ایسنا: به نظر می رسد چین به فکر ساخت یک پرتابگر مغناطیسی است که منابع ماه را به صورت چرخشی به زمین ارسال کند. این سامانه از انرژی خورشیدی و هسته ای استفاده می کند و پس از هر پرتاب بیش از 70 درصد انرژی آن بازیابی می شود.
دانشمندان چینی برای انتقال مقرون به صرفه منابع به زمین، پرتابگر مغناطیسی روی ماه پیشنهاد کرده اند.
این سیستم شناور مغناطیسی بر اساس اصل پرتاب چکش کار می کند و به سرعت می چرخد تا کپسول فضایی را به سمت زمین پرتاب کند.
به گفته محققان موسسه مهندسی ماهواره شانگهای، این پرتابگر می تواند دو بار در روز با حدود 10 درصد هزینه پرتاب فعلی با استفاده از شرایط خلاء و گرانش کم ماه کار کند.
محققان توضیح دادند که آمادگی فنی این سیستم نسبتاً بالاست. آنها در مجله Aerospace Shanghai نوشتند از آنجایی که این سیستم فقط به برق و بدون نیروی محرکه نیاز دارد، پیاده سازی آن فشرده و ساده خواهد بود.
آنها تاکید کردند که هدف اصلی این کار استخراج و بازگرداندن هلیوم-3 برای مقابله با بحران انرژی زمین است.
دانشمندان چینی میگویند این پروژه همچنین فناوریهایی را برای استخراج فضایی، وسایل نقلیه پرتاب سنگین و هوش مصنوعی توسعه خواهد داد.
آنها افزودند که خاک ماه حاوی هلیوم 3 کافی برای تامین انرژی کل زمین برای بیش از هزار سال است.
در حالی که زمین تنها حدود 0.5 تن هلیوم-3 دارد، تخمین زده می شود که خاک ماه حاوی یک میلیون تن از آن باشد که برای بیش از هزار سال انرژی جهان کافی است.
با این حال، مقاله نحوه استخراج یا آوردن هلیوم-3 به زمین را مشخص نمی کند.
سیستم پرتاب پیشنهادی از یک بازوی چرخان 50 متری و یک موتور ابررسانا با دمای بالا برای پرتاب کپسول های پر از منابع ماه استفاده می کند.
گفته می شود که بازوی چرخان پس از 10 دقیقه به سرعت 2.4 کیلومتر در ثانیه می رسد تا کپسول را در مسیر صحیح بازگشت به زمین قرار دهد.
این سامانه که حداقل 20 سال عملیاتی خواهد بود، حدود 80 تن وزن دارد و برای انتقال آن به ماه به یک موشک فوق سنگین چینی نیاز دارد.
تیم پشتیبان این پروژه پیشنهاد کرد که میتواند بخشی از تلاش مشترک روسیه و چین برای ساخت ایستگاه تحقیقاتی در قطب جنوبی ماه تا سال 2035 باشد.
گفتنی است ساخت این ایستگاه پرتاب تقریباً 130 میلیارد یوان معادل 18.2 میلیارد دلار هزینه در بر خواهد داشت.
وی خاطرنشان کرد: از چالش های اصلی پروژه پرتابگر می توان به نصب آن بر روی سطح ناهموار ماه، ثابت نگه داشتن بازوی دوار در سرعت های بالا و مقاومت در برابر تغییرات دما، تشعشعات کیهانی و گرد و غبار ماه اشاره کرد.
این تیم قصد دارد تا سال 2030 توسعه اجزای کلیدی این پروژه را با آزمایش سطحی و اجرای کامل تا سال 2045 تکمیل کند.
