مجله انگلیسی اکونومیست در مقاله ای به طرح دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا برای ساخت سالن رقص جدید در کاخ سفید پرداخت و آن را فصل جدیدی در تاریخ طولانی تمایل رهبران سیاسی برای تبدیل دفاتر رسمی به نمادهای تجمل و غرور دانست.
به گزارش سرویس بین الملل «میهن تجارت»، این پروژه که اندازه و هزینه آن بین 200 تا 300 میلیون دلار است، پس از امضای فرمان اجرایی ترامپ برای استفاده از «معماری کلاسیک» به عنوان سبک رسمی ساختمانهای دولتی انجام شد. منتقدان آن را نمادی از تمایل ترامپ به شکوه امپراتوری می دانند، در حالی که حامیان او آن را تصمیمی مهم می دانند.
اکونومیست می گوید که وقتی رهبران به معماران و طراحان داخلی مراجعه می کنند، احساس غرور و خود بزرگ بینی آنها را نشان می دهد.
نمونه های تاریخی
لویی چهاردهم، پادشاه فرانسه (1643-1715)، ثروت هنگفتی را برای تبدیل یک اقامتگاه شکاری کوچک به کاخ ورسای خرج کرد که به نماد آشکار اختلافات طبقاتی تبدیل شد و در نهایت منجر به سقوط سلطنت توسط گیوتین شد.
در دهه 1980، نیکولای چائوشسکو، رهبر رومانیایی، یک سوم بودجه کشور را صرف ساخت «کاخ خلق» کرد و پس از انقلاب مردمی توسط ارتش کشته شد.
پس از میهن تجارت به عنوان رئیس جمهور آفریقای جنوبی (2009)، جیکوب زوما مزرعه خانوادگی خود را به بهانه “ارتقای امنیتی” به یک مجتمع لوکس تبدیل کرد که شامل یک استخر بزرگ و پناهگاه های مجلل برای گله هایش می شود. او حتی ادعا کرد که یک گاو ولگرد می تواند زنگ خطر کاذب ایجاد کند و در صورت آتش گرفتن سقف های کاهگلی، “استخر آتش” ضروری است.
نمونه های معاصر
نصب آسانسور باربری برای دفتر رسمی نخست وزیر استرالیا (2016) با هزینه 83500 AUD (~62000 دلار آمریکا) خشم عمومی را برانگیخت.
استفاده بوریس جانسون از کاغذ دیواری گران قیمت در آپارتمان خود در داونینگ استریت باعث شد او از سمت نخست وزیری بریتانیا (2019-2022) سقوط کند.
ویکتور یانوکوویچ، رئیسجمهور سابق اوکراین، در بازسازی محل اقامت خود از شیرهای پوستدار، سپر، شمشیر، پیانوی سفید Steinway و دریاچه مصنوعی با یک کشتی بدلی و لوسترهایی به ارزش 97000 دلار استفاده کرد. پس از فرار او، خانه به «موزه فساد» تبدیل شد.
اکونومیست به این نتیجه می رسد که پروژه ترامپ، حتی اگر خودش هزینه آن را بپردازد، همچنان مورد تسخیر «شبح تاریخ» خواهد بود و منتقدان آن را با کاخ ورسای در پاریس مقایسه می کنند.
