در یادداشتی که جهان و جامعه ایران هر دو نیاز جدی به تغییر دارند ، روزنامه میهن نوشت: “سیاست های متناقض ، امنیت مداوم و درگیری مداوم با غرب کشور را به بن بست تبدیل کرده و ظرفیت برنامه ریزی و اصلاح را محدود کرده است.”
روزنامه میهن نوشت: “جهان در حال تغییر است و جامعه ما نیز نیاز شدید به تغییر دارد.” دولتمردان ما این دو را درک کرده اند. اما آنها هنوز تصمیم نگرفته اند كه آیا می خواهند سیاست های كشور را بر روی همان پاشنه مانند آنچه كه بوده است بچرخانند یا كشور را در مسیر پیروی از این تغییرات قرار دهند. تقاضای جامعه یک تغییر است. واقعیت ها همچنین به ضرورت این تغییرات اشاره می کند.
اما تصمیم گیرندگان هنوز شنیده می شدند. یکی شلیک شده و دیگری ناخن است. این رویکرد و این رویکرد نمی تواند ادامه یابد. انتصاب علی لاریجانی به دبیر شورای عالی امنیت ملی ، افتتاح گفتگوی ایران -FATF ، و مواضع نسبتاً فعال و به بالا وزیر امور خارجه سیگنالهایی هستند که نشان می دهد تغییرات رویکرد سیاست خارجی به طور جدی مورد استفاده قرار گرفته است. اما برخی از سیگنالها مبنی بر تکرار این روزها توسط کسانی که هنوز در حال تکرار مواضع رادیکال قبلی و بدون هیچ گونه مسئولیت رسمی برای تصمیم گیری هستند ، به نظر می رسد ، گویی قرار است این تجربه تکرار شود.
سیاست درگیری با ایالات متحده و اروپا باید تغییر کند و این تغییر به معنای تسلیم نیست. در عوض ، این تبدیل یک رویکرد به رقابت است. می توان همچنان در مورد سیاست های ایالات متحده و اروپایی انتقاد کرد و از تمام ظرفیت ها برای انتقاد از این سیاست ها در قالب قوانین بین المللی استفاده کرد. اما در عین حال ، او رویکردی را اتخاذ کرد که دیگر نیازی به باز کردن همه گره های روابط با غرب با تفنگ یا شعار و تحریک و تهدید دارد. تا حدودی با آمریکا ، رادیکال های داخلی شعار تنگه هورموز را بالا می برند. تا زمانی که با یک برنامه منفعل نشویم ، تهدید می کنیم که با آن مقابله خواهیم کرد. این سیاست تهدید و رویارویی به پاشنه آشیل ما تبدیل شده است و تمام دیافراگم های تغییر را بسته است.
دولت کشور با این سیاست های متناقض عملاً بن بست است. از این فرصت استفاده کرده است که از دولت فکر و برنامه ریزی کند. انرژی و آب نتیجه عدم فرصت در برنامه ریزی و عدم فرصت برای تفکر و مدیریت اصلاحات است. ناکارآمدی مدیریت نتیجه یک فضای بسیار امنیتی است که محصول نگه داشتن کشور به طور دائم در جنگ با همه است.
این دو موضوع تأثیر فوق العاده ای در افزایش نارضایتی افراد داشته است. روندی که هر روز در حال افزایش است و قدرت و توانایی مقاومت اجتماعی و سیاسی را کاهش می دهد. امروز ، مشکلات کشور به نابینایی تبدیل شده است که راه حل دیگری ندارد و این ضرورت در تصمیم گیری و اجرای تصمیمات بزرگ است که نشان می دهد ایران می خواهد و می تواند با نیازهای خود سازگار شود و در تحول تغییراتی ایجاد کند. این کمترین راه برای غلبه بر بحران است.
این همه به خودمان بستگی دارد ، نه دیگران. دشمنان فقط قادر به استفاده از نقاط ضعف ما در برابر ما هستند. آنها سازندگان بدون تهدید برای ما هستند. به جای نزاع با دیگران ، خودمان را اصلاح کنیم.
منبع: میهن
