ترامپ باید از رونالد ریگان معاف شود. همان چیزی که او از گورباچف خواسته بود “دیوار برلین را فرو بکشد” و موفق شد. ریگان تنها رئیس جمهور ایالات متحده بود که در مذاکره با رهبر شوروی به نتیجه گیری ملموس رسید. ترامپ همچنین می تواند شخص دوم باشد. مشروط بر اینکه پوتین مستقیماً بگوید ، “اوکراین را رها کنید یا با عواقب آن روبرو شوید.”
به گزارش تجارت اخبار ، تمایل دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریكا برای برقراری صلح در اوکراین قابل تحسین است. اما احتمال موفقیت وی منوط به رضایت پوتین نیست و به مقاومت قاطع رهبر روسیه مشروط است. ترامپ ، چه در رفتار شخصی و چه از طریق حرکات نمادین ، بدون نتیجه قابل توجهی ، به پوتین امتیاز بیشتری نسبت به سایر رئیس جمهور در ایالات متحده داد. اکنون زمان تغییر رویکرد است. او باید توسط رونالد ریگان مدل می شد. همان چیزی که او از گورباچف خواسته بود “دیوار برلین را فرو بکشد” و موفق شد. ریگان تنها رئیس جمهور ایالات متحده بود که در مذاکره با رهبر شوروی به نتیجه گیری ملموس رسید. ترامپ همچنین می تواند شخص دوم باشد. مشروط بر اینکه پوتین مستقیماً بگوید ، “اوکراین را رها کنید یا با عواقب آن روبرو شوید.”
بازی فریب را تکرار کنید
پوتین در بهترین حالت یک شریک غیرقابل اعتماد و در بدترین حالت یک بازیگر فریبکار است. او بارها و بارها هنر خود را در فریب روسای جمهور آمریکا نشان داده است. به عنوان مثال ، به جورج دبلیو بوش اجازه داد “روح خود را لمس کند”. اوباما را فریب داد تا هشدار میت رامنی را در مورد تهدید بزرگ روسیه به حداقل برساند. او لاوروف را برای تمسخر هیلاری کلینتون با داستان “ایمیل” فرستاد. وی ترامپ را در هلسینکی متقاعد کرد که ارزیابی کرملین را نسبت به دستگاه امنیت ملی خود ترجیح دهد. و او از ترس از تشدید درگیری ، بایدن را لرزاند ، به طوری که رئیس جمهور بارها و بارها در حمل و نقل به اوکراین شک داشت. اکنون ، در چنین شرایطی ، ترامپ به تازگی به آلاسکا رفت تا برای آتش بس تلاش کند ، اما بازگشت وی با ادعای پوتین برای “توافق کامل صلح” همراه بود. فریب پوتین نه تنها روسای جمهور ایالات متحده را به خود جلب کرد ، بلکه رهبران اروپایی مانند آنجلا مرکل ، اولاف شولتز و امانوئل ماکرون را نیز به چالش کشید.
تنها گزینه ترامپ
دبیر خزانه داری ، اسکات بوسنت ، اخیراً واقعیتی را ابراز کرده است که برای همه واقع گرایان واقع گرایانه سیاست خارجی در ایالات متحده و اروپا مشخص است. به گفته وی ، “از زمان سفر تاریخی به Ankurij و تماس های تلفنی متعاقب آن ، پوتین نه تنها وعده های خود را برآورده کرده است ، بلکه بمب گذاری اوکراینی را با کمال میل شدید کرده است.”
ماکرون همچنین به درستی خاطرنشان کرد که پوتین ترامپ بازی دست خود را انجام داد. مهلت های ترامپ ، مانند خطوط قرمز اوباما در سوریه ، یکی پس از دیگری بی ثمر است. در حالی که پوتین با شی جینپینگ و کیم جونگ -ون ، رئیس کمیسیون اروپا ، اورسولا وونلین ، به کشورهای جبهه اروپا سفر کرده است -از فنلاند و کشورهای بالتیک گرفته تا لهستان ، بلغارستان و رومانی. اما ایالات متحده هنوز عملکرد مشابهی از همبستگی ارائه نداده است.
در چنین شرایطی ، ترامپ هیچ راه دیگری ندارد: یا به عنوان پیشینیان وی توسط بازی های پوتین ، یا به عنوان یک ریگان استثنایی اسیر و امپراتوری روسیه را به زانو درآورد. او می تواند یک خط قرمز بکشد و در قدرت رهبری قدرتمند بایستد. میراث وی و حرکت “بزرگ آمریکا” به این انتخاب بستگی دارد.
وقتی نمی توانید حقیقت را بدست آورید!
ترامپ می تواند امروز با دو تغییر ساده در گفتار پیام های واضحی ارسال کند: اول ، به جای سرزنش ، اوکراین مجبور شد به روسیه یادآوری کند که چگونه موشک های استینگر در دست افغان های فقیر راه را برای فروپاشی امپراتوری عظیم اتحاد جماهیر شوروی هموار کردند. دوم ، ترامپ باید توجه داشته باشد كه مستعمرات آمریكا در نبرد با انگلیس – مانند اوكراین امروز – پایین دست داشتند اما برنده شدند. حتی هنگامی که امپراتوری های بزرگ توانستند افراد آزادی را سرکوب کنند ، این یک پیروزی گذرا بود و سرانجام منجر به فروپاشی همان مهاجمان شد. از ترموپیل گرفته تا آلامو ، و از آنجا تا مزارع گل آلود توسط رودخانه انکار ، یک واقعیت مداوم وجود دارد: آزادی و دفاع از میهن از عظمت دشمن مهمتر است.
سرانجام ، تلاش های ترامپ برای صلح هنگامی مؤثر خواهد بود که نقش ناپایدار “داور خنثی” بین مهاجم و اوکراین را متوقف کند. آمریکا بیش از هر زمان دیگری در کنار دموکراسی ها – هرچند کوچک – و در برابر اقتدارگرایی – ایستاده بود ، البته در زمان سلطنت ریگان ، به عنوان “شهر درخشان در تپه”. اکنون امروز ترامپ مجبور است این نقش را دوباره تعریف کند.
