“واقعیت این است که حتی تیم هایی که بسیاری از مربیان خارجی رهبری کرده اند ، در سالهای اخیر بهتر از سایر رقبا عمل نکرده اند ؛ مربیان خارجی در فضای فوتبال ما به سرعت با فرهنگ فوتبال کشور ما سازگار می شوند ، اما این سازگاری گاهی به معنای این است که موفقیت واقعی موفقیت واقعی با اقدامات فوری و کوتاه مدت جایگزین می شود.
وی افزود: جغرافیای مربیانی که به ایران آمده اند بسیار پراکنده بوده و مربیان تمام قاره ها در 5 سال گذشته در لیگ برتر کشور ما بوده اند و قابل توجه ترین حضور مربیان ترکیه ، پرتغال ، آفریقا است. این امر باعث می شود این مربیان با DNA فوتبال ایران کمتر رایج شوند و بنابراین آنها نمی توانند بهره وری داشته باشند ، برخی از مدیران باشگاه این امر را نادیده می گیرند و مربیان را بدون توجه به هماهنگی فرهنگی جذب می کنند ، که هیچ تاثیری به جز ایجاد مشکلات و عدم موفقیت در تیم ندارد.
خارجی ها به فوتبال ما نگاه می کنند؟ این ماده است
کارشناس فوتبال کشور ما گفت: انتظارات غیرواقعی و عدم صبر هواداران ، رسانه ها و حتی برخی از مدیران باعث می شوند مربیان خارجی در سال دوم با نتایج ضعیفی روبرو شوند. این تحت تأثیر فضای مجازی ، واسطه گری و منافع کوتاه مدت افراد مختلف است ، اگرچه برخی از آنها دلسوز هستند ، اما ظاهری کوتاه مدت دارند و این همه جنبه های فوتبال کشور را تحت تأثیر قرار می دهد.
وی ادامه داد: مربیانی مانند ساپینتو در این فصل با این مسائل روبرو شده اند. مربیان بارها اظهار داشته اند که تحت فشار قرار دارند و به دلیل استفاده از آنها ، از جمله “اگر می خواهید FIR” باشد ، زیرا آنها توجه مادی بیشتری به فوتبال ایران دارند ، در واقع آنها حرفه خود را دنبال می کنند و قرارداد خوبی را امضا می کنند. به همین دلیل است که برخی از مربیان حتی در مدت زمان کوتاهی میلیون ها دلار دریافت کرده اند.
جلالی خاطرنشان کرد: ایده ای برای گفتن که به مربیان خارجی نباید اعتماد کرد. در حقیقت ، ما به مربیانی احتیاج داریم که در واقع تأثیرگذار باشند و کیفیت کار آنها بالاتر از حد انتظار است. نمونه های موفقیت آمیز مانند برانکو نشان داده است که اگر مربیان سالها مجاز به کار در فوتبال ما باشند ، خدمات خوبی ارائه می دهند ، بنابراین ما باید مربیان مؤثر و با کیفیت را جذب کنیم و به آنها اجازه دهیم مدت طولانی در ایران کار کنند ، نه تنها برای یک یا دو فصل.
به گفته ایمانا ، در سالهای اخیر ، چهار تیم که مدعی مربیان خارجی از پرتغال ، ترکیه ، کرواسی و حتی آفریقا هستند ، سعی در تغییر سبک تیم خود دارند و سالهاست که برای فوتبال ایران تازه کار بوده اند ، اما برخلاف آنچه انتظار می رفت مشکلات جغرافیایی و جغرافیایی زیادی داشته باشد.
خاطره تاریخی دوستان فوتبال نشان می دهد که اگرچه مربیان خارجی پس از مدت کوتاهی با فوتبال ایران هماهنگ می شوند ، اما این سازگاری گاهی اوقات بر اقدامات فوری و کوتاه مدت متمرکز است و اهداف بلند مدت ، توسعه تاکتیکی و بهبود کیفیت تیم به حاشیه رانده می شوند. از طرف دیگر ، فشار رسانه ای ، فضای مجازی ، انتظار طرفداران و نگاه کوتاه مدت برخی از مدیران محدودیت های دیگری را در مسیر مربیان خارجی ایجاد کرده است.
به عنوان مثال ، در فصل جاری رقابت های لیگ برتر ساپینتو ، مربی پرتغالی Esteghlal با وجود توانایی های خود ، تحت تأثیر فشار و انتظار برای دستیابی به نتایج مطلوب در کوتاهترین زمان قرار گرفته است. این نشان می دهد که موفقیت مربیان خارجی نیاز به انتخاب هوشمندانه ، هماهنگی فرهنگی و پشتیبانی طولانی مدت دارد و نه تنها باید نتایج موفقیت آمیز یک ساله باشد.
به طور کلی ، استفاده مؤثر از مربیان خارجی نه تنها به توانایی های فردی آنها بستگی دارد بلکه نیاز به صبر جامعه فوتبال ، دیدگاه استراتژیک مدیران و تأمین شرایط برای برنامه های طولانی مدت آنها دارد. از آنجا که چنین رویکردی می تواند علاوه بر ارتقاء عملکرد تیم ها ، پیشرفت پایدار فوتبال ایران را در سطح ملی نیز فراهم کند.
با بررسی تجربیات سالهای گذشته ، می توان نتیجه گرفت که حضور مربیان خارجی در فوتبال ایران ، اگرچه در نگاه اول ، فرصتی برای انتقال دانش ، نظم و تفکر حرفه ای است ، اما در عمل با چالش های بسیاری روبرو شده است. بخش اعظم این شکست ها همچنین عدم ثبات مدیریت ، عدم صبر در بین هواداران و رسانه ها و ناسازگاری فرهنگی بین سبک فوتبال ایران و تفکر مربیان خارجی است.
