زمانی تصور می شد که تنها گونه طوطی بدون پرواز جهان به طور طبیعی محکوم به فنا است. کاکاپو با اضافه وزن، آهسته و خوشمزه برای شکارچیان، رویکردی بسیار آرام و بی ادعا برای تولید مثل دارد. با این حال، سرنوشت این پرنده شبزی و کوچک بومی نیوزلند پس از تلاشهای غیرمنتظره حفاظتی به سمت بقا تبدیل شده است.
به گفته به گزارش میهن تجارت، جمعیت این گونه در سه دهه از 50 به بیش از 200 افزایش یافته است. امسال، با وجود توتهای مورد علاقه طوطیها که به جنون نادر جفتگیری دامن میزند، کارشناسان امیدوارند که تعداد جوجههایی که در ماه فوریه متولد میشوند رکورددار باشند و کاکاپو را به بقا نزدیکتر کند و پیشبینیهای گذشته درباره انقراض قطعی را به چالش بکشد.
کاکاپوها در سه جزیره کوچک و دورافتاده در سواحل جنوبی نیوزلند زندگی می کنند و شانس دیدن آنها در طبیعت بسیار نادر است. این فصل جفت گیری با پخش ویدیوی زنده اینترنتی از یکی از پرندگان در لانه زیرزمینی اش، جایی که جوجه اش در روز سه شنبه از تخم بیرون آمد، به شهرت رسیده است.
کاکاپو موجودی باشکوه است که می تواند بین 60 تا 80 سال عمر کند، اما بدون شک منظره عجیبی است. این پرندگان می توانند بیش از 3 کیلوگرم وزن داشته باشند. صورتشان شبیه جغد است، سبیل و پرهای سبز و زرد و سیاه دارند. این زیستگاه بقا و زندگی آنها را پیچیده کرده است.
کاکاپو بوی بسیار قوی دارد که ترکیبی از مشک و میوه است. وقتی انسان صدها سال پیش وارد نیوزیلند شد، این عطر قوی خبر بدی برای طوطی ها بود. ورود موش، سگ، گربه همراه با شکار توسط انسان و از بین رفتن زیستگاه های بومی جنگلی، گونه پرندگان بی پرواز این کشور را تا مرز انقراض کامل پیش برد.
تا سال 1974 هیچ کاکاپویی شناخته شده وجود نداشت. با این حال، کارشناسان حفاظت به جستجو ادامه دادند و در اواخر دهه 1970، جمعیت جدیدی از این پرندگان کشف شد.
یکی از دلایل رشد آهسته جمعیت کاکاپو رفتار تولید مثلی عجیب آنهاست. ممکن است بین هر موفقیت تخم ریزی سال ها یا حتی دهه ها بگذرد و فصل جفت گیری هر دو تا چهار سال یکبار اتفاق می افتد. یک منبع غذایی بزرگ برای زنده ماندن جوجه ها ضروری است، اما دقیقاً مشخص نیست که پرندگان بالغ چگونه از محصول فراوان یاد می کنند.
