روزنامه همه میهن در سرمقاله خود آورده است: مدت زیادی است که باران نباریده و دچار خشکسالی هستیم. حالا که هواشناسی بارش باران را حتی اگر محدود باشد پیش بینی کرده است، عده ای یادشان افتاده که برای باران دعا کنند.
اما بدتر از خشکسالی اقلیمی، خشکسالی سیاسی است و رفتار مذکور نیز ناشی از این خشکسالی است. در واقع اگر سیاست حول محور نشاط، طراوت و عقلانیت باشد; خشکسالی واقعی زندگی را سخت می کند اما خطرات جبران ناپذیری به همراه نخواهد داشت و برعکس اگر خشکسالی سیاسی باشد از ترس آب و هوا به درستی استفاده نمی کنیم.
جامعه ما دچار خشکسالی سیاسی شده است. از آسمان سیاست ایران هیچ گزاره و اندیشه و اندیشه و ذهنیت ارزشمند و قابل احترامی نمی افتد. سرزمین سیاست عقیم است. یا کلمات توخالی و بی دقت هستند و یا کلمات تند، ناپسند، تحقیرآمیز و… فرقی نمی کند طرف کدام طرف باشد.
در این میان آقای خاتمی هرازگاهی باران سیاسی محدودی دارد که در خشکی سیاست جذب نمی شود و تبخیر می شود. این بارندگی ها محدود و تا حدودی عمومی است. اما کاچی چیزی نیست.
آقای خاتمی در سخنان اخیر خود در دیدار با اعضای انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه ها به یک سری مسائل اشاره کردند که نشان دهنده رویکرد نسبتاً روشنی بود. مسائلی از قبیل وضعیت نظم جهانی و نسل کشی، جایگاه ایران، انتقاد از گذشته و هدف انقلاب، هدف و وظیفه دولت، لزوم بهبود روابط منطقه ای و روابط خارجی، خطوط قرمز واقعی کشورداری، لزوم داشتن اقتصاد قوی، دانشگاه ها و رسالت و عملکرد آنها، موضوع محدودیت در گزینش مدیران دولتی از میان مشکلات موجود در حوزه توسعه، موانع موجود در انتخاب مدیران دولتی از طریق نفوذ و نفوذ دولت، ضرورت بهبود روابط منطقه ای و روابط خارجی. دستگاههای امنیتی و نظامی در امور غیرمرتبط، احضار روشنفکران و رسانهها و غیره، بیان سخنان و شعارهای غیرمسئولانه و پرهزینه برای کشور از سوی افراد مرتبط با ساختار سیاسی، وضعیت اینترنت، نحوه تعامل با دولت و موارد دیگر. همه اینها در قالبی منطقی و قابل فهم ارائه شد که مخاطب را از نظر درک موضوعات یک گام به جلو می برد.
یکی از موضوعات مهمی که آقای خاتمی به آن پرداخت، ارتباط فعالان و دولت بود که گفت: تذکر پایانی به شما عزیزان و استقبال کنندگان از آمدن آقای رئیس جمهور این است که دولت باید مورد حمایت قرار گیرد؛ دولتی که با مشکلات و موانع فراوان سعی در جلب رضایت مردم و سربلندی کشور دارد، اما انتظار می رود دولت محترم با همت و برنامه ریزی علمی بیشتر و با جدیت بیشتر و با جدیت بیشتر و با برنامه ریزی علمی تر، تلاش کند که مردم را راضی کند و کشور را سربلند کند. اختیارات و انجام بهتر و بیشتر آنچه دارد و دوستان اگر انتقادی دارند اولاً با رعایت همه جوانب بیان شود نه طلبکاران و به جای گلایه های بی مورد به مطالبات واقعی مردم و همچنین وعده هایی که به مردم داده شده است تکیه کنند و ثانیاً راهکارهای مناسب در کنار آن بررسی و ارائه شود.
هدف اصلی ایشان بیان نحوه تعامل با دولت و شخص آقای مزیکیان است هر مشکلی که باشد آقای مزیکیان مشکلی ندارد و اطرافیان ایشان گوش به فرمان ایشان برای از بین بردن نان منتقدان و بدنام کردن هر منتقدی ندارند. بنابراین فارغ از هر واکنشی باید قدر این ویژگی را داشت و انتقادهای محترمانه داشت نه تحقیر و توهین. نقد باید به گونه ای نوشته شود که مخاطب نقد نیز به انصاف منتقد غبطه بخورد.
از سوی دیگر دولت و شخص آقای مزیکیان وظیفه دارند انتقادات را جدی بگیرند. اگر مدام ادعا کنند که حاضرند با هر کسی که میتواند کمک کند، دست بدهند، چه کسی بهتر از منتقدان هدف قرار میگیرد؟ علاوه بر این پاسخ به انتقاد یک ضرورت است. نباید تصور کرد که مردم و نخبگان لزوما از اطلاعات و داده های تصمیم گیرندگان آگاه هستند. شما نمی توانید و نباید از مردم اطاعت محض بخواهید. این وظیفه دولت است که اعتماد مردم و نخبگان را جلب کند.
