به گزارش خبرگزاری به گزارش میهن تجارت؛ ازدواج یکی از مهمترین تصمیمات زندگی هر فرد است که در صورت اتخاذ صحیح و آگاهانه می تواند زمینه ساز موفقیت های آینده و سلامت روان جوانان باشد. تحقیقات روانشناسی نشان می دهد که تصمیم گیری صحیح در این مرحله مستلزم داشتن قابلیت های اقتصادی، شناختی، عاطفی و اجتماعی است تا فرد بتواند انتخابی متعادل و واقع بینانه داشته باشد. اگر ازدواج بدون تأمل و بررسی دقیق انجام شود به جای ایجاد آرامش و تفاهم ممکن است مشکلات و ناسازگاری های جدی به همراه داشته باشد و کیفیت زندگی مشترک را تحت تاثیر قرار دهد.
هر فردی در طول زندگی خود با تصمیمات مهمی روبرو می شود و انتخاب همسر یکی از بزرگترین تصمیمات است زیرا بیش از دو سوم زندگی یک فرد تحت تاثیر این تصمیم قرار می گیرد. بررسی ها نشان می دهد عوامل فردی، اجتماعی و اقتصادی می تواند تصمیم به ازدواج را به تعویق بیاندازد و این امر اهمیت تشویق و حمایت خانواده ها را در این مسیر دو چندان می کند. خانواده ها با ایجاد محیطی امن و کاهش فشارهای اجتماعی نقش اساسی در تشویق جوانان به تشکیل خانواده دارند.
یکی از راه های مؤثر برای تشویق جوانان به ازدواج، کاهش توقعات غیر واقعی و تسهیل روند ازدواج است. تحقیقات نشان می دهد خانواده هایی که بر ساده بودن مراسم، جهیزیه منظم و همکاری در مقدمات اولیه تاکید دارند، نه تنها باعث موفقیت بیشتر ازدواج فرزندانشان می شود، بلکه تاثیر روانی مثبت و قابل توجهی بر دیگر جوانان جامعه می گذارد و انگیزه ازدواج آنها را افزایش می دهد. بر اساس مطالعات اجتماعی، فشارهای ناشی از تجمل گرایی و نگاه خانواده ها یکی از عوامل اصلی کاهش تمایل جوانان به ازدواج و ایجاد استرس های روانی است.
خانواده اولین و مهمترین نهاد اجتماعی است که رفتار والدین با یکدیگر و نحوه برخورد آنها با فرزندان نقش تعیین کننده ای در شکل گیری باورها و نگرش جوانان نسبت به ازدواج دارد. رفتارهای روزمره والدین از جمله همکاری، همدلی، تقسیم وظایف و مدیریت تعارض، الگوهای روانی خاصی را برای کودکان ایجاد می کند. این مدل ها جوانان را قادر می سازد تا درک واقع بینانه ای از مسئولیت های زندگی مشترک داشته باشند و مهارت های لازم برای مدیریت تعارض، تصمیم گیری مشترک و تعامل مثبت را بیاموزند.
مطالعات روانشناختی نشان داده است که ناتوانی در پذیرش مسئولیت، وابستگی بیش از حد به خانواده و ایجاد اعتماد به نفس کاذب می تواند انگیزه ازدواج را کاهش دهد و باعث تاخیر در ورود به زندگی مشترک شود. کودکان باید مهارت های لازم برای مدیریت مستقل زندگی و تصمیم گیری مسئولانه را از دوران کودکی بیاموزند و خانواده ها به جای انجام همه امور، فرصت تجربه و یادگیری مسئولیت های واقعی را فراهم کنند، علاوه بر آن شبکه های اجتماعی و روانشناسی غیر علمی نیز در شکل گیری نگرش نادرست نسبت به ازدواج نقش بسزایی دارند. بسیاری از آموزه های سطحی و غیر علمی تمرکز جوانان را از مسئولیت پذیری و مهارت های زندگی به تنهایی و لذت کوتاه مدت تغییر می دهد. تحقیقات نشان می دهد که آموزش مهارت های اجتماعی، مدیریت مالی، تصمیم گیری واقع بینانه و شناخت نیازهای عاطفی می تواند انگیزه و آمادگی جوانان را برای ازدواج به نحو موثرتری افزایش دهد.
به طور کلی، یک ازدواج موفق نیاز به برنامه ریزی دقیق، حمایت خانواده، درک واقع بینانه از شریک زندگی، و توسعه مهارت های مسئولیت دارد. کاهش فشارهای اجتماعی، کاهش تجملات، تشویق به استقلال مالی و عاطفی و آموزش مهارت های ارتباطی و حل تعارض می تواند زمینه ساز یک ازدواج پایدار و رضایت بخش برای نسل جوان باشد و نقش بسزایی در کاهش آمار طلاق و ناسازگاری های زندگی مشترک داشته باشد. در تحلیل بیشتر این موضوع و روش های صحیح آشنایی جوانان با موضوع ازدواج، کاهش توقعات و اصول و روش های تسهیل و تشویق فرزندان خردسال به ازدواج با ملینا شیرانی، دکترای روانشناسی بالینی و مشاور خانواده و عضو نظام روانشناسی کشور گفتگویی داشتیم که در ادامه می خوانید:
به گزارش میهن تجارت: از دیدگاه روانشناسی، چرا برخی از زوج ها علیرغم علاقه متقابل، همچنان احساس بی توجهی و سوء تفاهم می کنند؟
شرانی: این موضوع ریشه در تفاوت های فردی در درک و تفسیر عشق دارد. تئوری «زبان های عشق» بیان می کند که افراد مختلف عشق را به شیوه های مختلف دریافت و ابراز می کنند. برخی از طریق کلمات، برخی از طریق اعمال، برخی از طریق هدیه دادن، و برخی از طریق تماس فیزیکی و گذراندن وقت با هم. اگر این تفاوت ها تشخیص داده نشود، رفتارهای محبت آمیز شریک زندگی نادیده گرفته می شود یا به عنوان بی توجهی تعبیر می شود.
مطالعات نشان داده است که افراد با عزت نفس پایین، محبت دیگران را به درستی درک نمی کنند. این افراد ممکن است فکر کنند که شریک زندگی آنها بی توجه است، در حالی که واقعیت این است که تفاوت در زبان و رفتار آنها را از تشخیص محبت باز می دارد. بنابراین تعامل آگاهانه و گفتگوی مستمر یکی از مهم ترین راه های کاهش این نوع سوء تفاهم است.
به گزارش میهن تجارت: آیا روابط پایدار بیشتر بر اعمال و رفتارهای روزمره متکی است تا گفتار؟
شرانی: نظریه «پیوند عاطفی عملی» نشان می دهد که روابط پایدار بیشتر بر اعمال و رفتارهای روزمره متکی است تا گفتار، مثلاً تلاش مرد برای تأمین رفاه خانواده، و فعالیت های متعدد زن در خانه و اجتماع، نشانه های بارز علاقه و مسئولیت عملی است.
تحقیقات روانشناسی اجتماعی نشان می دهد زوج هایی که رفتار عملی همسرشان را نشانه عشق می دانند، از زندگی مشترک خود رضایت بیشتری دارند و درگیری های کمتری را تجربه می کنند، بنابراین درک محبت عملی یک مهارت کلیدی برای حفظ رابطه و کاهش تنش ها است.
به گزارش میهن تجارت: دانستن «زبان عاطفی» همسر چه نقشی در موفقیت یک زندگی مشترک دارد؟
شرانی: دانستن زبان عاطفی یکی از ابعاد کلیدی هوش هیجانی در روابط زوجین است. وقتی افراد زبان عاطفی خود و همسرشان را بدانند، بهتر می توانند نیازهای یکدیگر را برآورده کنند و واکنش های یکدیگر را به درستی تفسیر کنند. ندانستن زبان عاطفی همسر باعث دوری عاطفی، دلخوری های مکرر و کاهش اعتماد می شود. تحقیقات نشان می دهد که زوج هایی که در مورد نیازهای عاطفی خود گفتگوی فعال و شفاف دارند، روابط طولانی مدت و رضایت بیشتری دارند. از منظر عملی توصیه می شود هر زوجی «فهرست رفتاری» از ابراز علاقه همسر خود تهیه کنند و رفتارهای کوچک و روزمره را به عنوان نشانه های علاقه بشناسند.
به گزارش میهن تجارت: تعامل مؤثر و گفتگوی مستمر چه تأثیری بر کیفیت روابط دارد؟
شرانی: تعامل مؤثر به معنای توانایی گفتگوی سازنده و گوش دادن فعالانه به نیازها و احساسات طرف مقابل است. طبق نظریه «ارتباطات غیر خشونت آمیز» زوج هایی که مهارت شنیدن و ابراز احساسات خود را بدون سرزنش دارند، درگیری کمتری را تجربه می کنند و اعتماد بین طرفین افزایش می یابد.
این تعامل به زوج ها اجازه می دهد تا انتظارات واقعی خود را بیان کنند، از مقایسه های غیرمنطقی اجتناب کنند و ارزش تلاش ها و تلاش های یکدیگر را بهتر درک کنند. مطالعات نشان داده است زوج هایی که تعامل مثبت دارند، رضایت بیشتری از زندگی دارند و احتمال طلاق کاهش می یابد.
سوال: مسئولیت و مشارکت در زندگی مشترک چه نقشی دارد؟
شرانی: مسئولیت یکی از پیش بینی کننده های ثبات رابطه است. تئوری «نظریه سرمایه اجتماعی» بیان می کند که روابط پایدار در صورتی شکل می گیرد که هر دو طرف سهم خود را در مسئولیت های خانوادگی انجام دهند.
زوج هایی که فعالانه شرکت می کنند، از تقسیم وظایف خانه گرفته تا تصمیمات مالی و غیره احساسی-احساس در زندگی عدالت و رضایت بیشتری دارند. برعکس مسئولیت پذیر نبودن استرس، رنجش و فاصله عاطفی را افزایش می دهد. همچنین تحقیقات نشان میدهد افرادی که در دوران کودکی مسئولیتهای کوچک و مدیریت محدود زندگی خود را تجربه نکردهاند، در بزرگسالی تمایل کمتری به پذیرش مسئولیتهای ازدواج دارند و بیشتر از تنهایی و وابستگی به والدین بهره میبرند.
سوال: خانواده ها چگونه می توانند در تقویت انگیزه ازدواج و مسئولیت پذیری فرزندان موثر باشند؟
به گزارش میهن تجارت: نقش خانواده در تربیت مسئولیت بسیار کلیدی است. تحقیقات روانشناسی بالینی نشان می دهد والدینی که فرزندان خود را از دوران کودکی در محیطی متعادل و با چالش ها و فرصت های مناسب برای تصمیم گیری تربیت می کنند، فرزندانی را با تاب آوری، خوداتکایی و انگیزه بالاتر برای ازدواج تربیت می کنند.
والدین باید از انجام تمام کارهای روزمره فرزندان خود اجتناب کنند و به آنها اجازه دهند که مسئولیت های عملی زندگی را تجربه کنند. این کار باعث می شود کودکان در بزرگسالی توانایی مدیریت زندگی مشترک، حل تعارضات و تعامل با شریک زندگی خود را داشته باشند. همچنین خانواده ها باید از القای اعتماد به نفس کاذب یا مقایسه های غیرواقعی خودداری کنند، زیرا این کارها باعث بی انگیزگی زوجین و ایجاد توقعات غیرمنطقی می شود.
به گزارش میهن تجارت: شبکه های اجتماعی و روانشناسی زرد چه تاثیری بر نگرش جوانان به ازدواج دارد؟
شرانی: امروزه شبکه های اجتماعی، به ویژه محتوای روانشناختی غیرعلمی، نگرش های غیرواقعی را در مورد روابط ایجاد می کنند. بسیاری از آموزه های زرد به جوانان القا می کنند که مجردی ارجح است یا اینکه ازدواج محدودیت هایی ایجاد می کند. بررسی ها نشان می دهد افرادی که تحت تاثیر این مطالب قرار می گیرند کمتر تمایلی به قبول مسئولیت و ورود به زندگی مشترک دارند.
راه حل عملی این است که خانواده ها از دوران نوجوانی فرزندان خود را با واقعیت های زندگی مشترک و اهمیت مهارت های اجتماعی و عاطفی آشنا کنند. آموزش تصمیم گیری منطقی، مدیریت مالی و خودآگاهی باعث می شود کودکان با عزت نفس واقعی و دیدی سالم وارد زندگی مشترک شوند.
تعامل صادقانه، دانستن زبان عاطفی، مسئولیت پذیری و پرهیز از مقایسه های غیرواقعی پایه های اصلی یک زندگی مشترک موفق است. خانواده ها نقشی حیاتی در تربیت فرزندان مسئول و آماده ازدواج دارند. زوج ها باید سعی کنند عشق و علاقه را در رفتارهای عملی و روزمره یکدیگر ببینند و برای ایجاد صمیمیت و اعتماد متقابل وقت بگذارند. رعایت این اصول علمی، زندگی مشترک را از مسیر تنش و سوء تفاهم به سمت رضایت، همکاری و همدلی سوق می دهد.
منبع : به گزارش میهن تجارت
