«مسکن‌ کم‌درآمدها» نصیب چه کسانی شد؟

مسکن پشتیبانی شده با هدف تأمین مسکن برای گروه های کم درآمد جامعه به رشد “فقر مسکن” منتقل شد. نه این که “محروم” کاملاً از چنین پروژه هایی محروم شده بود ، بلکه نتیجه کار به نفع گروه های خاص “غیر قشر” بود. مسکن یکی از مهمترین نیازهای بشر است ، اما با افزایش هزینه های مسکن ، فشار اضافی به خانوارهای کم درآمد وارد شده است. به دلیل انتظار طولانی از رشد و اجاره مبتنی بر خانه ، عدم هماهنگی عرضه و تقاضا ، دسترسی به مسکن دشوار بوده است. در این میان ، رویکردهای با جهت گیری و متقاطع و متقاطع نتوانستند مشکلات را حل کنند. بحران های مسکن در دهه های اخیر نتوانسته است برای سیاست های مختلف نمره بالایی کسب کند. به جای تمرکز روی سیاست های کلان ، تمرکز بر تصدی ، احتقان و مجوز بود و به جای بازی کردن سازندگان انبوه ، توسعه دهندگان و سازندگان سرمایه گذار در نقش پیمانکار استفاده می شد. دیروز جلسه تخصصی توسط گروهی از کارشناسان اقتصاد مسکن با هدف بررسی “تأمین مسکن برای درآمد کم” و سیاست های دولت ها برای چهار دهه گذشته برگزار شد.

نشانه آشکار عدم موفقیت در “تأمین مسکن”

Hojjatollah Mirzaei ، یک متخصص مسکن در این جلسه ، معتقد بود که در ایران ، تمرکز اصلی مسکن با تصدی کامل دولت ها در سمت تأمین بود. دولت ها در ایالات متحده امری عادی هستند ، اما سیاست های عرضه مسکن وجود دارد ، اما تجربه نشان می دهد که سیاست های مسکن برای ترکیب عرضه ، تقاضا و موسسات مالی برای موفقیت لازم است. در ایران ، دولت ها با تکیه بر منابع نفتی و مالکیت زمین ، در گروه های مختلفی مانند کارمندان دولت و برخی از موسسات اجاره ای ایجاد کردند و البته برخی از گروه های کم درآمد از طریق تعاونی ها برای تأمین نیاز به مسکن با تأمین زمین و وام ارزان. اگرچه این سیاست ها تا دهه 1980 تا حدودی امکان پذیر بود ، اما ادامه این سیاست از دهه 1990 غیرممکن بوده است ، با تشدید تحریم ها و کاهش درآمدهای نفتی و پایان دادن به ذخیره زمین با کیفیت بالا در شهرها ، اما دولت ها قبلاً همچنان به همین ترتیب عمل می کنند. با گذشت سالها ، برخی از ابتکارات ساخته شده اند اما محدود هستند.

Hojjatollah Mirzaei گفت که تجربه مسکن مهر گسترده ترین و آسیب پذیرترین تجربه در تأمین مسکن برای درآمدهای پایین است و با کمترین میزان سهم خوبی در این سیاست نداشت. اکنون ، ما برای موفقیت در تأمین مسکن کم درآمد ، به یک زمینه مهم نیاز داریم و این ثبات اقتصاد کلان است. این به معنای تورم پایین و رشد اقتصادی بالا در دراز مدت است. با نرخ رشد اقتصادی در حدود یک درصد در چهار دهه گذشته و تورم متوسط ​​حدود 22 درصد ، انتظار انتظار سیاست های عرضه تقریباً غیرممکن است. در طی این سالها ، اجاره زمین در شهرها ، روستاها ، کلانشهرها و شهرهای جدید واقع شده بود و بورژوازی ایجاد شد. قیمت مسکن در طی چهارده دهه 4000 بار بود. اینها نشانه های بارز عدم موفقیت سیاست های مسکن است.

تأیید سیاست مسکن دهه 70

Fardin یزدانی ، یکی دیگر از متخصصان اقتصاد مسکن گفت: “سیاست های مسکن نمی تواند علیه سیاست های اقتصادی و شرایط کلان اقتصادی حرکت کند ، اما باید با یکدیگر هماهنگ باشد.” هر زمان که این قوام وجود داشته باشد ، موفقیت نسبی در سیاست ها با انتقال زمین در دهه 1960 و سیاست مسکن دهه 1970 حاصل می شود. در آن دهه ، برای جلوگیری از توزیع اجاره زمین ، قیمت زمین دولت سعی شده بود تا قیمت را به قیمت بازار آزاد نزدیک کند. برعکس ، شهرداری هایی که در حال فروش تراکم هستند باعث اجاره زمین گسترده در شهرها می شوند. در دهه 1980 ، دوباره با پروژه “زمین 99 ساله” ، فاصله شدید از قیمت بازار ایجاد شد. در اوایل دهه 1980 ، یک برنامه جامع مسکن تصویب شد که مسکن فقط تأمین زمین نیست بلکه تأمین مالی است. یکی از برنامه ها مسکن اجتماعی با ظرفیت 20،000 واحد در سال بود.

داستان زمین در بخش مسکن دلار در اقتصاد کلان اقتصادی است. بازار دلار هرگز با این سیستم حاکمیتی تنظیم نشده است که دو نرخ را تنظیم کرده است. اشتباه حاکمیت در موضوع زمین این است که تصور می کند که می تواند بازار زمین را با زمین های دولتی تنظیم کند. اما سهم قیمت زمین از قیمت تمام شده اکنون 63 درصد است. یزدانی در ادامه اظهار داشت: هنگامی که این کشور با درآمد زیاد نفت روبرو شد ، پروژه مسکن مهر اجرا شد. اما جنبش ملی مسکن در هنگام ورشکستگی اقتصادی در حال اجرا است. بخش مسکن در حال حاضر زمین نیست ، اما وضعیت این بخش که نیاز به راه حل های نوآورانه دارد.

درگیری توسط شرکت های دارای مالکیت دولتی مسئول مسکن

Abolfazl Meshkini ، یکی دیگر از متخصصان مسکن ، با “حضور شرکت های دولتی” در زمینه سیاست گذاری و حتی تأمین زمین برای مسکن مخالفت کرد و گفت: “شرکت دولتی نمی تواند یک سیاست گذار باشد ؛ زیرا او به مسئله مسکن با یک سود و ضرر نگاه می کند. وی افزود:” حمایت از مسکن در سراسر جهان (چه چیزی از دولت سرمایه گذاری نمی کند ، اما در آن بخش خصوصی سرمایه گذاری می کند. ” رایگان) ، به گروه های کم درآمد کمک کنید: “با وجود همه اعتراضات مربوط به مسکن مهر ، درصد کمی از کمبود کمانچه دارای مسکن بود. مسکن مهر قدرتمندی به نام برنامه مسکن کارشناسی ارشد داشت ، اما مسکن ملی این پشتیبانی را نداشت. در شهری در استان فارس ، از 7،500 خانوار ، حدود 5،000 در مسکن ملی ثبت شده اند. در حالی که بیش از 82 درصد از ساکنان شهر متعلق به آنها بودند. این به مسئله اجاره زمین برمی گردد ، که نوعی حق اجتماعی در نظر گرفته می شود که همه باید از آن لذت ببرند.

چرا سیاستی برای “زمین” به طور مداوم تکرار می شد؟

بهروز ملکی ، یک متخصص در زمینه اقتصاد مسکن ، همچنین روند سیاست گذاری در بخش را بیان کرد و گفت: “در آغاز انقلاب ، یک تئوری شکل گرفت که این سرزمین از نظر ارزش ذاتی است ، اما با گذشت زمان و تقویت عقلانیت در ساختار برنامه ریزی ، متوجه شدند که ارزش زمین به سطح زیرساخت ها بستگی دارد.” در آن زمان ، 20،000 هکتار زمین آماده بود تا در این زمینه به مردم تحویل دهد. با این حال ، بسیاری از مین های دولتی بلافاصله آن را در بازار آزاد فروختند و جیب گمانه زنی ها عملاً در بازار زمین ایجاد شد.

پس از جنگ هشت ساله ، دولت به تدریج به “مشارکت در ساخت و ساز” از سرزمین دولتی منتقل شد. طبیعتاً دولت با پارادوکس همراه بود. زیرا ، از یک طرف ، او مجبور شد زمین را با قیمت ترجیحی برای ساختن یک مسکن حمایتی به زمین بدهد و اگر این کار را انجام داد ، “او دولت را پایین تر از حد واقعی آورده است”. اما از طرف دیگر ، اگر او زمین را به قیمت روز یا ارزش واقعی آن ترک کرده بود ، وی به “تورم سیستماتیک زمین” متهم می شد. با این حال ، همانطور که بود ، سیاست دولت به “آوردن قیمت زمین های دولتی به قیمت بازار” منتقل شد. اما در آغاز نهمین دولت ، سیاست اراضی با “قیمت صفر” در قالب اجاره 99 ساله رونمایی شد. در سیزدهمین دولت ، ما دوباره شاهد بازگشت سرزمین 99 ساله بودیم. تکرار این سیاست را نمی توان به عدم تجربه نسبت داد. واقعیت اجاره دولت است. این اجاره متعلق به دولت است.

افراد پایین اشعار را به “شهرهای جدید” ترجیح می دهند

یکی از سؤالات مطرح شده در این جلسه وضعیت خانواده های کم درآمد از دیدگاه جغرافیایی در زمینه های ناکارآمد شهری بود. هوجات الله میرزی گفت که مسکن صرفاً یک پناهگاه نیست ، بلکه یک محل اقامت شایسته برای افراد برای لذت بردن از زیرساخت ها ، خدمات عمومی ، اجتماعی و بیولوژیکی است. یکی از مهمترین خطاهای برنامه های تولید مسکن این بود که به جای در نظر گرفتن مسکن به عنوان مکانی برای زندگی مناسب ، آنها ترکیبی از آهن و فولاد را نصب کردند. این امر باعث شده است که بسیاری از گروه های کم درآمد در محله های فقیر و فقیر یا محله های غیررسمی زندگی کنند. اما آنها نمی خواهند در شهرهای جدید زندگی کنند.

یزدانی همچنین اظهار داشت: براساس داده های 1403 ، حدود 4.5 میلیون خانوار با درآمد پایین در چهار دکل پایین “مستاجر فقیر” هستند و 60 درصد از این جمعیت در سیستان و بلوچستان ، آلبرت و تهران زندگی می کنند. Abolfazl Meshkini ، مدیر سابق مسکن در استان تهران ، همچنین گفت که اگر می خواهیم مسکن مناسبی داشته باشیم ، نباید جدایی فضا ایجاد شود. متأسفانه ، در مسکن کم درآمد ، تمرکز اصلی بر مسئله مالکیت بوده است. زیرا مالکیت ریشه در اقتصاد جامعه دارد. با این حال ، با توجه به شرایط اقتصاد خانوارها و توانایی های موجود دولت و گروه های کم درآمد ، همچنین لازم است در مورد مسئله لبه فکر کنیم.

بهروز ملکی ، در پاسخ به سؤالی در این جلسه ، گفت: “در شهرهای جدید ، بخش قابل توجهی از واحدهای مسکونی ساخته شده بر روی 99 ساله ، عاری از ساکنان است ؛ با این حال ، در شهرک های غیر رسمی ، تقریباً یک خانه یا غیرنظامی نمی تواند به عنوان” بیکار “و مورد سوءاستفاده قرار بگیرد ؛ تفاوت در همسایگی های ایجاد شده توسط همسایگی های همسایگی ساخته شده توسط همسایگی های همسایگی ها ساخته شده توسط همسایگی های ساخته شده توسط همسایگی های ساخته شده توسط همسایگی ها به ترجیحات مردم ، علاوه بر مشکلات هویت و اجتماعی ، در برخی از این شهرهای جدید مشکل زیرساخت ها وجود دارد.

منبع: دنیای اقتصاد