سی ان ان نوشت: افزایش نیروهای دریایی ایالات متحده در دریای کارائیب – که به دلیل ورود ناو هواپیمابر یو اس اس جرالد آر. فورد به آمریکای لاتین است – این گمانه زنی ها را تقویت می کند که هم ایالات متحده و هم ونزوئلا ممکن است برای یک درگیری بزرگتر آماده شوند.
به گزارش سرویس بین الملل «میهن تجارت»، در ادامه این مقاله آمده است: در حالی که آمریکا این تشکیلات نظامی را با هدف مبارزه با قاچاق مواد مخدر توصیف کرده است، برخی کارشناسان این سوال را مطرح کرده اند که چرا برای هدف قرار دادن قایق های مواد مخدر به چنین قدرت آتش عظیمی نیاز است؟ آنها یادآور می شوند که حضور کنونی بزرگترین حضور نظامی آمریکا در منطقه از زمان تهاجم به پاناما در سال 1989 است.
علاوه بر خود ناو هواپیمابر – که به عنوان “مرگبارترین سکوی جنگی در نیروی دریایی ایالات متحده” توصیف می شود – ایالات متحده حدود 15000 سرباز را به همراه بیش از 12 کشتی جنگی از جمله یک رزمناو، ناوشکن، یک کشتی فرماندهی دفاع هوایی و موشکی، کشتی های تهاجمی آبی خاکی و یک زیردریایی تهاجمی در منطقه مستقر کرده است. این کشور همچنین 10 جنگنده F-35 را در پورتوریکو مستقر کرده است که به مرکز عملیات نظامی آمریکا در دریای کارائیب تبدیل شده است.
این سطح از قدرت نظامی، تضاد کاملی با تجهیزات میراثی دوران شوروی ایجاد می کند که ونزوئلا در صورت تصمیم دونالد ترامپ به اقدام نظامی، بر آن تکیه خواهد کرد.
در ادامه آنچه از قدرت نظامی کاراکاس می دانیم آورده شده است:
تصویری سخت اما قدیمی از اتحاد جماهیر شوروی
ارتش متعارف ونزوئلا – نیروهای مسلح ملی بولیواری (FANB) – در دو دهه گذشته خود را به عنوان یک نیروگاه نظامی در منطقه تثبیت کرده است، سطحی بالاتر از بسیاری از همسایگان آمریکای لاتین.
بیشتر این تصویر نتیجه خریدهای نظامی گسترده روسیه در زمان هوگو چاوز، رئیس جمهور سابق و بنیانگذار جنبش انقلابی در نیروهای مسلح بود.
چاوز پس از به قدرت رسیدن در سال 1999، درآمدهای نفتی کلان کشور را صرف ارتش کرد و تجهیزات روسی را به دلیل تحریم های غیررسمی آمریکا خریداری کرد و ارتش را در پست های کلیدی دولتی قرار داد.
در نتیجه، سیستمهایی مانند جنگندههای Su-30، تانکهای T-72، S-300، سامانههای ضدهوایی پچورا و بوک، موشکاندازهای Igla-S و تفنگهای تهاجمی کلاشنیکف – که همگی طراحیهای دوران شوروی بودند – به نمادی از ارتش ونزوئلا تبدیل شدند. این زرادخانه نیروهای ونزوئلا را از بسیاری از نظامیان دیگر در منطقه که معمولاً به تجهیزات آمریکایی یا اروپایی متکی هستند، متمایز کرده است.
ببر کاغذی؟
مشکل ونزوئلا این است که در حالی که روی کاغذ ارتش نسبتاً مجهزی دارد، سؤالاتی در مورد حفظ تجهیزات و آموزش پرسنل وجود دارد – به ویژه به دلیل بیش از یک دهه بحران اقتصادی، یکی از بالاترین نرخهای تورم در جهان، و کاهش تولید نفت که با تحریمهای آمریکا تشدید شده است.
بر اساس داده های سازمان ملل متحد، به دلیل فروپاشی اقتصادی، حدود 7.9 میلیون ونزوئلایی – که بسیاری از آنها در سن نظامی هستند – کشور را ترک کرده اند.
اگرچه دولت «اخیراً تعمیر و نگهداری محدود و نوسازی را از سر گرفته است»، سالها سرمایهگذاری ناکافی تأثیر خود را گذاشته است.
آندری سربینپونت، تحلیلگر دفاعی در اندیشکده CRIES به سی ان ان گفت: «فن بی از آمادگی عملیاتی و در دسترس بودن تجهیزات بسیار پایینی برخوردار است، تا حدی به این دلیل که آنها بیش از یک دهه بحران اقتصادی را پشت سر گذاشته اند».
ارتش و نیروهای ذخیره: عددی
طبق گزارش IISS، ونزوئلا تقریباً 123000 پرسنل وظیفه دارد:
ارتش: 63 هزار
نیروی دریایی: 25500
نیروی هوایی: 11500
گارد ملی: 23 هزار
ذخایر: حدود 8 هزار نفر
علاوه بر این، ونزوئلا می تواند روی شبه نظامیان بولیواری، یک نیروی شبه نظامی متشکل از غیرنظامیان حساب کند.
اما اندازه واقعی این نیرو نامشخص است. ISS آن را 220000 تخمین زده بود، اما مادورو در ماه اوت ادعا کرد که 4.5 میلیون نفر را فعال خواهد کرد. او بعداً گفت که انتظار دارد در مجموع با 8.2 میلیون نفر تماس بگیرد—تعدادی که کارشناسان آن را بعید می دانند.
ارتش: وفادار اما بیش از حد معتبر؟
نیروی انسانی:
با 63 هزار نفر، بزرگترین بخش ارتش است و بیشترین همسویی سیاسی را با دولت دارد.
تعداد ژنرال ها و دریاسالارها به طور غیرمعمول زیاد است – دریاسالار کریگ فالر گفت در سال 2019 حدود 2000 ژنرال وجود دارد که “بیشتر از کل ناتو” است – در حالی که ارتش ایالات متحده در سال 2025 حدود 850 نفر خواهد داشت.
تجهیزات:
92 تانک T-72B1
123 خودروی زرهی BMP-3
81 تانک AMX-30 ساخت فرانسه
توپخانه روسی Msta-S
راکت انداز اسمرچ
فرماندهان:
فرمانده استراتژیک همه نیروها: دومینگو آنتونیو هرناندز لارس
فرمانده ارتش: ژنرال یوهان الکساندر هرناندز لارس
نیروی هوایی: استاندارد بالا
جنگنده Su-30 ونزوئلا بر فراز کاراکاس.
نیروی انسانی و تجهیزات:
نیروی هوایی با 11500 پرسنل کوچکترین شاخه است، اما به دلیل تجهیزات روسی از بسیاری از نیروها در منطقه جلوتر است.
جنگنده های اصلی: Su-30MK2
اساسا 24 هواپیما
حداقل 3 هواپیما سقوط کرده است
مجهز به موشک ضد کشتی Kh-31
همچنین:
تعدادی F-16 قدیمی (قبل از چاوز خریداری شده اند)
پدافند هوایی روسیه شامل S-300، Bok، Pechora و Igla-S است
این سامانه ها احتمالاً اولین اهداف دشمن در صورت درگیری خواهند بود.
فرمانده:
ژنرال لنین لورنزو رامیرز ویاسمیل.
نیروی دریایی: ضعف؟
گشت دریایی در سواحل کارائیب، پورتو کابیو، 2025.
نیروی انسانی و تجهیزات:
نیروی دریایی 25500 نیرو دارد اما از نظر خرید نظامی عقب است.
طبق IISS:
فقط یک ناوچه کلاس سوکر (ساخت ایتالیا)
فقط یک زیردریایی Type-209 (ساخت آلمان)
9 کشتی گشت (4 کشتی ساخته شده در اسپانیا)
بسیاری از دارایی های قبلی از بین رفته و جایگزین نمی شوند. ناوهای اسپانیایی ابتدا غیرمسلح بودند و بعداً موشک های شیلیایی و ایرانی نصب شد، اما سیستم دفاع هوایی کارآمدی ندارند.
فرمانده:
دریاسالار اشرف سلیمان گوتیرز.
در مورد شبه نظامیان چطور؟
آموزش شبه نظامیان، کاراکاس، اکتبر 2025.
مادورو اخیراً نقش شبه نظامیان بولیواری را برجسته کرده است – نیرویی که در سال 2008 تشکیل شد و مستقیماً تحت کنترل رئیس جمهور است.
مادورو گفت که قصد دارد “4.5 میلیون” شبه نظامی را از “همه کارخانه ها و محل های کار” فعال کند. او بعداً ادعا کرد که این تعداد “بیش از 8 میلیون” است.
اما کارشناسان می گویند که بسیاری از این افراد آموزش کافی ندارند و در میدان نبرد موثر نخواهند بود.
آنها بیشتر به عنوان یک شبکه اطلاعاتی و ابزار فشار داخلی مفید هستند تا یک نیروی جنگی واقعی.
