وقتی عکس اتهام می‌سازد/ آسیب‌های وایرال‌ شدن متهمان قتل – به گزارش میهن تجارت

به گفته به گزارش میهن تجارت ، پرونده قتل دلهره آور الاهه حسین نجاد ، نه تنها به دلیل ابعاد غم انگیز آن ، بلکه به دلیل انتشار گسترده متهم و خانواده وی در رسانه های اجتماعی ، در صدر روز قرار دارد. به طور کلی ، انتشار تصاویر و اطلاعات شخصی از متهمان در پرونده های جنایی ، به ویژه قتل ، به یک پدیده رایج تبدیل شده است که عواقب عمیق اجتماعی و فرهنگی فراتر از یک رفتار رسانه ای ساده دارد.
مهداد نظری ، جامعه شناس و عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد ، در مصاحبه با News Online ، این موضوع را از دیدگاه جامعه شناختی تجزیه و تحلیل می کند و با دید دیالکتیکی ، ابعاد مختلف آن را از چندین جنبه بررسی می کند. وی گفت: “این حرکت نه تنها باعث نقض حریم خصوصی می شود و خشونت را در جامعه گسترش می دهد ، بلکه می تواند با آسیب رساندن به احساسات عمومی ، روند قانونی را مختل کند.” “حتی همدلی با خانواده مقتول ، در صورت بی خبر بودن ، می تواند صدمات را تشدید کند.”

پیامدهای اجتماعی تصاویر شخصی متهم به قتل یا خانواده

تهدید حوزه خصوصی در سایه فضای مجازی
Nazeri, in the first place, calls the accused of murder and family images a serious threat to individuals’ privacy, saying: “In general, cyberspace and artificial intelligence, if not properly recognized and used with awareness, can be a threat to the private sphere. The low media and internet literacy in Iran has led to a pure slut and illegal; That people react to a sensitive issue, regardless of their will, regardless of their will. “One of these واکنش های ناخودآگاه انتشار محتوا یا تصاویر مربوط به پرونده است. “

تولید خشونت مضاعف در جامعه

جامعه شناس در وهله دوم تولید خشونت مضاعف در جامعه را پیشنهاد می کند و معتقد است که انتشار تصاویر متهم چرخه خشونت در جامعه را ادامه می دهد.
وی گفت: “جامعه ما جامعه ای از نظر فرهنگی است ، اما متأسفانه در سالهای اخیر ما به دلیل کاهش سرمایه اجتماعی در جامعه شاهد تولید خشونت هستیم.” “قتل” به خودی خود یک واقعه خشونت آمیز است و می تواند بر افکار و احساسات عمومی تأثیر بگذارد. “در چنین محیطی ، هنگامی که تصاویر قاتل یا وابستگان وی ویروسی هستند ، به طور ناخودآگاه گسترش خشونت در جامعه را تقویت می کند و خشونت بر مهربانی غلبه می کند.”
“قتل ، از جنبه وحشتناک آنها از آسیب شناسی اجتماعی ، همیشه برای مردم جذاب بوده است ، و این به سیستم آموزش ما برمی گردد ؛ این بیشتر به حوزه خشونت تمایل دارد و این ناخودآگاه است.” گسترش و انتشار چنین تصاویری نیز به گسترش خشونت و ادامه صدمات اجتماعی کمک می کند. “

تهاجم غیر منطقی به دنبال جراحات احساسات عمومی

در تعاریف جامعه شناسی ، ما یک شخصیت فردی و یک شخصیت جمعی داریم که شخصیت جامعه را نیز می نامد. به گفته نازی ، شخصیت جامعه ایران بیشتر از یک شخصیت منطقی از شخصیت عاطفی است. بر این اساس ، نگاه منطقی ما نیز ضعیف تر از دیدگاه عاطفی است.
وی سومین عواقب نقض تصاویر متهم از قتل ، مجروحیت احساسات عمومی را در نظر می گیرد و توضیح می دهد: “در موارد مشابه ، پرونده ، جایی که انتشار و کوچکترین جزئیات این پرونده می تواند به احساسات عمومی آسیب برساند ، گسترش عکس های قاتل در فضا. تحت تأثیر واکنش های عمومی قرار می گیرد.
همدلی یا افزایش آسیب؟
نظری چهارمین جنبه متفاوت از سه مورد قبلی را در نظر می گیرد و معتقد است که گاهی اوقات انتشار تصاویر و واکنش های سریع در رسانه های اجتماعی ، با هدف همدلی با خانواده مقتول و کاهش رنج آنها.
وی گفت: “این بدان معنا نیست که هرکسی که چنین محتوا یا تصاویر را بازتولید کند ، لزوماً در سه سطح ذکر شده ، البته ناخودآگاه قرار دارد ، اما گاهی اوقات قصد شخصی می تواند با خانواده آسیب دیده همدلی کند.” “همه انسانها به طور طبیعی در مواجهه با این موارد احساس درد می کنند و خود را در قالب یک قربانی یا خانواده می بینند ، و به ناچار واکنش نشان می دهند – از نظر خودشان از خانواده قربانی.”
جامعه شناس با اشاره به اینكه سه مورد اول (نقض حریم خصوصی ، خشونت و آسیب دیدگی) از سطح چهارم برجسته تر است و می گوید: “همدلی همیشه باید در این موارد در نظر گرفته شود ، اما گاهی اوقات این جریان ممکن است آنقدر قوی باشد كه همدلی می تواند به جامعه تبدیل شود.”

ما یک پدیده “تأخیر فرهنگی” داریم

Observer عدم آموزش در زمینه فعالیت رسانه ها را یکی از ریشه های اصلی مشکل می داند و به پدیده “تأخیر فرهنگی” اشاره می کند. این باعث می شود مردم بدانند که چگونه در فضای مجازی رفتار کنند.
جامعه شناس این پدیده را توضیح می دهد: “تأخیر فرهنگی به معنای زمانی است که یک پدیده وارد جامعه می شود ، بخش مادی آن به سرعت گسترش می یابد ، اما بخش معنایی آن به تأخیر می افتد.” ما در ورود به رسانه ها تأخیر فرهنگی داریم – زیرا برای ما وارد می شود – زیرا وارد می شود. بخش مادی فناوری (مانند شبکه های اجتماعی) به سرعت در جامعه ما گسترش یافته است ، اما درک معنایی و فرهنگی آن به تأخیر می افتد ، که باعث می شود ما بدانیم که چگونه در این فضا ظاهر شویم. به عبارت دیگر ، ما وضعیت ناباروری جمعی داریم ، به همین دلیل در این زمینه هیچ آموزش نداریم.

راه حل چیست؟

نظری دو استراتژی مهم را پیشنهاد می کند: “اول ، فعالیت رسانه ای مبتنی بر آگاهی که به مردم کمک می کند تا ارتباط خود را با فضای مجازی و پدیده های اجتماعی درک کنند. به عنوان مثال ، بدانیم که آیا به عنوان یک انسان و کاربر فضای مجازی باید عکس های مربوط به یک پدیده حساس مانند قتل را در این زمینه گسترش دهد.
دوم تقویت احساس مسئولیت جمعی است. که مردم را وادار می کند قبل از هر اقدامی عواقب دیگران را در نظر بگیرند. احساس مسئولیت جمعی ، قبل از هر اقدامی ، از خود بپرسیم که آیا نتایج عمل من برای دیگران مضر است یا خیر. آیا اگر دیگران در جای من باشند ، آنها همین کار را می کنند؟ این مهم است که بدانیم قرار گرفتن در معرض آسیب اجتماعی چگونه است ؛ آیا ما آن را مسئولیت و مسئولیت اجتماعی می دانیم یا نه ، آیا ما فقط در مورد جنبه های خود و خانواده های خود فکر می کنیم؟ “اگر چنین است ، من با انتشار عکس ها از طرف خانواده های اصلی – قربانی و قربانی – رضایت خواهم یافت ، من پیوندی از یک زنجیره خواهم بود و منافع خودم را از این جریان دریافت می کنم.”
وی تأکید می کند که در جامعه ای با کاهش سرمایه اجتماعی ، مسئولیت اغلب به حوزه فردی محدود می شود و مسئولیت جمعی نادیده گرفته می شود. توجه به اخلاق اجتماعی و جلوگیری از انتشار محتوای حساس بدون رضایت خانواده های درگیر (قاتل و قربانی) می تواند از آسیب های بیشتر جلوگیری کند.

منبع: اخبار آنلاین