ژوزه مورینیو بار دیگر در مرکز تقابل تاریخی با بارسلونا قرار گرفت. ال کلاسیکو فردا شب در نیوکمپ برگزار می شود و سرمربی پرتغالی رئال مادرید پس از 13 سال به این میادین بازمی گردد. این دیدار نه تنها یک بازی لیگ، بلکه تکرار دشمنی ریشه دار و انگیزه های عمیق شخصی است.
رابطه قدیمی
مورینیو از سال 1996 تا 2000 بخشی از کادر فنی کاتالان ها بود.او ابتدا به عنوان مترجم و دستیار بابی رابسون آمد و سپس زیر نظر لوئیس فن خال ماند. فن خال پس از دیدن استعداد و اشتیاق مورینیو در زمانی که رابسون کنار گذاشته شد، او را حفظ کرد و به تدریج نقش خود را از مترجم به تحلیلگر و دستیار مخالف ارتقا داد. مورینیو با بازیکنان هم سن و سال خود مانند پپ گواردیولا و لوئیس انریکه روابط نزدیک برقرار کرد. روابطی که فان خال آنها را مفید می دانست. در آن سال ها، بارسا 2 عنوان قهرمانی لالیگا و جام حذفی را به دست آورد و مورینیو حتی این فرصت را داشت که این تیم را در جام کاتالان هدایت کند.
جداسازی مسیر
اما این علاقه متقابل به احساس طرد شدن تبدیل شد. در سال 2008 پس از جدایی فرانک ریکارد، مورینیو کاندیدای سرمربیگری بارسا بود. باشگاه گواردیولا بازیکن تازه کار را ترجیح داد. مورینیو این انتخاب را نشانه نگاه باشگاه از بالا به پایین به او می دانست. این رویداد انگیزه شخصی او را برای همیشه شکل داد. اثبات اینکه نه تنها متعلق به بارسا است، بلکه در مقابل این تیم ایستاده است.
انتقام گرفتن
اولین جرقه ها در چلسی زده شد. در فصل 2004-2005 مورینیو ریکاردو را متهم کرد که پس از باخت مقابل بارسا وارد اتاق داور شده است. سال بعد، انتقاد شدید او از مسی و نمایشنامه خوانی حرکات او باعث افزایش تنش شد. اما اوج انتقام در سال 2010 با اینتر رسید. اینتر در نیمه نهایی لیگ قهرمانان اروپا با 10 نفر در نوکمپ مقاومت کرد و در مجموع بارسا را حذف کرد. مورینیو این صعود را در حضور هواداران بارسا جشن گرفت. این پیروزی راه او را به رئال مادرید هموار کرد.
دوره 2010 تا 2013 در مادرید اوج رویارویی بود. 17 ال کلاسیکو در 3 فصل با گواردیولا و سپس تیتو ویلانووا. شکست تاریخی 5-0 در نوامبر 2010، انگشت در چشم ویلانووا در سال 2011، جنگ روانی در کنفرانس های مطبوعاتی، اتهامات وارده به داوران و جمله معروف “اگر مثل گواردیولا برنده شوم شرمنده می شوم” همگی بخشی از این درام بودند. مورینیو در 17 بازی ال کلاسیکو با رئال 5 برد، 6 تساوی و 6 باخت ثبت کرد، اما رکورد کلی او مقابل بارسا (27 بازی) 8 برد، 9 تساوی و 10 باخت است.
انگیزه های شخصی
حالا مورینیو در دومین دوره حضورش در رئال، بار دیگر با انگیزه های شخصی راهی بارسلونا می شود. بارسا با هدایت هانسی فلیک صدرنشین است و رئال 6 امتیاز کمتر است. مورینیو از نبود 24 ساعت استراحت برای حریف گلایه کرد و تاکید کرد که این “یک بازی عادی نیست”. برای او، این فرصتی است تا نشان دهد که بازگشتش برای بازپس گیری سلطه بر رقیب دیرینه اش قرار دارد. مورینیو بهترین و بدترین نسخه خود را مقابل بارسا نشان می دهد. عملگرا، تحریک کننده و تشنه انتقام.
