بسیاری از امضا کنندگان به عنوان فرماندار و مؤسسات رسمی فعال بوده اند.
براساس اخبار تجاری ، پنج اقتصاددان و اساتید دانشگاه ، در بیانیه ای به مردم ایران و رئیس جمهور پزشکی مسعود ، تهاجم و حمله اسرائیل و حمله به کشور را محکوم کردند و خواستار تغییر پارادایم برای غلبه بر بحران فعلی شدند.
آنچه امروز به عنوان “الگوی حاکمیت” مورد انتقاد قرار می گیرد ، نتیجه ناتوانی این اقتصاددانان و اربابان طی دهه ها است. کسانی که امروز خواستار پارادایم هستند ، هنگام ساختار سیستم اقتصادی و سیاسی این کشور ، نقش تعیین کننده ای داشتند. آیا اگر در اشکالات اساسی آن شریک باشند ، ادعای تغییر پارادایم کافی است؟
این افراد بارها و بارها بیانیه ها و مقالات را در طول سالها منتشر کرده و برنامه های اصلاحات را ارائه می دهند. اما آنها هرگز نتوانسته اند آنها را برای تحقق آنها اجرا یا تحت فشار قرار دهند. آنها اکنون فریاد زده اند که بدون آزادی رسانه ها ، مذاکره و عزیمت سربازان از اقتصاد ، این بحران برطرف نمی شود. اما چه اتفاقی برای تلاش های گذشته افتاد؟ چرا تا زمانی که حق تحت حق قرار نگیرد ، آنها ساکت یا ترس از قدرت باقی مانده اند؟
بسیاری از امضا کنندگان به عنوان فرماندار و مؤسسات رسمی فعال بوده اند. کسانی که از “شفافیت بودجه” و شفافیت آمار اقتصادی دفاع می کنند ، سالهاست که مشاهده می کنند و برخی از مدیر همان داده های جعلی و آلودگی فساد. آیا آنها انگشت خود را به آنچه امروز با آنها شریک شده اند گرفته اند؟
آنها به مردم و مقامات فریاد زده اند که خطر ظاهر افراطی ، شعارها و مذاکرات فاجعه است. بشر اما چرا هیچ یک از این اساتید و اقتصاددانان در گفتمان عمومی و سیاست گذاری برای جلوگیری از افراط گرایی شرکت نمی کنند؟ اگر آنها صرفاً بی طرف هستند ، پس چگونه می توان چنین محصول مهم را به عنوان یک ویژگی فعال دانست؟
در عمل ، این بیانیه بیشتر “ریاکاری فکری” است: انتقاد از وضع موجود بدون پذیرش مسئولیت عمیق آن. ۱۳۹۰ اقتصاددان و استاد دانشگاه قبل از خدمت باید پاسخی برای چگونگی در دهه های گذشته باشد:
در برابر ساختارهای فساد و داده های تحریف مقاومت نکرد.
فشار عملی را برای اجرای واقعی اعمال نکرد.
آنها خود را در نقش “راه حل” تعریف نکردند ، نه فقط یک منتقد.
اگر آنها ادعا می کنند امروز یک الگوی بیمار هستند ، باید ابتدا شروع کنند – امروز ، نه امروز ، پس از فروپاشی سیستم ، با بیانیه ای ضعیف و دیر به مردم.
متأسفانه ، اقتصاددانان ما از مشهور و فراموشی رنج می برند. آنها گمان می کنند که ضعف تاریخ جمعی ایران می تواند از مسئولیت های قبلی خود که وضعیت امروز ایجاد کرده است ، فرار کند. آنها ابتدا باید به جای نوشتن نامه و بحث و جدال رسانه ای که هیچ عواقبی ندارد ، در گذشته به اشتباهات خود پاسخ دهند.
