در پشت پرده سنگرهای تاریک و آتش بی امان توپخانه، چندین کشور مخفیانه سلاح های عجیب و وحشتناکی را توسعه دادند. هدف از ساخت این سلاح ها غافلگیری دشمن و شکستن بن بست طولانی جنگ خندق بود. در ادامه به بررسی 5 سلاح مخفی و شگفت انگیزی می پردازیم که جنگ جهانی اول را به یکی از تکان دهنده ترین رویارویی های تکنولوژیک تاریخ تبدیل کردند.
شعله انداز; کابوس آتشین سنگرها
آلمان اولین کشوری بود که در طول جنگ جهانی اول از شعله افکن های قابل حمل به طور موثر در خط مقدم استفاده کرد. این سلاح های مهیب جریان های سوخت مایع را مستقیماً به سنگرهای دشمن و سنگرهای بتنی شلیک می کردند.
در فضای محدود جنگ خندق، جایی که سربازان معمولاً در پناهگاه ها یا مواضع مستحکم پنهان می شدند، شعله افکن ها ابزار بسیار مؤثری برای بیرون کشیدن نیروها از پناهگاه هایشان بودند. اگرچه تلفات واقعی شعله افکن ها در مقایسه با شلیک توپخانه یا مسلسل نسبتاً کم بود، اما تأثیر روانی آنها بر سربازان فراتر از تصور بود. بسیاری از سربازان به دلیل صدمات وحشیانه و هولناکی که این سلاح ایجاد می کرد، بیش از هر گلوله ای از شعله افکن می ترسیدند.
توپ پاریس; تیراندازی از آستانه فضا
توپ پاریس ارتش آلمان در سال 1918 بیشتر شبیه یک ابزار فیلم علمی تخیلی بود تا یک سلاح واقعی. این بدان معنا بود که آلمانی ها می توانستند پاریس را از فاصله دور بدون نزدیک شدن به پایتخت فرانسه بمباران کنند.
شگفت انگیزترین چیز در مورد این سلاح، خط سیر گلوله های آن بود. پرتابه ها به قدری بالا رفتند که برای مدت کوتاهی وارد استراتوسفر شدند و سپس روی زمین افتادند! زمانی که حملات توپ های جنگی در سال 1918 آغاز شد، مردم پاریس ابتدا فکر می کردند که هواپیماها بمب می ریزند، زیرا خود توپ آنقدر دور بود که اصلاً شنیده نمی شد. اگرچه توپ پاریس چندان دقیق نبود، اما به یک سلاح روانی قدرتمند تبدیل شد و نشان داد که کشورها چندین دهه قبل از اختراع موشک، بمباران دوربرد را آزمایش می کردند.
گازهای سمی؛ مرگ خاموش در جهت باد
جنگ شیمیایی بدون شک یکی از تاریک ترین و تلخ ترین صفحات کتاب جنگ جهانی اول است. ارتش آلمان برای اولین بار از گاز کلر در مقیاس وسیع در جریان “نبرد دوم یپرس” در سال 1915 استفاده کرد. مدت کوتاهی پس از آن، هر دو طرف جبهه شروع به تولید گازهای بسیار کشنده تری مانند گاز فسژن و موسیر کردند.
بر خلاف گلوله یا انفجار، گازهای سمی به آرامی و بی رحمانه به بدن قربانی حمله می کنند. سربازان با سوختگی شدید پوستی، کوری و جراحات حاد ریوی مواجه شدند. بسیاری از آنها بر اثر خفگی جان خود را از دست دادند و آنهایی که جان سالم به در بردند تا پایان عمر با صدمات جسمی دائمی دست و پنجه نرم کردند. با ورود این سلاح به میدان، ماسکهای گاز به سرعت به تجهیزات حیاتی برای بقا تبدیل شدند و سربازان با هر تغییر جهت باد، تحت تأثیر وحشت حمله شیمیایی ناگهانی قرار گرفتند.
زپلین؛ حمله به غول های آسمان
سال ها قبل از بمب افکن های مدرن امروزی، آلمان از کشتی های هوایی غول پیکر زپلین برای حمله به شهرها از آسمان استفاده می کرد. این هواپیماهای عظیم هوایی که با گاز هیدروژن پر شده بودند، با عبور از کانال مانش، بمباران های گسترده ای را علیه بریتانیا و به ویژه شهر لندن انجام دادند. برای بسیاری از غیرنظامیان، این اولین بار بود که جنگ مستقیماً به پشت بام آنها می رسید.
در آغاز جنگ، توقف زپلین ها بسیار دشوار بود. زیرا می توانستند در ارتفاعی بالاتر از پرواز هواپیماهای جنگنده آن زمان حرکت کنند. با این حال، آنها یک ضعف ساختاری عمده داشتند: گاز هیدروژن. به محض اینکه استفاده از مهمات آتش زا توسط مدافعان زمینی و هوایی رایج شد، زپلین ها در صورت اصابت گلوله به گلوله های آتشین غول پیکر در آسمان تبدیل می شدند که راهی برای نجات آنها وجود نداشت.
Ubots; شکارچیان نامرئی اعماق دریا
زیردریاییهای آلمانی که با نام U-boat شناخته میشوند، استراتژی جنگ دریایی را به طور کامل بازنویسی کردند. این ماشین های جنگی در زیر سطح آب عمل می کردند و بدون دادن کوچکترین هشدار و علامتی به کشتی های دشمن حمله می کردند.
در آن زمان بریتانیا به شدت به مواد غذایی و آذوقه وارداتی وابسته بود و آلمان معتقد بود که با جنگ تمام عیار زیردریایی میتواند این کشور را از سایر نقاط جهان منزوی کرده و به زانو درآورد. علاوه بر کشتی های نظامی، یوبوت ها کشتی های غیرنظامی را نیز هدف قرار دادند که غرق شدن کشتی مسافربری معروف «RMS Lusitania» در سال 1915 یکی از نمونه های آن بود. موفقیت چشمگیر U-boatها، نیروی دریایی جهان را مجبور به توسعه تاکتیک های جدید مانند سیستم های حفاظتی برای کاروان های دریایی و فناوری های ضد زیردریایی کرد. تجربیاتی که سال ها بعد در جنگ جهانی دوم نقش حیاتی ایفا کردند.
