چند ساعت مانده به عید نوروز و شهرهایی که در این ایام همیشه پر از هیاهو و شور بودند، نه مانند سال های قبل هستند و نه می توان گفت رنگ و بوی عید در آنها دیده نمی شود. جنگ آمریکا و اسرائیل علیه کشورمان همچنان ادامه دارد و فعلا نشانه ای از پایان آن دیده نمی شود. اما آیا می توان به نوروز گفت: فعلا دستت را بگیر، حالا جنگ داریم؟
به گزارش ایسنا، زندگی روزمره، همان چیزی که همیشه ساده و طبیعی به نظر می رسید، اکنون زیر سایه سنگین جنگ و زندگی های از دست رفته در جریان است. مردم از خانه بیرون می آیند، اما با ترس و احتیاط، مغازه ها باز هستند، اما حتی قفسه ها نشان می دهد که چیزی با قبل متفاوت است. نه خبری از هیجان خرید در آخرین لحظه عید است و نه هیاهویی مثل گذشته. همه خریدهای خود را به آرامی انجام می دهند. تا جایی که می تواند آجیل، شیرینی و میوه می خرد و آرام آرام به خانه می رود. وقتی به چشمان مردم نگاه میکنی، لذت بهار را نمیبینی، اما همچنان میتوان امیدوار بود که با فرا رسیدن بهار اوضاع بهتر شود.
برای سفره هفت سین بعضی مغازه ها یکی یکی وسایل آورده اند، مردم نگاه می کنند، اما کمتر می خرند. عده ای می گویند ما اصلا نوروز نداریم و با این شرایط نمی توانیم خوشحال باشیم، اما برخی دیگر می گویند که نمی توان نسبت به سنت ها بی اعتنا بود، نمی توان از سال نو چشم پوشی کرد، حتی وقتی ترس از جنگ و عواقب آن اولین چیزی است که همه به آن فکر می کنند. این تضاد بین امید و اضطراب، بین حفظ جان و واقعیت خطر موجود را می توان هر لحظه در کوچه و خیابان دید.
هنوز سال نو شروع نشده است، اما از نوع پیام های تبریکی که عده ای برای تبریک پیشاپیش به یکدیگر می گویند، مشخص است که عده ای ترجیح می دهند امسال به دلیل جنگ، دید و بازدیدهای خود را محدود کرده و در خانه بمانند. از طرفی گروهی معتقدند هر سالی که باشد، نو است و دیدن و بازدید را نباید فراموش کرد.
بچه هایی که باید نوروز را با هیجان تجربه کنند، امسال در خانه آرام و ساکت هستند. عید بازی ها و خریدهایشان کم شده و لحظه هایشان با اخبار جنگ گره خورده است. حالا به جای اینکه بپرسند چند شب دیگر بخوابم و بیدار شوم، عید است؟ آنها مدام می پرسند که جنگ کی تمام می شود.
بزرگان دائماً بین احساس مسئولیت، ترس و میل به حفظ سنت ها دست و پنجه نرم می کنند. حتی چیزهای ساده عید مثل سفره هفت سین یا خرید آجیل و شیرینی هم اکنون با تردید و اضطراب همراه شده است. هر خرید کوچک یادآور محدودیت ها و شرایط غیرعادی است. اما در عین حال نمادی از ادامه زندگی و مقاومت در برابر شرایط سخت است. این تلاش برای حفظ نوروز در بطن بحران نشان می دهد که حتی در روزهای سخت، فرهنگ و سنت نه فراموش می شود و نه متوقف می شود، بلکه انعطاف پذیر با شرایط جدید تطبیق می یابد.
با این حال مردم سعی می کنند بخشی از عید را زنده نگه دارند. حتی وقتی خیابان ها و مغازه ها خلوت هستند، باز هم می توان رنگ های نوروزی را در خانه ها دید. سفره های هفت سین کوچک یادآور سنتی است که در این روزهای جنگ نباید از زندگی جدا شود. بچه ها شاید نتوانند به خیابان بروند، اما همان میز کوچک، همان گل یا سبزه روی میز، حس عید را به آنها منتقل می کند.
سال تحویل در چنین شرایطی با نگرانی، نگاه به اخبار و تردید در آینده تجربه مشترک بیم و امید است و یادآوری می کند که زندگی ادامه دارد. شاید نوروز امسال خنده و ترافیک سال های گذشته را نداشته باشد، بازارها شلوغ نباشد و کوچه ها خالی از شور گذشته باشد، اما هنوز امیدی هست. مردم سعی می کنند سنت ها را با کوچک ترین اقدامات حفظ کنند و به خود یادآوری کنند که حتی در بحبوحه بحران، زندگی ادامه دارد.
از این منظر، نوروز امسال را می توان نمادی از مقاومت دانست. سنتی که در دل این بحران قرار دارد فرصت و تمرینی برای افزایش تاب آوری است. نوروز دیگر فقط یک جشن نیست. این یک تمرین جمعی برای ادامه زندگی است، حتی زمانی که چیزها غیرعادی و استرس زا هستند.
نوروز امسال نمونه ای از تعامل سنت و بحران است. این تجربه نشان میدهد که بحرانها میتوانند مستقیماً بر هویت و سنتهای فرهنگی تأثیر بگذارند، اما نمیتوانند آنها را کاملاً از بین ببرند. مردم همچنان به حفظ نوروز اهمیت می دهند، اما در چارچوبی محدود و با توجه به شرایط عاطفی، امنیتی و روانی خود عمل می کنند.
مردم با حفظ حداقل آداب و رسوم نشان می دهند که فرهنگ حتی در شرایط بحرانی نیز می تواند خود را با شرایط جدید وفق دهد. پیام اصلی نوروز امسال این است که آداب و رسوم به مراسم و نمادها محدود نمی شود. بلکه توانایی جامعه را در حفظ هویت خود حتی در شرایط سخت نشان می دهند.
