتاب «لولی-واش-کلمات» رونمایی شد.
