عملکرد ناامیدکننده تیم ملی در بازی تدارکاتی مقابل نیجریه زنگ خطر جدی بود. ما کیلومترها با استانداردهای تیمی که می خواهد در صحنه جهانی خودنمایی کند فاصله داریم.
ساعاتی پیش فضای مجازی و سایت های خبری با خبری به ظاهر هیجان انگیز پر شد: «سردار آزمون عکس پروفایل خود را با پیراهن تیم ملی به روز کرد! همین یک حرکت اینستاگرامی برای شروع موجی از خوش بینی های کاذب کافی بود و برخی آن را «نبض بازگشت» و کلید حل معماهای جام جهانی می دانند. اما بیایید به جای ویترین مجازی به درون حقیقت نگاه کنیم.
حقیقت چیست؟
حتی اگر فرض کنیم همه گره های اداری و موانع بازگشت باز شود و سردار به اردو برگردد، باز هم قرار نیست جشن صعود در خانه فوتبال ایران برگزار شود. درد تیم ملی بسیار عمیق تر از نبود یا حضور یک مهاجم است. حتی اگر آن مهاجم سردار آزمون باشد که این روزها از نظر فنی با «سردار عادی» فاصله زیادی دارد.
عملکرد ناامیدکننده تیم ملی در بازی تدارکاتی مقابل نیجریه زنگ خطر جدی بود. ما کیلومترها با استانداردهای تیمی که می خواهد در صحنه جهانی خودنمایی کند فاصله داریم. دفاع متزلزل ما در برابر نیجریه آنقدر بی نظم و بدون تمرکز به نظر می رسید که هر حمله اپوزیسیون بوی یک فروپاشی کامل می داد. با دو پاس ساده حریف، قلب دفاع ما می شکست و این یعنی اساسا ساختار فنی این تیم برای حضور در یک تورنمنت بزرگ جهانی آماده نیست.
تیم ملی بیش از هر «نبض» تشنه اردوهای استاندارد، بازی های تدارکاتی واقعی و آرامش ساختاری است. مواردی که در حال حاضر امکان اجرای آن برای تصمیم گیران فوتبال کشور وجود ندارد. حقیقت تلخ این است: با این اوضاع آشفته و ناهماهنگ، نه تنها بازگشت سردار که حتی اگر «علی دایی» در اوج جوانی به این ترکیب اضافه شود، غیرممکن است، باز هم بخش بزرگی از مشکلات فنی ما سر جای خود باقی است.
