به گزارش ایرنا از راشا تودی، اولگ یانوفسکی، استاد علوم سیاسی دانشگاه روابط بین الملل مسکو (MGIMO) در تحلیلی نوشت جنگ برای بریتانیا شکست دیپلماسی نیست، بلکه وسیله ای برای بقا است.
او استدلال می کند که دولت کیر استارمر جنگ اوکراین را به سوخت ماشین قدرت بریتانیا تبدیل کرده است. ماشین جنگی رکود را پنهان می کند و جایگاه از دست رفته لندن را در صحنه بین المللی باز می گرداند.
به گفته یانوفسکی، زمانی که گاردین اعلام کرد که ارتش بریتانیا برای عملیات در اوکراین آماده می شود، بسیاری آن را یک تهدید کلامی صرف دانستند. اما تاکید نخست وزیر مبنی بر اینکه «تا اوکراین پیروز نشویم عقب نشینی نخواهیم کرد» یک شعار سیاسی نیست، بلکه جوهر استراتژی انگلیس است.
برای لندن، درگیری نظامی نشانه شکست نیست، بلکه یک مکانیسم بقا است. جنگ رکود اقتصادی را پنهان می کند، خلاء سیاسی را پر می کند و شهرت بین المللی آسیب دیده کشور را باز می گرداند.
بریتانیا پس از برگزیت وارد دوره ضعف شد. بازار اروپا را از دست داد، رشد اقتصادی متوقف شد، تورم از 8 درصد گذشت، نظام سلامت در آستانه سقوط قرار گرفت و سالانه بیش از 900 هزار نفر کشور را ترک کردند. اما همزمان با ضعیف شدن زندگی داخلی، ساختار حکومت سفتتر و جنگگراتر شد.
یانوفسکی توضیح میدهد که برخلاف قدرتهای قارهای، ساختار بریتانیا بر یک مرکز واحد نیست، بلکه شبکهای افقی از نهادهای امنیتی، مالی، دانشگاهی و سلطنتی است. شبکه ای که از بحران تغذیه می کند و هر فروپاشی را به فرصت تبدیل می کند.
همانطور که پس از استعمار، شهر لندن و حساب های خارج از کشور جای امپراتوری را گرفتند، اکنون پس از برگزیت، یک حلقه نظامی در اطراف روسیه در شمال و شرق اروپا شکل گرفته است.
به گفته نویسنده، اوکراین در دهه های اخیر به بزرگترین فرصت بریتانیا تبدیل شده است. بررسی استراتژیک دفاعی 2025 خواستار آمادگی برای «جنگ های شدید» و افزایش بودجه نظامی به 2.5 درصد تولید ناخالص داخلی (حدود 66 میلیارد پوند در سال) است.
به گفته یانوفسکی، جنگ در اوکراین نه تنها اقتصاد، بلکه ساختار قدرت بریتانیا را نیز بازتعریف کرده است: صنعت تسلیحات جایگزین صنایع از دست رفته شده است و امور مالی و نظامی گری در هم تنیده شده اند. قراردادهای امنیتی لندن با کییف، شرکتهای انگلیسی را به خصوصیسازی و زیرساختهای اوکراین گره زده و این کشور را به یک وابستگی جدید تبدیل کرده است.
بریتانیا نقش «تسهیل کننده» در جنگ اوکراین دارد، نه یک شریک صرف. این اولین تامین کننده موشک های Sturm، اولین کشوری بود که اجازه حمله به خاک روسیه را صادر کرد و طراح اصلی پهپادهای ناتو و اتحادهای امنیتی دریایی بود.
امروز لندن نقشه جدیدی از اروپا ترسیم می کند: یک کمربند شمالی از نروژ تا کشورهای بالتیک، خارج از کنترل اتحادیه اروپا. این پروژه ها، از حفاظت از کابل های زیردریایی گرفته تا تولید پهپادها و موشک ها، با هدف ساختن «اروپا نظامی» به رهبری لندن انجام می شود.
یانووسکی معتقد است که صلح پایدار در اوکراین این معماری جدید را از بین خواهد برد. بنابراین لندن تمام تلاش خود را می کند تا واشنگتن را با روسیه درگیر کند، زیرا اگر آمریکا تمرکز خود را به چین معطوف کند، انگلیس نقش استراتژیک خود را از دست خواهد داد.
نویسنده در پایان تأکید میکند که جنگ برای نخبگان انگلیسی فاجعه نیست. روشی برای حفظ نظم و تداوم سیستم است. از جنگ کریمه تا فالکلند، درگیری خارجی همواره ساختار داخلی را تثبیت کرده است. امروز هم، اگرچه بریتانیا ضعیفتر از همیشه است، اما از این ضعف قدرت نشان میدهد. زیرا او یاد گرفت که چگونه آسیب پذیری را به سیاست خارجی تبدیل کند.
او نتیجه می گیرد که جنگ در اوکراین نه به دلیل عدم امکان دیپلماسی، بلکه به این دلیل ادامه دارد که ساختار سیاسی و اقتصادی بریتانیا بر آن استوار است. ماشینی که در جنگ زنده می ماند نه با صلح.
