اضطراب نه تنها یک اختلال است ، بلکه یک واکنش طبیعی و محافظتی به ناشناخته ها است ، و انسان ها مدتهاست که به بقا نیاز دارند تا نسبت به خطرات احتمالی حساس باشند. در دنیای مدرن ، این حساسیت به جای تهدیدات جسمی به تهدیدات روانی و اجتماعی منتقل شده است و اضطراب می تواند نشانه ای از آمادگی ذهن برای مواجهه با تغییرات باشد.
چگونگی تفسیر مردم موقعیتهای مبهم نقش اساسی در اضطراب خود دارند. این دو ممکن است در یک شرایط قرار بگیرند ، اما یکی با مثبت و دیگری با دید تهدیدآمیز به آن نگاه می کند و این تفاوت در اعتقادات و شناخت ها نشان می دهد که اضطراب بیشتر از محیط با فرد مرتبط است.
والدینی که سعی می کنند فرزندان خود را در برابر هرگونه بی ثباتی محافظت کنند ، ممکن است ناخواسته آنها را از تجربیات در حال رشد محروم کنند ، زیرا تجربه شکست ، ترس و عدم اطمینان بخش مهمی از روند رشد ذهنی کودک است و به جای از بین بردن خطر ، آموزش را در اولویت قرار می دهد.
حمایت بیش از حد والدین گاهی اوقات به صورت کنترل پنهان ظاهر می شود ، و این نوع پشتیبانی به جای ایجاد احساس امنیت ، وابستگی و ترس از استقلال را تقویت می کند. کودکانی که همیشه توسط والدین تصمیم گرفته اند با بحران هویت و عدم اعتماد به نفس در بزرگسالی روبرو هستند.
غیرقابل پیش بینی مفهوم زیرساخت های اضطراب برای همه مردم / جهان و محیط زندگی افراد پر از وقایع جدید و غیرقابل پیش بینی است
Razieh Taheri ، روانشناس ، مشاور خانواده و عضو سازمان روانشناسی وی در مصاحبه ای با گزارشگر IMNA ، با بیان اینکه پیش بینی نشده عاملی برای همه استرس و اضطراب است ، گفت: “در حقیقت ، عدم آگاهی از آینده و وقایع آینده آنها و توانایی آنها در کنترل و مدیریت شرایط عاملی است که باعث استرس و اضطراب برای افراد می شود و مفهوم اضطراب است.
وی گفت: اضطراب ترش یک وضعیت مبهم و مبهم است و افزود: “مردم درگیر اضطراب هستند که آیا آنها با شرایط جدید اداره می شوند یا خیر ، و علاوه بر غیرقابل پیش بینی بودن عوامل محیطی ، پیش بینی خود افراد نیز عامل مؤثر در اضطراب و استرس است.”
روانشناس ، مشاور خانواده و یکی از اعضای سازمان روانشناسی ، گفت که جهان و محیط زندگی مردم سرشار از رویدادهای جدید و غیرقابل پیش بینی هستند ، و جایی که افراد درگیر مشکل جنگ در چنین دنیای ناپایدار هستند تا همه چیز پایدار را نشان دهند ، وی گفت: “در افراد و خانواده ها اضطراب بیشتری وجود دارد.”
بگذارید کودکان ترس را تجربه کنند / به جای کودکان و نوجوانان زندگی نکنند
طاهری گفت: برخی از والدین تمام تلاش خود را می کنند تا فرزندانشان در شرایط مختلف بی ثباتی را تجربه نکنند و وقتی شرایط ناپایدار باشد ، اضطراب بیشتری را تجربه می کنند: والدین باید به فرزندان اجازه دهند گاهی اوقات ترس را تجربه کنند و خانواده ای که اجازه زندگی کودک را نمی دهد.
وی گفت: در چنین خانواده هایی ، والدین فرزندان خود را تجربه کرده اند و تصمیم به داشتن فرزندان خود گرفته اند و می گویند: “این نوع رفتار ظاهراً حمایتی است ، اما در دراز مدت ، کودک اعتقاد به جهان را ناامن و ناامن می کند و فرزندان می فهمند که اگر والدین آنها نباشند ، آنها قادر به انجام این کار نخواهند بود.”
روانشناس ، یک مشاور خانواده و عضو سازمان سیستم روانشناسی گفت که اگر رویدادهای پیش بینی نشده ای وجود داشته باشد ، چنین خانواده هایی مضطرب تر و باتجربه تر هستند ، وی افزود: در گذشته ، این نوع والدین ممکن است همه پایدار یا پایدار باشند زیرا در گذشته از خود حمایت نکرده اند.
غیرقابل پیش بینی بودن جهان ، گرچه یک منبع اضطراب نیز می تواند زمینه ای برای رشد فردی و قرار گرفتن در معرض تغییر باشد ، انسان را مجبور به یادگیری ، انعطاف پذیری و خلاقیت می کند ، در حقیقت ، پایداری مطلق نه تنها غیرممکن است بلکه مانعی برای تکامل است.
رفتار والدین در مواجهه با اضطراب غالباً بازتابی از تجربیات کودکی آنها است و والدینی که در دوران کودکی مورد حمایت قرار نمی گیرند ممکن است در یک بزرگسالی از فرزندان خود حمایت کنند و این چرخه های روانی ، اگر آگاهانه مورد بررسی قرار نگیرند ، می توانند از نسلی به نسل دیگر منتقل شوند.
برای کاهش اضطراب در خانواده ها ، آموزش مهارت های هیجان ، صحبت کردن در مورد ترس و ایجاد یک فضای امن برای عدم تجربه ، لازم است به فرزندان خود بیاموزیم که اضطراب بخشی از زندگی است و پذیرش می تواند به آرامش نسبی و بهترین راه برای مقابله با اضطراب و آموزش زندگی برسد.
اضطراب وقتی احساس می کند که هیچ کنترلی بر اوضاع وجود ندارد ، و در خانواده هایی که والدین به جای فرزندان همه تصمیمات می گیرند ، کودکان فرصت یادگیری و یادگیری و سردرگمی چالش ها را از دست می دهند و استقلال و پذیرش کلید اصلی برای کاهش اضطراب در زندگی است.
منبع : به گزارش میهن تجارت
