توسعه نامتوازن؛ عامل تشدید بحران آب/ زندگی در تهران غیرممکن می‌شود؟ – به گزارش میهن تجارت

براساس اخبار تجاری ، به بحران آب در ایران هشدار داده شده است. مقامات ، که در سالهای اخیر محدودیت هایی را برای سایر شهرها تحمیل کرده اند و سعی در تحقق محدودیت های تهران در آب ندارند ، مجبور شدند به بحران آب در پایتخت اعتراف کنند.

رئیس جمهور مسعود میانه ، روز شنبه 25 مارس ، در جلسه شورای برنامه ریزی و توسعه استان تهران در مورد وضعیت آب در استان تهران ، خاطرنشان کرد: امسال تهران با آب شدید روبرو شده است. از آنجا که بارندگی کم بوده است و این باید هم اکنون مدیریت شود. آبرسانی تهران که با تانکر قابل انجام نیست!

به گفته وی ، با این نوع پیشرفتی که تهران گرفته است ، زندگی دیگر امکان پذیر نیست. کمتر از یک درصد از خاک ، اما بیش از 20 درصد از جمعیت در تهران. این دو مطابقت ندارند. اگر سرمایه قابل جابجایی نباشد ، باید مدیریت شود.

البته چنین اظهاراتی برای اولین بار توسط مقامات نیست و باید یک کلیشه در نظر گرفته شود. اما نه نوع توسعه متمرکز تهران و نه نحوه تغییر مدیریت آب در کشور. فقط سالها گذشت و مقامات تغییر کرده اند تا هرکدام فقط بتوانند انتقاد خود را از اوضاع ابراز کنند و از مدیریت درخواست کنند. به نظر می رسد که در ایران ، مردم باید به عنوان مقامات عمل کنند و علاوه بر پذیرش انتقادات خود ، سعی در مدیریت کشور دارند.

توسعه نامتعادل و متمرکز کشور ؛ چه کسی مقصر است؟

رئیس جمهور از نوع توسعه تهران شکایت کرد. وی به جمعیت پر ازدحام تهران اشاره کرد و خاطرنشان کرد: با این رشد جمعیت و کمبود ظرفیت ، نمی توان زندگی کرد. مطمئناً در جایی که جمعیت افزایش می یابد ، مصرف آب نیز افزایش می یابد. اما باید از مقامات بخواهید ، همه آنها در تهران زندگی می کنند؟

نوع توسعه ای که رئیس جمهور از آن شکایت می کند ، یک پیشرفت نامتعادل است. تمرکز اصلی تولید ، خدمات ، بهداشت ، پزشکی ، آموزشی ، اداری و غیره در پایتخت است و بسیاری از افراد برای دسترسی به این نوع کالاها و خدمات به تهران مراجعه می کنند. اگر مقامات در حال قدم زدن در چند شهر بودند ، می فهمیدند که بسیاری از مردم به تهران می آیند.

بسیاری از شهرها از دسترسی به خدمات بهداشتی و درمانی با کیفیت عادی ، خدمات پزشکی یا آموزشی محروم هستند و بسیاری از افراد برای دریافت این نوع خدمات مجبور به مهاجرت به تهران هستند.

نکته دیگر در این زمینه سطح اشتغال ناهموار است. از نظر درآمد و وجود شغلی ، بیشتر تهران بهتر از بسیاری از شهرهای دیگر است و مردم برای گذراندن معیشت خود باید به تهران مهاجرت کنند. این نوع غلظت کالاها ، خدمات ، مشاغل و غیره در تهران بسیاری از افراد را وادار به مهاجرت به پایتخت کرده است. موضوعی که مستقیماً با روش سیاست های توسعه مرتبط است.

مقامات با نگاهی متمرکز به تهران ، منجر به رشد و توسعه بسیاری از شهرهای دیگر نسبت به تهران شده اند. در این راستا ، باید گفت که وقتی بسیاری از افراد به دلیل شکل توسعه ای که مقامات ایجاد کرده اند به پایتخت مهاجرت می کنند ، مصرف آب طبیعی در پایتخت نیز به شدت افزایش می یابد.

رابطه بین توسعه مقامات با بحران آب

اقتصاد ایران به نفت متکی است. این امر به بقیه بخش های اقتصادی مانند صنعت و کشاورزی توجه زیادی کرده است. به دلیل تمرکز کشور بر تولید و فروش نفت ، رشد صنعتی در کشور اتفاق نیفتاد. در کشاورزی نیز همین مسئله صادق است.

در حقیقت ، در یک نگاه کلی ، هم کشاورزی و هم صنعت از آب زیاد برخوردار هستند و به دلیل عدم توسعه در این بخش ها نتوانسته اند از فناوری ها استفاده کنند.

به عنوان مثال ، وضعیت کشاورزی در ایران در سالهای اخیر با چالش های بی شماری روبرو شده است که یکی از آنها بحران آب است.

علیرغم کاهش منابع آب ، روشهای سنتی و غیر آبشاری هنوز در بسیاری از مناطق کشور مورد استفاده قرار می گیرد. این به دلیل عدم وجود فن آوری های جدید و همچنین عدم توسعه است. در حالی که سایر کشورها از سیستم های مدرن مانند آبیاری هوشمند و آبیاری قطره ای برای مدیریت منابع آب استفاده می کنند ، با وجود ضرر زیاد ، شیوه های سنتی هنوز هم در ایران شیوع دارد.

علاوه بر این ، در برخی از مناطق خشک و کم آب ، کشاورزی هنوز در حال گسترش است ، در حالی که اساساً این مناطق توانایی انجام این کار را ندارند. این نشان دهنده سیاست های توسعه اشتباه است که صرف نظر از شرایط زیست محیطی و منابع موجود ، فقط بر گسترش سطح کشت به عنوان شاخص رشد اقتصادی متمرکز است.

دیدگاه ها و تعاریف بسیاری در مورد توسعه وجود دارد ، که بیشترین اشتباه در ایران در زمینه سیاست گذاری است. توسعه صرفاً به معنای افزایش جزئی در تولید نیست. مگر در مواردی که عواقب تولید ، منابع ، کاربردها ، بهره وری و بسیاری از عوامل دیگر تصور نمی شود ، مصرف منابع در کشور رخ داده است.

این اتفاق برای کشاورزی افتاد. مقامات پس از سیاست های خودکشی در زمینه کشاورزی ، فقط به دنبال افزایش تولید کشاورزی بودند. اما این روش منجر به فشار مضاعف بر آبهای زیرزمینی شد و اکنون وضعیت آنها بسیار مهم است.

به نظر می رسد مقامات موانع غیر ضروری ، سیاست های خودآزمایی و فشار بر منابع آبهای زیرزمینی ، نوع قیمت گذاری آب و بسیاری از تصمیمات دیگر را که بحران آب را در یک کشور کم آب تشدید کرده است ، نادیده می گیرند. بنابراین ، بحران آب به دلیل کاهش بارندگی دیده می شود. با این حال ، به نظر می رسد که مدیریت مناسب می تواند با مدیریت مناسب جبران شود. اما ارائه مدیریت به موضوعات بی ثباتی مانند بارندگی ، شرایط کشور را از گذشته بدتر می کند.

مقصر توسعه نامتعادل کیست؟

مقامات با سیاست های غیر متمرکز به پایتخت به شهر مهاجرت کرده اند. نتیجه این نوع سیاست ها افزایش مصرف در تهران است. مقامات وجود آب در بسیاری از ویلاهای اطراف تهران را با بسیاری از شهرها تضمین کردند. ویلاهایی که توسط سدهایی که در حال حاضر در تنگه های شدید قرار دارند احاطه شده اند.

عیسی بوزاده ، سخنگوی صنعت آب ، در یک کنفرانس خبری در 20 مارس گفت: سد لار تنها یک درصد از پر کردن ، سد لاتی با 8 میلیون متر مکعب تنها 10 درصد ، سد ماملو با 29 میلیون متر مکعب 12 درصد و سد امیر کابیر با تنها 11 میلیون متر مکعب است.

نگاه بزرگ در این منطقه می تواند تا حدودی مفید باشد. هنگامی که نوعی توسعه در کشور وجود دارد که به دنبال سدهای غیر ضروری است ، اجازه می دهد چاه را برای برداشت ذخایر آب زیرزمینی برای خودکشی کشاورزی ، توسعه صنایع آب در مناطق کم آبی کشور و غیره ، وضعیت فعلی امروز اجتناب ناپذیر باشد.

در این میان ، اگرچه مصرف آب در برخی از قسمت های پایتخت بسیار زیاد است ، اما این نوع مصرف توسط خود مقامات با سیاست های توسعه اشتباه گرفته شده است. برای کاهش مصرف آب ، تجدید نظر در نگرش توسعه کشور ضروری است.

برای مطالعه بیشتر گزارش انتقال سرمایه ؛ مسیر عبور از بحران آبی یا راه فرار از انفجار جمعیت؟ در اخبار تجاری بخوانید.