رقابت ژئوپلیتیک شرق و غرب در صنعت کشتی‌سازی ۲۰۲۵

براساس Business News ، صنعت حمل و نقل جهانی ، قلب ضرب و شتم تجارت دریایی و حمل و نقل بین المللی ، در سال 6 وارد مرحله جدیدی از رقابت شده است.
این صنعت نه تنها به عنوان یک حوزه اقتصادی ارزشمند بلکه به عنوان یک میدان نبرد ژئوپلیتیکی در بین قدرتهای بزرگ جهان عمل می کند.
آخرین آمار نشان می دهد که ارزش بازار جهانی کشتی سازی در سال 2 به بیش از 5 میلیارد دلار رسیده است. این رشد عمدتاً به دلیل افزایش تقاضا برای کشتی های سبزتر ، ایمن تر و باهوش تر است.
اما بازیگران اصلی این زمینه محدود بودند: چین ، کره جنوبی ، ژاپن ، فیلیپین و ویتنام. این پنج کشور بیش از 5 ٪ از ظرفیت کشتی سازی جهان را در خود جای داده و چین را در خود جای داده اند.
در سال گذشته چین با 2 میلیون تن تولید ناخالص داخلی (CGT) معادل 5 ٪ از بازار جهانی است. ادغام دو غول دولت CSSC و CSIC و حمایت مالی بیش از 5 میلیارد دلاری دولت ، آن را به قطب غیرقابل انکار کشتی سازی تبدیل کرده است.
به گفته اندیشکده غربی ، تنها یک شرکت چینی از پایان جنگ جهانی دوم بیش از همه تولید تجارت ایالات متحده را تحویل داده است. اکنون چین نه تنها در ساخت تانکرها و ظروف غول پیکر ، بلکه در زمینه کشتی های سبز ، LNG و حتی کشتی های اتومبیل نیز رهبری می کند.
در مقابل ، کره جنوبی با حدود 5 ٪ سهم بازار ، روی کشتی های پیشرفته فناوری متمرکز شده است. از جمله تانکرهای غول پیکر و کشتی های LNG. غول هایی مانند کشتی سازی HD کره ، صنایع سنگین هان وان و سامسونگ میلیاردها پروژه دارند و به بازوی صنعتی غرب علیه چین تبدیل شده اند.
ژاپن با 2 ٪ از سهم جهانی نیز از روزهای طلایی دهه 1980 نیز دور است ، اما هنوز هم در مورد کشتی های پیشرفته ، فله سبز و کشتی های اتومبیل حرفهای زیادی برای گفتن دارد. توکیو به دنبال دو برابر ظرفیت تولید در سال 3 است و با ادغام شرکت های بزرگ ، در تلاش است تا قدرت رقابتی خود را بازسازی کند.
فیلیپین و ویتنام نیز به عنوان قدرت نوظهور سهم فزاینده ای در صنعت دارند. فیلیپین به یکی از پنج قطب جهانی کشتی سازی با نیروی کار ارزان و سرمایه گذاری شرکت های خارجی تبدیل شده است و سالانه صدها کشتی بار و مسافر تولید می کند.
ویتنام همچنین به دنبال مکانی امن در بازارهای منطقه ای با مشوق های مالیاتی و سرمایه گذاری های مشترک با کره جنوبی و اروپا است.
اما رقابت محدود به آسیا نیست. ایالات متحده ، که زمانی توسط دریاهای مطلق اداره می شد ، اکنون در تلاش است تا موقعیت گمشده را پس بگیرد.
دولت واشنگتن در سال 2007 دفتر ملی حمل و نقل در کاخ سفید را تأسیس کرده و طرحی را برای افزایش تعداد کشتی های خود به پنج در سه دهه آینده تهیه کرده است. پروژه ای که سالانه بیش از 5 میلیارد دلار هزینه دارد.
در کنار این ، عوارض سنگین به کشتی های ساخته شده چینی تحمیل شده است و همکاری های جدید با کره جنوبی و ژاپن آغاز شده است.
با این حال ، مشکلات ساختاری ایالات متحده وجود دارد: کمبود 6000 نیرو متخصص ، سالها تأخیر در پروژه های بزرگ و هزینه های بسیار بالاتر از چین. به عنوان مثال ، ساخت یک کشتی بزرگ کانتینر در ایالات متحده شش برابر گرانتر از چین است.
همین شکاف قیمت باعث شده است که ایالات متحده برای بخشی از ناوگان خود به کره جنوبی و ژاپن اعتماد کند.
بنابراین ، سال 2 نقطه عطفی در کشتی سازی جهان است. چین با ظرفیت عظیم و یارانه های بی سابقه پرچمدار صنعت است. در حالی که ایالات متحده و متحدین آسیایی آن با تکیه بر فناوری و همکاری استراتژیک سعی در ایجاد تعادل جدیدی در رقابت دریایی دارند.
آینده این صنعت دیگر محدود به اقتصاد نیست. در عوض ، تعادل قدرت جهانی در دریاها را تعیین می کند.

منبع: فارس