تصاویر جدیدی که به تازگی منتشر شده است یکی از جاه طلبانه ترین پروژه های نظامی چین را آشکار کرده است. یک هواپیمای رادارگریز و بدون سرنشین که به نظر می رسد برای ایفای نقش یک بمب افکن بین قاره ای دوربرد طراحی شده است، می تواند معادله بازدارندگی جهانی را تغییر دهد.
آنچه تا دیروز تنها حدس و گمان تحلیلگران نظامی بود، اکنون با شواهد جدید به واقعیت تبدیل شده است. اولین تصاویر واضح از این پرنده مرموز وجود دو محفظه داخلی برای حمل سلاح را تایید می کند که نشانه بارز ماموریت تهاجمی و استراتژیک آن است. این هواپیما برای اولین بار در اواسط ژوئن در تصاویر ماهواره ای از پایگاه آزمایشی نیروی هوایی چین در نزدیکی مالان در استان سین کیانگ مشاهده شد و برای اولین بار در 19 اکتبر در حال پرواز دیده شد.
ادامه راه پنهان کاری؛ میراث نسل های جدید
به نظر می رسد این بمب افکن بدون سرنشین ثمره سال ها سرمایه گذاری چین در فناوری رادارگریز باشد. پیشرفت هایی که قبلاً در جنگنده های نسل پنجم، J-20 و J-35، پروژه های آزمایشی نسل ششم و همچنین پهپادهای بدون بال دوربرد مانند CH-7 دیده شده بود، اکنون در یک پلت فرم استراتژیک دوربرد تجمیع شده اند. طراحی یکپارچه بدنه و بال نشان می دهد که پنهان شدن از رادارها یکی از اولویت های اصلی این پروژه بوده است.
شکاف استراتژیک و تلاش برای پر کردن آن
چین تاکنون فاقد یک بمب افکن واقعی بین قاره ای بوده و ستون فقرات ناوگان بمب افکن خود را بر اساس مدل میان برد H-6 ساخته است. اگرچه H-6 قادر به شلیک موشک های دوربرد است که حتی می تواند اهدافی را در خاک ایالات متحده تهدید کند، اما ماهیت این هواپیما هنوز به یک پلت فرم قدیمی محدود می شود.
گسترش برد عملیاتی H-6 با موتورهای کم مصرف تر، پشتیبانی از تانکرهای سوخت رسان YY-20 و حتی استفاده از پایگاه های روسیه برای سوخت گیری تنها راه حل های موقتی بوده است. دستیابی به یک بمب افکن رادارگریز بین قاره ای این وابستگی ها را کاهش می دهد و بازدارندگی هسته ای و متعارف چین را به سطح کاملا جدیدی ارتقا می دهد.
مسابقه سه جانبه بمب افکن ها
در حال حاضر، تنها بمب افکن بین قاره ای تولید انبوه، Tu-160M روسیه است. هواپیمای قدرتمندی که فاقد ویژگی های رادارگریز پیشرفته است. با ورود بمب افکن های بالستیک و رادارگریز از چین و آمریکا، این غول روسی به تدریج از نظر فناوری در حاشیه قرار خواهد گرفت.
برتری اصلی این نسل جدید نه تنها در برد و ظرفیت حمل سلاح، بلکه در کاهش احتمال کشف، افزایش بقا در عمق خاک دشمن و کوتاه شدن زمان هشدار در حملات استراتژیک است. مزیت هایی که در جنگ های مدرن نقش تعیین کننده ای دارند.
آمریکا در کجای این معادله قرار دارد؟
ایالات متحده در حال حاضر تنها بمب افکن رادارگریز عملیاتی خود، B-2 Spirit را دارد. هواپیمایی که تکنولوژی آن به دهه 1980 برمی گردد. تعداد محدود، هزینه نگهداری بالا و میزان آمادگی کمتر از حد مطلوب باعث کاهش کارایی این ناوگان شده است.
جایگزین آن، B-21 Raider، اگرچه مدرنتر و مقرون به صرفهتر طراحی شده است، اما ابعاد کوچکتر، ظرفیت حمل سلاح و برد کوتاهتر آن نتیجه سازشهایی است که برای تولید انبوه و کاهش هزینه انجام شده است. در این میان، بمب افکن بدون سرنشین چین ظاهرا مسیر دیگری را انتخاب کرده است.
غول بدون سرنشین؛ آنچه در مورد بمب افکن چینی می دانیم
بر اساس برآوردها، این پرنده جدید چینی تنها یک بمب افکن ساده نخواهد بود. انتظار می رود که مانند B-21 توانایی انجام ماموریت های مختلف از جمله شناسایی، پشتیبانی ارتباطی و حتی ایفای نقش در نبردهای هوایی و عملیات دریایی دوربرد را داشته باشد.
نکته قابل توجه ابعاد بزرگتر آن است. طول بال ها همتراز B-2 و ظرفیتی که احتمالاً از همتای آمریکایی خود بیشتر است. هنوز مشخص نیست که آیا این هواپیما تنها گزینه دوربرد چین خواهد بود یا نسخه سرنشین دار آن نیز به موازات آن در حال توسعه است، اما آنچه مسلم است پکن با این پروژه گام بزرگی برای تثبیت جایگاه خود در باشگاه قدرت های بمب افکن بین قاره ای برداشته است.
