همانطور که می دانید کابوس مصدومیت علیرضا جهانبخش همچنان ادامه دارد و کاپیتان دوم تیم ملی به همین دلیل دیدار تدارکاتی مقابل گامبیا را از دست داد. اتفاقی که بار دیگر بحث حضور او در لیست نهایی تیم ملی برای جام جهانی 2026 را مطرح کرد.
در واقع ماجرای جهانبخش همان سوالی است که این روزها بسیاری از منتقدان تیم ملی مطرح می کنند. آیا بازیکنی که ماه ها از شرایط ایده آل رقابت ها دور بوده، با مصدومیت دست و پنجه نرم کرده و در بازی های تدارکاتی اخیر حتی فرصت حضور در زمین را نداشته است، باید در لیست جام جهانی تقریبا جایگاه مشخصی داشته باشد؟
اگر ملاک فقط آمادگی فعلی باشد، پاسخ چندان پیچیده نیست. جام جهانی ویترینی برای آماده ترین بازیکنان فوتبال هر کشور است. جایی برای تکیه بر خاطرات گذشته یا رزومه های سال های گذشته نیست. بازیکنی که مدت هاست تیم باشگاهی ثابتی نداشته و در شرایط رقابتی قرار نگرفته و هنوز از مصدومیت رها نشده است، طبیعتا نباید حاشیه امنیتی خاصی داشته باشد.
اما داستان را می توان از زاویه دیگری بررسی کرد. جهانبخش یک بازیکن معمولی تیم ملی نیست. او سه جام جهانی را تجربه کرده، سال ها بازوبند کاپیتانی را بر بازو بسته است، فضای تورنمنت های بزرگ را می شناسد و یکی از نزدیک ترین بازیکنان به بدنه اصلی تیم ملی به حساب می آید. به همین دلیل طبیعی است که امیر قلعه نویی و همکارانش روی تجربه او حساب ویژه ای باز کنند.
با این حال، تجربه زمانی ارزشمند است که بازیکن حداقل آمادگی لازم را نیز داشته باشد. جام جهانی جایی برای ریسک های بزرگ نیست. در این مسابقات معمولا بازیکنان موفقی حضور دارند که علاوه بر تجربه در بالاترین سطح آمادگی بدنی و رقابتی قرار دارند. به همین دلیل حضور احتمالی جهانبخش در لیست نهایی ناخواسته این سوال را ایجاد می کند که آیا تجربه و نام بزرگ یک بازیکن می تواند بر آمادگی فنی و بدنی او غلبه کند؟ این سوال زمانی جدی تر می شود که تیم ملی در سال های اخیر بارها از جوانی، رقابت و شایسته سالاری صحبت کرده است. اگر اصل رقابت است، هیچ بازیکنی نباید صرفا بر اساس گذشته خود مسافر جام جهانی باشد. حتی اگر اسمش علیرضا جهانبخش باشد.
اینجا بحث دشمنی با جهانبخش نیست. اتفاقا کمتر کسی می تواند منکر ارزش های فنی و خدمات او به فوتبال ایران شود. بحث در مورد معیارهای انتخاب است. در سال 2026 معیار حضور در جام جهانی باید عملکرد امروز باشد یا رکورد دیروز؟
این سوالی است که دیر یا زود کادرفنی تیم ملی باید پاسخ روشنی برای آن بیابد.
