حملات اخیر اسرائیل به برنامه هسته ای ایران ، گمانه زنی های زیادی راجع به احتمال تحول اساسی سیاسی در ایران ایجاد کرده است ، اما چند هفته پس از حملات ، امید به تحول داخلی در ایران کاهش یافته است.
این ممکن است برای برخی شگفت انگیز باشد. اما با وجود عبور بیش از چهار ما در دهه خود هستیم از انقلاب ، و علی رغم فشارهای شدید اقتصادی و سیاسی ، هیچ نشانه ای از فروپاشی غدد درون ریز در ایران وجود ندارد. دوام آن تا حد زیادی ریشه در تاریخ پرشور آن دارد.
ایران یکی از تمدن های بزرگ باستانی در جهان است که هزاران سال قبل از ظهور اسلام اتفاق افتاد و بیش از 6000 سال با تهاجم های بی شماری روبرو شده است ، از حمله عرب تا مغول ها ، اما در برابر تهاجم کامل فرهنگی به میراث فرهنگی خود مقاومت کرده است.
این روند در عصر مدرن ادامه داشته است. به عنوان مثال ، حمله غافلگیرانه عراق به ایران در سال 2 و جنگ ایران -عراق ، در پی آشفتگی سیاسی پس از انقلاب ، منجر به همبستگی ملی شد و قدرت دولت در ایران را تثبیت کرد. همین الگوی هنوز هم امروز دیده می شود.
در طول جنگ دوازده روز گذشته ، برخی از مقامات ما و اسرائیلی حداقل به طور خلاصه از احتمال انقلاب دموکراتیک در ایران صحبت کردند و حتی مردم ایران را ترغیب کردند که علیه این سیستم برخیزند. اما هیچ اعتراضی ندارد ضد دولت این تشکیل نشده و رهبران ارشد ایرانی که توسط اسرائیل ترور شده اند به سرعت جایگزین شدند. پس از آن ، مقامات ایرانی سعی کردند وحدت داخلی را با استفاده از نمادهای ناسیونالیستی تقویت کنند.
دیپلماسی راه حل همه چیز نیست. به دلیل این پیشینه تاریخی ، ایران هنوز به دنیای خارج بی اعتماد است. حتی به عنوان شعارهایی مانند “مرگ به آمریکا” و از نابودی اسرائیل صحبت می کند. در هر لحظه ، دولت ایران می تواند از حمایت از نیروهای مقاومت در منطقه جلوگیری کند ، وجود اسرائیل را بشناسد و قدم برد تا روابط با غرب را بهبود ببخشد ، اما اینطور نیست. از آنجا که صدور نسخه انقلابی اسلام سیاسی ، ساخت انقلاب ایران است. ایران ترجیح می دهد دوباره به یک امپراتوری صعودی تبدیل شود تا اینکه تسلیم نظم منطقه ای خصمانه شود.
به گفته نویسنده این گزارش ، برای پنج دهه گذشته ، سیاست گذاران آمریکایی به دنبال بهترین رویکرد برای تهران هستند. در نتیجه ، سیاست ایالات متحده بین مشارکت و خصومت ، از مذاکرات گرفته تا تحریم های سنگین و ترور سردار قسیم سلیمانی ، یکی از چهره های برجسته نظامی ایران در سال ، نوسان کرده است. اکنون ، پس از درگیری های تابستانی ، ایالات متحده این فرصت را دارد که یک استراتژی برای مهار ایران را تدوین کند. استراتژی که هم اعتماد متحدین منطقه ای ایالات متحده را ایجاد می کند ، قدرت شبکه مقاومت در برابر ایران را کاهش می دهد و یک معماری جدی تر امنیت منطقه ای ایجاد می کند.
تعامل دیپلماتیک نیز ناکارآمد نیست ، کاخ سفید نشانه هایی از تمایل خود را برای توافق هسته ای جدید با ایران نشان داده است. اگر دولت ایالات متحده بتواند مشوق های دیپلماتیک و اهرم فشاری استراتژیک را متعادل کند ، ممکن است به توافق برسد که گسترده تر و سودمندتر از سال 6 ترامپ باشد.
منبع : به گزارش میهن تجارت
