برنامه یارانه نقدی با قول بهبود معیشت مردم اجرا شد ، اما سرانجام به اینجا رسید که دولت مجبور شد تعداد قابل توجهی از مردم را کاهش دهد. در ضمن ، به دلیل تصورات غلط مالی ، حذف از لیست یارانه نقدی نیز مشکلات بسیاری دارد.
طبق گفته های تجاری News ، ایده پرداخت یارانه های نقدی برای اولین بار با هدف “توزیع عادلانه ثروت” و “جبران خسارت برای از بین بردن یارانه های انرژی” معرفی شد. در ابتدای پروژه ، مبلغ یارانه برای هر نفر حدود 2 هزار تومانس بود که در آن زمان حدود 2 دلار ارزش داشت. اما پس از گذشت بیش از 5 سال ، ارزش واقعی آن به کمتر از 3 دلار کاهش یافته است.
یارانه های نقدی قرار بود چرخ زندگی خانواده های کم درآمد را بچرخاند. اما در عمل به یک چهره شرم آور تبدیل شد که حتی پول نیز یک وعده غذایی نخواهد بود. خانواده های کارگران ایران امروز در تنگناهای مالی شدید قرار دارند و یارانه نقدی که زمانی امیدوار بود که مشکلات آنها را کاهش دهد ، به یک رویای بی رویه تبدیل شده است. ادامه سیاست پرداخت نقدی نه تنها مشکل مشکلات این قشر را باز کرده است ، بلکه با هدر رفتن منابع ، فرصت اصلاحات واقعی را نیز از بین برده است. به نظر می رسد که زمان آن رسیده است که دولت به جای ادامه جهت ناکارآمد یارانه های نقدی ، به سمت اصلاحات ساختاری و سیاست های پشتیبانی پایدار حرکت کند. اصلاحات بر تقویت قدرت خرید واقعی کارگران و تأمین اجتماعی و رفاه پایدار متمرکز بود. فقط در این صورت می توانیم امیدوار باشیم که وضعیت خانواده های شاغل را بهبود بخشیم.
اجرای برنامه یارانه نقدی را ادامه دهید یا متوقف کنید. این مشکل است!
برنامه یارانه نقدی با قول بهبود معیشت مردم اجرا شد ، اما سرانجام به اینجا رسید که دولت مجبور شد تعداد قابل توجهی از مردم را کاهش دهد. در ضمن ، به دلیل تصورات غلط مالی ، حذف از لیست یارانه نقدی نیز مشکلات بسیاری دارد.
اکنون ، نزدیک به 14 سال ، بحث در مورد ادامه پروژه یا متوقف کردن آن بار دیگر به یک موضوع مورد نظر تبدیل شده است. اما نکته این است که علاوه بر پیامدهای اقتصادی ، پیامدهای اجتماعی باید این پروژه را ادامه یا متوقف کند.
یارانه ها ، با افزایش تورم ، در واقع هرگونه مشکلی را در معیشت افراد حل می کنند.
Khosrow Dehghan ، متخصص رفاه اجتماعی ، به این اخبار تجاری او می گوید: کارگران امروز نه تنها قادر به تأمین نیازهای اساسی خود نیستند ، بلکه حتی در خوراک نیز به طور جدی محدود می شوند. فقدان امنیت معیشت باعث می شود افراد با بسیاری از بحران های روحی و روحی روبرو شوند ، یکی از پیامدهای اجتماعی ناکارآمدی یک برنامه یارانه نقدی است.
وی افزود: “در زمان پرداخت همان یارانه نقدی ، خانواده های روستایی از آن برای تأمین زندگی خود استفاده می کنند و به هیچ وجه وارد بازار کار و تولید نمی شوند.” اما با افزایش تورم ، تورم در واقع هیچ مشکلی در معیشت مردم ایجاد نمی کند.
خانواده های ناخواسته از نظر روانشناختی به یارانه های نقدی وابسته هستند
این کارشناس رفاه اجتماعی می گوید: “از طرف دیگر ، حذف آن می تواند برای بسیاری از افراد شوکه شود و چرخه زندگی آنها را جدی تر کند.” اگرچه مبلغ یارانه در حال حاضر تعداد قابل توجهی نیست ، اما بسیاری از خانواده های فقیر از نظر روانشناختی به این امر وابسته هستند.
عدم موفقیت یارانه نقدی در تأمین رفاه خانواده های کارگران ، عواقب گسترده اجتماعی داشته است / شکاف بین مرفه و کارگر حتی با پرداخت یارانه نیز عمیق تر شده است.
در بخش دیگری از اظهارات خود ، Khosrow Dehghan به پیامدهای اجتماعی یارانه های نقدی اشاره می کند و افزود: عدم موفقیت یارانه های نقدی در تأمین رفاه خانواده های شاغل ، پیامدهای گسترده اجتماعی داشته است. یکی از مهمترین عواقب افزایش شکاف کلاس است. حتی با یارانه شکاف بین کلاسهای مرفه و کارگر ، عمیق تر شده است.
از طرف دیگر ، این منجر به افزایش پنهان فقر در جامعه شده است ، زیرا رئیس یک خانواده کارگر اکنون مجبور است ساعت های طولانی کار کند یا چندین تغییر متوالی برای تأمین معیشت خود داشته باشد ، کارشناس رفاه اجتماعی ادامه می دهد.
یارانه نقدی باید به تدریج از بین برود و منابع آن در خدمات عمومی مانند بیمه درمانی ، آموزش رایگان و مسکن کارگران
کشاورز اظهار داشت: استرس اقتصادی تأثیر قابل توجهی در سلامت روانی افراد دارد و آنها را به افسردگی ، استرس و غیره می اندازد و این موضوعات می تواند سلامت روانی جامعه را مختل کند. به همین دلایل ، بهترین راه حل این است که به تدریج یارانه های نقدی را از بین ببرید و هزینه های خدمات عمومی مانند بیمه درمانی ، آموزش رایگان و مسکن کارگران را هزینه کنید. این سیاستها می توانند تأثیر طولانی تر و پایدارتری در پرداخت پول نقد داشته باشند.
پرداخت یارانه های نقدی بدون پشتیبانی باعث افزایش نقدینگی و در نتیجه تورم می شود.
در بخش دیگری از اظهارات خود ، کارشناس رفاه اجتماعی مشکلات ساختاری یارانه های نقدی را ذکر می کند و می گوید: یارانه نقدی به دلایل مختلف نتوانست به هدف اصلی خود برسد. اولین دلیل برنامه تورمی برنامه یارانه نقدی بود. در حقیقت ، این پرداخت نقدینگی و در نتیجه تورم را بدون حمایت تولیدی افزایش می دهد و هر بار که دولت یارانه های نقدی بیشتری را صرف می کرد ، به دلیل افزایش قیمت ، تأثیر یارانه ها عملاً تضعیف می شد. همین موضوع باعث ایجاد نوعی ناامیدی اجتماعی شد.
“از طرف دیگر ، میزان یارانه ها در برابر رشد هزینه منجر به قدرت خرید به صفر می شود و بنابراین ارزش یارانه ها در زندگی افراد است.
هدف قرار دادن یارانه از ابتدا اشتباه بود
Khosrow Dehghan با اشاره به اینکه هدف قرار دادن یارانه ها از ابتدا اشتباه بوده است ، می گوید که یارانه نقدی به جای اینکه صرفاً به دهک های پایین داده شود ، به کل جمعیت داده می شد و منابع کشور را هدر می داد. دولت ها همچنین با استناد به یارانه ها ، افزایش واقعی دستمزدها یا توسعه خدمات عمومی (مانند بیمه درمانی یا آموزش رایگان) را از بین بردند.
یارانه های نقدی در طولانی مدت مانع از اصلاحات اساسی در اقتصاد شد
وی می افزاید: در کوتاه مدت ، یارانه های نقدی نوعی رضایت عمومی را ایجاد کرده اند ، اما در دراز مدت مانع از اصلاحات اساسی در اقتصاد می شود. امروزه ، خانواده های کارگران هنوز با مشکلاتی مانند مسکن ، معالجه و آموزش و یارانه های نقدی هرگز نتوانسته اند این مشکلات را روشن کنند.
