درمان خاموشی و کسری الکتریکی مزمن فقط تولیدی نیست. بسیاری از برق تولید شده قبل از رسیدن به مصرف کننده به دلیل خسارات زیاد و مدیریت ناکارآمد مصرف هدر می رود.
سالهاست که سیاست گذاران صنعت برق به مردم توصیه می کنند که هر تابستان را صرفه جویی کنند ، اما حتی یک بار ، طبق گفته های Business News ، مصرف برق این کشور کاهش نیافته است. از طرف دیگر ، تعداد تلفات انرژی در شبکه ها و تجهیزات عمدتاً از 2 ٪ باقیمانده فراتر می رود ، در حالی که در کشورهایی که مصرف بالاتر دارند ، این تعداد زیر 5 ٪ است. در نتیجه ، بزرگترین ضربه صنعت برق بوده است و بحران امروز دستیابی به سالها از دست دادن انرژی و سیاست کنترل تقاضا و کنترل مصرف بوده است.
ضررهای شبکه ؛ برق تولید شده که هرگز به مقصد نمی رسد
براساس آمارهای رسمی ، بیش از 5 ٪ از کل برق کشور قبل از ورود مصرف کننده به شبکه های انتقال و توزیع از بین می رود. این معادل چندین نیروگاه بزرگ است که به جای تحویل انرژی ، عملاً به هزینه و از دست دادن تبدیل می شود. صنعت برق ایران علی رغم فریادهای هشدار دهنده متخصص ، نوسازی و بهینه سازی شبکه ها را کوتاه کرده است.
بی اعتنایی به کاهش شدت مصرف
از طرف دیگر ، در یک دهه گذشته ، شدت مصرف برق هر سال افزایش یافته است و هیچ سیاست مؤثر برای کاهش مصرف مشترکان پر پروفایل اجرا نشده است. تعرفه های پشتیبانی شده ، عدم مجازات های عجیب و غریب و پاداش ناکارآمد پس انداز ، همه این فضای را برای زباله و مصرف شدید باز کرده است. صنعت برق حتی برنامه های فرهنگی را به یک ابزار تبلیغاتی تبدیل می کند ، نه یک راه حل مؤثر.
فناوری فرسوده
همچنین ، بسیاری از تجهیزات توزیع ، از جمله ترانزیستورها ، کابل ها و تابلوها ، بیش از 5 سال قدمت دارند. در صورت عدم سرمایه گذاری در فن آوری های مدرن و هوش شبکه ، نظارت بر آنلاین و پاسخ سریع به منابع امکان پذیر نیست. این ضعف فنی مقدمه ای برای از بین رفتن انرژی حتی در مناطق صنعتی و حساس است.
شکست سیاست های مدیریت تقاضا (DSM)
نکته دیگر این است که مصرف و برنامه های مدیریت DSM ، بدون حمایت از فناوری ، ضمانت های اجرایی و شفافیت ، در بهترین مقاله باقی مانده است. توزیع یارانه ها ، تارها و عدم وجود ابزارهای کنترل هوشمند از جمله نقاط ضعف هایی است که صنعت برق از آن غافل شده است و اثر سیاست های مجازی را صفر دارد.
فقدان مطالعات آینده نگر و مکانیسم تعرفه منصفانه
همچنین ، تعرفه های موجود در پله های پرپلی بالا ، برنامه دو راه پارلمان برای مدیریت مصرف و سایر راه حل ها بیشتر از این یا در اراده باقی مانده و یا فاقد اراده بودند. صنعت برق نتوانسته است نقشه راه و مطالعات دقیق تقاضای آینده را تدوین کند و مصرف ناخواسته روز به روز رشد کرده است.
رفتارهای صنعتی چندگانه و کمبود فرهنگ بهینه سازی
براساس این گزارش ، در سالهای اخیر ، به ویژه صنایع بزرگ ، بدون نیاز به نصب کنتورهای هوشمند و دریافت پیام شفاف از بازار انرژی ، الگوهای مصرف از استاندارد فراتر رفته است. عدم جدی بودن در نظارت بر صنایع بالا و عدم وجود استاندارد ملی برای کنترل مصرف حامل های انرژی باعث افزایش سهم زباله و ضرر شده است.
Farzad Khoshdelpour ، یک کارشناس رسمی در مدیریت مصرف کننده و مشاور پروژه های DSM ، در گفتگو با یک خبرنگار مهروی می گوید: “واقعیت این است که” مصرف نادرست “امروز ایران نتیجه سالها سیاست اشتباه در زمینه تولید و تعرفه ها بوده است.” ترسیم این پروژه افزایش ظرفیت تولید بدون سرمایه گذاری موازی در بهینه سازی شبکه و اصلاح تجهیزات توزیع ، مقدمه این خاموشی ها و زباله ها است. هیچ کشوری تا به امروز بحران مصرف را با تولید بیشتر حل نکرده است. ما هم یک استثنا نیستیم!
وی در ادامه می گوید صنعت برق اولویت “مدیریت روزمره” است ، نه “تأسیس سیستم هوشمند”. بخش اعظم شبکه متر ید است! تجهیزات گرانتر و واردات هستند یا اصلاً در بودجه نیستند. این بدان معنی است که مصرف مصرف خانه و صنعتی فقط روی کاغذ کنترل می کند ، نه در واقعیت شبکه.
خوندلپور خاطرنشان كرد كه تعرفه یكنواخت و عدم مجازات های جدی برای مشترکان مصرفی در واقع نشانه اشتباهی به جامعه داده است. در جهان ، اگر مصرف بیش از حد باشد ، واحد برق چند برابر می شود. در ایران ، حتی بیشترین صنایع نیز اغلب شامل همان تعرفه یارانه است. نتیجه رقابت پنهان برای مصرف بیشتر و ضررهای بیشتر است.
به گفته کارشناس انرژی ، میانگین تلفات شبکه برق ما دو برابر استاندارد جهان است. برخی از مناطق حتی 5 ٪ تلفات دارند! این بدان معنی است که بخشی از برق تولید شده بدون هیچ گونه پایان فقط هزینه کابل ها و افت ولتاژ است. اگر فقط همان تعداد را کاهش دهیم ، معادل یک نیروگاه بزرگ را ذخیره خواهیم کرد.
وی در پاسخ به این سؤال که راه حل DSM در ایران چقدر عملی شده است ، گفت: این فقط در شعار بود. هیچ سیستم کنترل هوشمند و متمرکز مشترکی اجرا نشده است ، صنایع بزرگ در کنترل مصرف نقش داشتند و حتی افراد در مناطق شهری ابزارهای مناسبی برای مدیریت مصرف ندارند. بودجه ها بیشتر برای تبلیغات پیش رفت ، نه زیرساخت های واقعی.
وی گفت: “اگر صنعت برق در همان مسیر ادامه یابد ، زباله و مصرف بحران به تعیین میزان رشد بحران ادامه خواهد داد.” بدون سرمایه گذاری در مدیریت مصرف ، اطلاعات شبکه و تعرفه های منصفانه ، هرگونه افزایش تولید تقریباً هیچ نقشی در سکوت ندارد!
به گفته مهر ، بحران برق امروز محصول مصرف گاز یا کمبود گاز نیست ، بلکه نتیجه مستقیم ناکارآمدی مدیریت مصرف و عدم اراده برای کاهش از دست دادن انرژی است. مسئولیت صنعت برق در عدم اجرای راه حل های عملی ، به تعویق انداختن سرمایه گذاری های فناوری و بی اعتنایی به سیاست های مدیریت تقاضا منجر به مشکل بیشتر معضل شده است.
منبع: مهر و موم
