به گزارش خبرگزاری به گزارش میهن تجارت، در ساختار روانی هر کودک، نیاز به صمیمیت با والدین نقشی حیاتی دارد و این صمیمیت فراتر از محبت سطحی یا مراقبت روزانه، بستری عمیق برای شکل گیری اعتماد، امنیت روانی و احساس تعلق است. کودکانی که در محیطی گرم و صمیمی رشد می کنند، نه تنها از نظر رفتاری متعادل ترند، بلکه در مواجهه با چالش های اجتماعی و تحصیلی تاب آوری بیشتری از خود نشان می دهند و صمیمیت خانوادگی نقطه شروع آموزش مبتنی بر همدلی، احترام و گفتگوی واقعی است.
صمیمیت بین والدین و فرزند زمانی معنا پیدا می کند که والدین از نقش ناظر یا کنترل کننده دور شوند و به همراه واقعی کودک تبدیل شوند و این حضور فعال شامل مشارکت در لحظات روزمره، توجه به احساسات و همراهی کودک در تصمیم گیری های کوچک و بزرگ زندگی او می شود و کودکانی که والدین را در کنار خود می بینند، احساس ارزش و دیده شدن را تجربه می کنند که پایه و اساس عزت نفس و اعتماد به نفس است.
یکی از مهمترین ابزارهای ایجاد صمیمیت، توانایی گوش دادن فعال و بدون تعصب است و والدینی که صبورانه و با احترام به صحبت های کودک خود گوش می دهند، در واقع به او این پیام را می دهند که احساسات و افکار او مهم و معتبر هستند و این نوع ارتباط نه تنها تنش های آموزشی را کاهش می دهد، بلکه به کودک اجازه می دهد با خیال راحت درباره ترس ها صحبت کند. رویاها و در مورد اشتباهات خود صحبت کنید و صمیمیت واقعی از همین لحظات ساده شروع می شود.
انجام فعالیت های مشترک بین والدین و فرزندان فرصتی برای ایجاد خاطرات مشترک و آموزش غیرمستقیم فراهم می کند. این لحظات نه تنها شادی بخش است، بلکه به کودک می آموزد که خانواده فضایی برای همکاری، احترام متقابل و لذت بردن از با هم بودن است. در چنین بستری، آموزش تربیتی به طور طبیعی و بدون اجبار منتقل می شود و کودک با تجربیات عاطفی مثبت، ارزش های اخلاقی را درونی می کند.
تأثیر دوستی والدین و فرزند در تربیت صحیح و یادگیری بهتر صفات اخلاقی / محبت و احترام بی قید و شرط یکی از ارکان اصلی دوستی والدین و فرزندان است.
مهرداد دشتی، روانشناس و مشاور خانواده به گزارش میهن تجارت با تاکید بر ضرورت تغییر نگاه والدین به تربیت فرزندان می گوید: یکی از موثرترین جایگزین های تنبیه ایجاد ارتباط سالم و صمیمی با فرزندان است و والدینی که به جای کنترل و اجبار راه دوستی و معاشرت را انتخاب می کنند، نه تنها رفتار فرزندان خود را بهبود می بخشند، بلکه مبنایی برای رشد روانی، تربیتی، اخلاقی و اجتماعی آنها می شوند. در مورد درک متقابل و ایجاد اعتماد.
وی با بیان اینکه محبت و احترام بی دریغ از ارکان اصلی دوستی والدین و فرزندان است، می افزاید: کودک بدون توجه به رفتار و عملکردش باید احساس کند که مورد محبت و احترام قرار می گیرد و این نوع ارتباط نه تنها عزت نفس کودک را تقویت می کند، بلکه باعث می شود با آرامش بیشتری به توصیه ها و آموزه های والدین خود گوش دهند و این احترام بی قید و شرط می تواند به معنای پذیرش همه برنامه ها و برنامه های شخصی او باشد. برای رشد و بهبود برای ارائه
این روانشناس و مشاور خانواده با اشاره به اینکه یکی از موثرترین راه های تقویت ارتباط والدین و فرزندان انجام فعالیت های مشترک است، می گوید: انجام بازی های خانگی ساده، پیاده روی. هیچ کسگذراندن اوقات فراغت در طبیعت و یا حتی انجام کارهای روزمره با مشارکت فرزندان می تواند باعث تقویت رابطه بین والدین و فرزندان شود و این لحظات مشترک نه تنها باعث افزایش صمیمیت می شود، بلکه باعث می شود کودکان والدین را الگوی قابل اعتماد ببینند و پذیرای سخنان و نصایح آنها باشند و در چنین فضایی آموزش های آموزشی به صورت غیرمستقیم و موثرتر منتقل شود.
در مسیر صمیمیت و دوستی مراقب مرزهای حریم شخصی باشید / لزوم آگاهی والدین از آسیب های تربیتی ناشی از صمیمیت زیاد یا نادیده گرفتن حدود شخصی
دشتی در ادامه با بیان اینکه گاهی در مسیر صمیمیت با فرزندان، والدین به صورت ناخواسته وارد حریم خصوصی والدین می شوند یا به فرزندان اجازه نفوذ به حریم خصوصی والدین می دهند، ادامه می دهد: این مرزشکنی می تواند منجر به تنش، سوء تفاهم و حتی بدآموزی شود و باید توجه داشت که صمیمیت نباید به معنای از بین بردن استقلال فردی و روانی باشد. حفظ مرزهای شخصی به کودک می آموزد که احترام متقابل و احترام به حریم خصوصی دیگران بخشی از بلوغ اجتماعی و اخلاقی است.
وی بر ایجاد و تقویت روابط بین دو کشور تاکید کرد هیچ کس بین هر پدر و مادر و فرزندی می گوید: هر پدر و مادری باید مستقلاً در رابطه با فرزند خود کار کنند، بدون اینکه این صمیمیت باعث رقابت یا رویارویی کودک با والد دیگر شود و گاهی نزدیکی بیش از حد کودک به یکی از والدین باعث دوری از دیگری می شود و این وضعیت می تواند تعادل روانی کودک را به هم بزند، بنابراین والدین باید به گونه ای دلسوزانه و هماهنگ با مسیر تربیتی رفتار کنند که در مسیر تربیتی کودک به گونه ای هماهنگ نباشد.
این روانشناس و مشاور خانواده بر لزوم آگاهی والدین از آسیب های تربیتی ناشی از صمیمیت مفرط یا نادیده گرفتن مرزهای فردی تاکید و خاطرنشان می کند: رابطه سالم والدین و فرزند مستلزم شناخت دقیق، تعادل رفتاری و احترام متقابل است و تربیت موفق نه در کنترل مطلق و نه در دوستی بی حد و حصر، بلکه در هنر ایجاد رابطه متعادل و هدفمند انسانی است.
صمیمیت؛ اساس سلامت روان خانواده / فعالیت های مشترک فرصتی برای تجربه لحظات خوش و یادگیری غیر مستقیم است
مائده سلیمی، روانشناس بالینی کودکان و نوجوانان به خبرنگار به گزارش میهن تجارت با بیان اینکه صمیمیت بین والدین و فرزندان یکی از اساسی ترین مولفه های سلامت روانی و عاطفی در خانواده است، گفت: این صمیمیت نه تنها احساس امنیت و تعلق را در کودک تقویت می کند، بلکه به والدین کمک می کند تا نقش تربیتی خود را با آرامش و موثرتر ایفا کنند و در فضایی که محبت، اعتماد و گفت و گوی آشکار حاکم است، فرزندان کمتر تمایل به رفتار مخفیانه و مخاطره آمیز دارند. خواهد بود
وی با بیان اینکه یکی از ساده ترین و در عین حال موثرترین راه ها برای افزایش صمیمیت، گفت و گوی روزانه با کودکان است، می افزاید: این گفتگوها نه تنها باید حول محور درس یا تکلیف باشد، بلکه باید شامل گوش دادن به احساسات، دغدغه ها و علایق کودک نیز باشد و وقتی والدین با دقت و بدون قضاوت به صحبت های کودک گوش می دهند، کودک احساس می کند که احساس ارزشمندی و دیده شدن می کند.
این روانشناس بالینی کودک و نوجوان با بیان اینکه انجام فعالیت های مشترک فرصتی را برای تجربه لحظات خوش و یادگیری غیرمستقیم فراهم می کند، اظهار کرد: این فعالیت ها می تواند شامل آشپزی، باغبانی، ساخت کاردستی و یا حتی برنامه ریزی برای سفر خانوادگی باشد و این گونه تجربیات نه تنها خاطره سازی می کند، بلکه به کودکان می آموزد که خانواده فضایی برای همکاری، احترام متقابل و لذت بردن از با هم بودن است.
والدین اولین الگوی رفتاری فرزندان هستند/ چگونه خانواده را به بستری برای رشد، یادگیری و آرامش تبدیل کنیم؟
سلیمی با اشاره به اینکه افزایش صمیمیت نباید به معنای حذف مرزهای فردی باشد و والدین باید به استقلال روحی و حریم خصوصی فرزندان خود احترام بگذارند، ادامه می دهد: در عین حال والدین باید از فرزندان خود نیز بخواهند که به مرزهای والدین خود توجه کنند و این تعادل بین صمیمیت و استقلال به فرزندان می آموزد که روابط سالم بر اساس احترام متقابل شکل می گیرد.
وی می گوید: والدین اولین الگوهای رفتاری فرزندان هستند و اگر والدین در روابط خود با یکدیگر و با فرزندان خود صداقت، احترام، همدلی و مهربانی نشان دهند، فرزندان نیز این الگوها را درونی می کنند و صمیمیت واقعی زمانی شکل می گیرد که کودک احساس کند والدین نه تنها او را دوست دارند، بلکه برای احساسات و نظرات او ارزش قائل هستند و او را شریک تصمیم گیری ها می دانند.
این روانشناس بالینی کودک و نوجوان با بیان اینکه در دنیای پر شتاب امروز که شکاف نسلی بین والدین و فرزندان احساس می شود، صمیمیت می تواند نقش پل ارتباطی را ایفا کند، افزود: والدینی که با زبان نسل جدید آشنا هستند، از ابزارهای ارتباطی نوین استفاده می کنند و دغدغه های فرزندان خود را می شنوند، می توانند از سوء تفاهم ها و شکاف های عاطفی جلوگیری کنند و این صمیمیت را نه تنها به بستر خانواده تبدیل کنند. برای رشد، یادگیری و آرامش.
افزایش صمیمیت نباید به معنای حذف مرزهای شخصی باشد. والدین باید یاد بگیرند که با حفظ نزدیکی عاطفی به استقلال روانی فرزندان خود احترام بگذارند و حفظ این تعادل به کودک می آموزد که روابط سالم بر اساس احترام متقابل و شناخت مرزهای فردی شکل می گیرد. همچنین والدین برای حفظ اعتماد و آرامش در روابط باید از ورود بی رویه به حریم خصوصی فرزندان خودداری کنند.
فرزندان به جای اینکه تحت تأثیر توصیه های مستقیم والدین قرار گیرند، رفتار و منش آنها را تقلید می کنند و والدینی که در روابط خود صداقت، احترام، همدلی و مهربانی نشان می دهند، ناخودآگاه این ارزش ها را به فرزندان خود منتقل می کنند و صمیمیت واقعی زمانی شکل می گیرد که کودک احساس کند والدین نه تنها او را دوست دارند، بلکه برای احساسات و نظرات او ارزش قائل هستند و او را شریک تصمیم گیری ها می دانند و این الگوی شخصی پیدا شده است. اجتماعی و اخلاقی کودک در آینده خواهد بود.
صمیمیت بین والدین و فرزند بستری را برای تربیت اخلاقی، اجتماعی و روانی کودک فراهم می کند و در چنین فضایی کودک نه تنها مهارت های ارتباطی و عاطفی را می آموزد، بلکه درک عمیق تری از مسئولیت، احترام و همزیستی پیدا می کند و این نوع تربیت، کودکان را برای رویارویی با چالش های زندگی آماده، انعطاف پذیرتر و متعادل تر می کند. در واقع صمیمیت یک احساس لحظه ای نیست، بلکه سرمایه گذاری طولانی مدت در ساختار روانی و اجتماعی کودک است.
منبع : به گزارش میهن تجارت
