اسرائیل نمی‌تواند در هیچ چهارچوب پایدار امنیتی جای داشته باشد

سید عباس اراکچی امروز – چهارشنبه ، 21 مه ، در مقاله ای با عنوان “ایجاد یک واقعیت مدرن برای منطقه ؛ به ثبات حاکمیت و همبستگی در غرب آسیا” ، منطقه غرب آسیا در حال عبور از دوره ای از بی ثباتی عمیق است که تحت تأثیر بحران های درهم تنیده و فشارهای فزاینده قرار گرفته است. این منطقه در حال جلوگیری از تنش پیچیده از بی ثباتی ژئوپلیتیکی ، ناامنی مزمن و بحران های انسانی است.

دهه های درگیری حل نشده ، که با مداخلات خارجی و آسیب های زیست محیطی تشدید شده است ، میلیون ها نفر را آواره کرده و افق های روشن را تاریک کرده است. کمبود آب ناشی از تغییرات آب و هوایی ، همراه با سوء مدیریت منابع ، پایه و اساس زندگی را در بسیاری از کشورها تهدید کرده است. در همین حال ، بحران روزافزون پناهجویان که ناشی از جنگ و فروپاشی اقتصادی است ، فشار بیشتری به منطقه وارد کرده و منجر به عواقب انسانی در سراسر جهان شده است.

در پشت این چالش های آشکار ، یک لایه عمیق تر از رنج های تاریخی و پارگی های سیاسی وجود دارد. روابط بین دولتها ، که سالها تحت سایه روایات خارجی شکل گرفته است ، مسیر دستیابی به راه حل های پایدار و جمعی را مسدود کرده است.

نظم منطقه ای پایدار باید از درون خود داشته باشد

در بسیاری از موارد ، بازیگران منطقه ای به جای تأثیرگذاری بر تحولات ، نسبت به بحران ها واکنش نشان داده اند. در نتیجه ، واقعیتی وجود دارد که بیشتر از نتیجه اراده جمعی بیشتر و بیشتر ، محصول دیکتاتورهای خارجی به جای نتیجه گفتگوی مشترک و تصمیم گیری تحمیل می شود.

برای ترسیم یک مسیر جدید ، منطقه باید از فرضیات فرسوده و وارداتی عبور کند که دیگر توسط آرمانهای مردم آن منعکس نشده است. نظم منطقه ای پایدار باید از درون جوش داده شود و بر اساس شناسایی متقابل ، گفتگوی فراگیر و مسئولیت مشترک تشکیل شود. این تحول صرفاً یک ایده آل گرا نیست بلکه یک ضرورت سیاسی و اجتماعی است. واقعیت ، هم در غرب آسیا و هم در جاهای دیگر جهان ، ایستا نیست ، اما از قلب فعالیت ، اجماع و دوراندیشی ساخته شده است.

اکنون زمان آن رسیده است که دولت های غرب آسیا با ورود به یک گفتگوی واقعی و طراحی چارچوب هایی از منطقه ، مالکیت آینده خود را بازیابی کنند ، آنها در نهایت می توانند از چرخه تکراری درگیری عبور کرده و بر اساس عزت ، پایداری و صلح به افق منتقل شوند.

در پاسخ به این ضرورت ، جمهوری اسلامی ایران معتقد است که چالش های امنیتی در غرب آسیا به هم پیوسته و ذاتاً در بین کشورهای منطقه به هم پیوسته است ، خواه در مقابل تروریسم ، تغییرات آب و هوایی ، تهدیدات سایبری یا شکنندگی اقتصادی ، هیچ کشوری از همسایگان خود جدا نیست. بنابراین ، تشکیل یک چارچوب جمعی مبتنی بر احترام متقابل ، عدم مداخله و مالکیت منطقه ای یک انتخاب نیست بلکه یک الزام مهم است.

ایران هنوز برای همکاری های بین المللی در زمینه هایی مانند مقاومت در برابر تغییرات آب و هوا ، زیرساخت های دیجیتال ، بهداشت و توسعه پایدار آماده است ، اما چنین همکاری باید مبتنی بر برابری و احترام متقابل باشد. همکاری مشروط که برای تحمیل انطباق سیاسی انجام می شود. این مطابق با نظم منطقه ای مبتنی بر حاکمیت ملی و استقلال کشورها نیست.

همگرایی منطقه ای یک انتخاب نیست بلکه یک ضرورت است. تخریب محیط زیست ، به ویژه تغییرات آب و هوا ، مرز را نمی داند. طوفان های گرد و غبار ، خشکسالی و افزایش دما اکوسیستم های رایج را تهدید می کنند. به همین ترتیب ، افراط گرایی و بحران های انسانی نیز در چارچوب مرزهای ملی موجود نیست. چهره این چالش ها به هماهنگی فراملی نیاز دارد. از سیستم های هشدار اولیه گرفته تا پروتکل های منطقه ای برای تسکین انسان.

“امنیت بشر” باید به سنگ بنای هر معماری منطقه ای آینده تبدیل شود. یعنی آموزش ، بهداشت ، پایداری محیط زیست و فرصتهای اقتصادی عادلانه با مؤلفه های امنیتی سنتی سازگار است.

در جهت ترسیم یک واقعیت جدید برای منطقه ، پرداختن به موانع ساختاری که همچنان به پیشرفت ادامه می یابد ، یک ضرورت غیرقابل انکار است. هرگونه ارزیابی صمیمانه از ثبات منطقه ای باید به نقش بی ثبات کننده رژیم اسرائیل توجه کند. رویکرد رژیم در منطقه آن را به یک اعتراض دائمی تبدیل کرده است. بازیگری که از لحاظ ساختاری و مداوم با هر ابتکار عمل برای امنیت جمعی و خلع سلاح مخالف است.

برنامه تسلیحات هسته ای آن ، که بر اساس دکترین “ابهام عمدی” تعریف شده است ، هنجارهای جهانی غیر مکرر را تضعیف می کند و با هدف مشترک ایجاد یک خاورمیانه بدون هسته در تضاد است. در حالی که سایر کشورهای منطقه به معاهداتی مانند ممنوعیت سلاح های هسته ای ، کنوانسیون سلاح های شیمیایی و کنوانسیون سلاح های بیولوژیکی پیوسته اند و به تعهدات آنها رعایت شده اند ، رژیم اسرائیل از این چارچوب ها باقی مانده و به متحدین غربی تکیه می کند. این الگوی نفی هنوز مانع پیشرفت واقعی در مسیر امنیت منطقه ای و کنترل سلاح های بین المللی است.

علاوه بر این ، دوره تاریخی رژیم اسرائیل منعکس کننده یک مدل مداوم از اشغال ، جابجایی اجباری ، پرخاشگری و نقض سیستماتیک حقوق بین الملل است. از نسل کشی و جنایت علیه بشریت ، محاصره دائمی غزه و گسترش شهرکهای غیرقانونی در کرانه باختری تا تجاوز پی در پی لبنان و نقش آن در اشغال و بی ثبات سازی سوریه ، می توان دریافت که استراتژی رژیم مبتنی بر واکسینه و مجازات مزمن است.

جامعه بین المللی باید با این واقعیت روبرو شود که رژیمی که به طور سیستماتیک قوانین بین المللی را نقض می کند ، به یک نظامی سازی بی رحمانه متوسل می شود و دارای مصونیت عملی است ، نمی تواند در هیچ چارچوب امنیتی منطقه ای پایدار باشد.

رویکرد ایران نقشه ای برای مقاومت در آینده است

در پایان ، آینده غرب آسیا در پایتخت های خارجی نخواهد بود ، بلکه توسط ملت های این منطقه از طریق چارچوب هایی که منعکس کننده تاریخ ، فرهنگ و اراده جمعی آنها است ، نوشته خواهد شد. اگر منطقه از چرخه واگرایی تکراری خلاص شود ، دهه آینده باید بر نهادینه سازی ، همکاری های متقاطع و حاکمیت فراگیر متمرکز شود.

رویکرد ایران هم انتقاد از شکست های گذشته و هم نقشه ای برای مقاومت در آینده است. این چشم انداز از کشورهای منطقه می خواهد که از دیپلماسی به مشارکتهای فعال واکنش نشان دهند و از الگوهای تحمیل شده خارجی به راه حل های انعطاف پذیر و انعطاف پذیر و همچنین دعوت از بازیگران جهانی به عنوان سرپرست ، بلکه به عنوان یک شریک محترم و مساوی تبدیل شوند.

برای تحقق این دیدگاه ، غرب آسیا باید به الگویی پایبند باشد که در آن امنیت مشترک ، حاکمیت متقابل و صلح باشد. فقط در چنین چارچوبی است که منطقه می تواند از درگیری عبور کند و به آینده ای بپردازد که مبتنی بر سلطه باشد اما بر عزت ، همبستگی و صلح پایدار است.