در حال حاضر دو صندوق اهرم فعال در بازار سرمایه ایران وجود دارد که ارزش خالص آن از دارایی های آنها به حدود 2 می رسد. میانگین ضریب اهرم این وجوه معادل 2 است که به نظر می رسد معادل نسبت مارجین 1.2 در معاملات اعتباری کارگزاری است. به عبارت ساده ، این بدان معنی است که تنها 5 ٪ از کل ارزش نمونه کارها این صندوق ها از سرمایه واقعی و 2 ٪ دیگر اهرم با استفاده از منابع اعتباری است.
براساس اخبار تجاری ، علی رغم شرایط نامشخص اقتصادی ، سیاسی و ریسک پذیر در بازارهای مالی ، مدیران این صندوق ها تا به امروز اقدامات مهمی را برای کاهش ضریب اهرم خود انجام نداده اند. با این حال ، انتظار می رود یک سرمایه گذار منطقی در مورد کاهش ریسک نمونه کارها در چنین محیطی فکر کند. ادامه این سطح از اهرم را می توان برای بودجه و در مقیاس بزرگتر ، کل بازار سرمایه تهدید کرد. به عنوان مثال ، نسبت حاشیه 4.3 به این معنی است که اگر ارزش خالص این صندوق ها فقط 2 ٪ کاهش یابد ، کل سرمایه آنها از بین می رود. از طرف دیگر ، با توجه به میانگین هزینه مالی حدود 2.5 درصد در سال برای این صندوق ها ، اگر بازار بازده قابل توجهی در بازار نداشته باشد ، پس از یک سال کل سود سرمایه گذار برای هزینه های مالی هزینه می شود و عملاً کاهش می یابد.
نکته قابل توجه این است که بسیاری از سرمایه گذاران واقعی که از اعتبار استفاده می کردند مستقیماً با مشاهده شرایط بازار و افزایش خطرات ، نسبت اعتبار خود را کاهش می دهند و تصمیم گرفتند اعتبار خود را با کارگزاران تسویه کنند تا از سبد زیان جلوگیری کنند. در همین حال ، مدیران صندوق اهرم ، با ملاحظات دیگر ، از جمله حفظ هزینه های مدیریتی و اندازه نمونه کارها ، چنین تصمیماتی را نادیده گرفتند.
جالب اینجاست که برخی از کارگزارانی که از سیستم عامل های خدمات اعتباری حرفه ای استفاده می کنند ، توانسته اند با ایجاد ابزارهای مدیریتی دقیق و انعطاف پذیر در مدیریت نسبت های اعتباری ، مشتریان اهرم خود را برآورده کنند. تجربه این کارگزاران نشان می دهد که استفاده از زیرساخت های اعتباری هوشمند نه تنها خطر سیستماتیک را کاهش می دهد بلکه به حفظ سرمایه مشتری و ثبات بازار نیز کمک می کند. این امر به ویژه پس از بحران اخیر (یک جنگ 6 روزه تحمیل شده) که منجر به افت شدید ارزش دارایی های صندوق اهرم شد ، مهم است.
در حالی که موسسات مختلف اقتصادی و مالی به دنبال حمایت از بازار با تخصیص بسته های پشتیبانی بوده اند ، ادامه ضرایب اهرم بالا در این صندوق ها می تواند بخش بزرگی از این پشتیبانی را خنثی کند. اگر مدیران صندوق تصمیم بگیرند که اهرم خود را به تعداد معقول تری مانند 1.2 کاهش دهند ، آنها مجبورند حدود دو سهام خود را در نمونه کارها خود در بازار خرد یا بلوک بفروشند. انجام این کار در یک بازار کم عمق و کم کلید مانند بازار فعلی عواقب سنگینی خواهد داشت و می تواند منجر به کاهش بیشتر شاخص کلی و تشدید فشار فروش شود.
سوال اصلی این است که چرا ، با وجود این خطرات ، مدیران صندوق اهرم هنوز برای تنظیم ساختار سرمایه خود اقدامی نکرده اند؟ آیا وابستگی هزینه مدیریت به اندازه نمونه کارها و عدم تمایل به دارایی های بی ارزش ، ملاحظات حرفه ای و مدیریت ریسک را نادیده گرفته است؟ سرانجام ، عدم شفافیت و اقدام جدی مدیران صندوق اهرم می تواند به یک تهدید پایدار برای ثبات بازار سرمایه تبدیل شود. ضروری است که بدنه نظارتی وارد این مسئله شود و دستورالعمل های مشخص شده و الزام آور را تدوین کند تا به تدریج ضریب اهرم این وجوه را در شرایط خطرناک کاهش دهد.
منبع: دنیای اقتصاد
