تهران پس از تصویب قطعنامه اخیر فرمانداران آژانس بین المللی انرژی اتمی ، پاسخ تعیین کننده ای صادر کرده است. مقامات ایرانی این قطعنامه را به عنوان یک ضرورت فنی یا قانونی می دانند ، اما یک انگیزه سیاسی و بازتاب الگوی تکراری تاکتیک های فشار غربی است.
براساس اخبار تجاری ، تهران پس از تصویب قطعنامه اخیر هیئت مدیره آژانس بین المللی انرژی هسته ای ، پاسخی تعیین کننده صادر کرده است. مقامات ایرانی این قطعنامه را نه یک ضرورت فنی یا قانونی می دانند ، بلکه یک انگیزه سیاسی و بازتاب الگوی تکراری تاکتیک های فشار غربی است که ایران آن را غیرحرفه ای و نادرست استراتژیک می داند.
از دیدگاه تهران ، تفرجگاه مداوم به قطعنامه ها و فشار یک “رویداد تکراری” است که از نظر تاریخی نتوانسته است ایران را مجبور کند از حقوق قانونی خود در چارچوب های بین المللی ، به ویژه پیمان NPT (NPT) خودداری کند. بهروز کمالواندی ، سخنگوی سازمان انرژی اتمی ایران ، صریحاً این دیدگاه را بیان کرد و تصویب این قطعنامه را در نتیجه “اشتباه استراتژیک” توسط کشورهای غربی و اروپایی مشاهده می کند. مقامات ایرانی بر این باورند که انتظار این که فشار سیاسی بتواند به نوعی موضع اصولی ایران را در مورد برنامه هسته ای مسالمت آمیز آن تغییر دهد ، اساساً اشتباه است و نتایج مطلوب سایر احزاب را به دست نیاورد.
در پاسخ مستقیم به قطعنامه ، که ایران آن را “بی رحمانه و بی رحمانه” می نامد ، اقدامات ملموس به سرعت جریان یافته است. تصمیمات در سطوح بالا تصویب شده و بلافاصله به آژانس اطلاع داده می شود. یکی از مهمترین مراحل فنی ، ایجاد یک سایت غنی سازی جدید با ضریب امنیتی بسیار بالا است که به عنوان “سایت سوم” ایران و جایگزینی سانتریفیوژهای نسل اول IR-1 در تسهیلات غنی سازی Fordo با دستگاه های پیشرفته تر نسل 6 IR-6 است. این به روزرسانی های فنی صرفاً نمادین نیستند. این اقدامات برای افزایش قابل توجهی ظرفیت غنی سازی با حفظ پروتکل های امنیتی سخت و به عنوان یک سیگنال واضح از تعیین فنی ایران برای پیشبرد برنامه خود به فشار خارجی طراحی شده است.
پیام اصلی تهران مقاومت ، آمادگی و فشار است. مقامات ایرانی تأکید می کنند که فشار خارجی بی اثر است و برعکس ، عزم ایران را برای افزایش توانایی های خود تقویت می کند. ایران اظهار داشت که برای “سناریوهای” بعدی آماده است. این آمادگی نشان دهنده عزم ایران برای دفاع از حقوق خود است. تهران بر تمایل خود به تعامل سازنده تأکید می کند ، اما اظهار می دارد که تعامل نمی تواند یک طرفه باشد.
عنصر اصلی در توجیه اقدامات ایران در اصل اقدام متقابل و مفاد برادری نهفته است. تهران استدلال می کند که ، ضمن نشان دادن سطح “منحصر به فرد” همکاری با آژانس بین المللی انرژی هسته ای ، با اشاره به بازرسی های گسترده – پاسخ مثبت مثبت از طرف دیگر دریافت نکرده است. مقامات ایرانی بر این باورند که عدم اجرای کامل تعهدات توسط طرفین دیگر چاره ای جز اتخاذ “اقدامات جبرانی” برای ایران باقی نگذاشته است ، زیرا در بندهای 26 و 36 مجاز است. این بندها به ایران اجازه می دهد تا در صورت عدم رعایت سایر طرفین ، تعهدات خود را به طور کلی یا جزئی متوقف کنند. ایران دائماً تأکید می کند که در صورت بازگشت سایر طرفین برای انجام کامل تعهدات خود ، این مراحل قابل برگشت است.
در نتیجه ، ایران هر مبنای قانونی را برای فعال سازی سازوکارهایی مانند “ماشه” به شدت رد می کند. مقامات ایرانی استدلال می کنند که از آنجا که اقدامات آن در چارچوب جبران خسارت مجاز تعریف شده است ، هیچ بهانه ای قانونی برای چنین حرکتی وجود ندارد ، و تلاش برای فعال کردن مکانیسم ماشه را صرفاً با انگیزه سیاسی و نه توجیه قانونی زیر مشاهده می کنید.
با توجه به همکاری با آژانس بین المللی انرژی اتمی ، ایران با اشاره به تاریخ بازرسی های گسترده ، هشدار می دهد که تعامل غیر مثبت طرف مقابل در حال حاضر برای تجدید نظر در این همکاری ضروری است. این نشانه تغییر احتمالی در همکاری با آژانس است ، که ایران نتیجه فضای سیاسی را می داند ، نه یک تصمیم یک طرفه توسط تهران.
اگرچه این قطعنامه به احتمال مراجعه به موضوع به شورای امنیت سازمان ملل اشاره می کند ، ایران معتقد است که دستیابی به یک نتیجه مؤثر برای سرمایه های غربی دشوار خواهد بود. از آنجا که ساختار شورا و حمایت مورد انتظار از کشورهای دوستانه ایرانی اجازه غرب را نمی دهد.
سرانجام ، موضع ایران ریشه در این عقیده دارد که دفاع از حقوق خود نیاز به یک استراتژی و استراتژی خاص دارد. مقامات ایرانی پیام عزم را منتقل می کنند و اصرار دارند که درک برخی از پایتخت های غربی از احتمال از بین بردن برنامه هسته ای مسالمت آمیز ایران ، گزاره ای غیر واقعی است که هیچ ارتباطی با واقعیت ندارد.
منبع: tasnim
