طبق عرف آن زمان، چای و قلیان محصول اصلی این کافه بود و قهوه دومی بود که بر خلاف قهوه خانه های دیگر که فروش قهوه به کلی از بین رفته بود، همچنان در اینجا به علاقه مندان فروخته می شد.
در تهران قدیم کافه ها کارکرد بسیار مهمی داشتند و شاید در دورانی که روزنامه خواندن و سواد در بین مردم رایج نبود، کافه رفتن هم وسیله ای برای سرگرمی بود و هم راهی برای کسب اطلاعات از آخرین اخبار. در این میان برخی کافه ها یا قهوه خانه ها نامی ماندگار پیدا کردند که یکی از آنها کافه لقانته است که شرح آن از کتاب «تهران قدیم» جعفر شهری نقل شده است:
در ابتدای خیابان باب همایون کافه ای بود به نام لاقانتابه این می گویند مرد غلامحسین لقانتا و بعدها مشابه آن را در میدان بهارستان ساخت. جلوی این حوض حوض کاشی کاری زیبایی در وسط پیاده رو وجود داشت که از لوله های خیابان آب می گرفت و فواره ای در وسط آن فوران می کرد.
کافه لقانتا شعبه بهارستان
علاوه بر جریان بخشی از آبی که از آن می گذشت و دور تا دور آن را گل و گلدان و قلیان های بلورین احاطه کرده بود، در حاشیه خیابان کنار نهر، علف و گل چیده بود و صفا و جلای خاصی به آن بخشیده بود. علاوه بر فضای داخلی قهوه خانه که مشابه این حوض ساخته شده بود، در، دیوار و سقف آن با عکس، نقاشی، دیوارکوب و چهل چراغ تزئین شده بود. تابستان ها در پیاده رو میز و صندلی می چید و زمستان ها در داخل از مشتریان سرویس می داد.
طبق عرف زمانه چای و قلیان محصول اصلی این کافه بود و قهوه دومی بود که بر خلاف قهوه خانه های دیگر که فروش قهوه به کلی از بین رفته بود، همچنان در اینجا به علاقه مندان فروخته می شد. و در تابستان انواع شربت ها مانند شربت لیمو، شربت دارچین، شربت آلبالو، شربت ریواس و غیره. بستنی و فالوده سنتی ارائه خواهد شد
با اینکه این کافه مثل همه قهوه خانه ها قبل از آفتاب شروع به فعالیت روزانه می کرد و بعد از همه مغازه ها تعطیل می شد، اما از دو تا سه ساعت قبل از غروب آفتاب شلوغ بود تا یکی دو ساعت بعد از شب که آقازاده ها و آقایان با اسب و کالسکه و کالسکه و ماشین در آنجا حضور داشتند. کافه لقانته کافه ای گرانقیمت بود که دو برابر قهوه خانه های دیگر هزینه می گرفت و مختص اشراف و مقامات عالی رتبه، خارج نشینان، روزنامه نگاران و نویسندگان بود.
منبع: عصر ایران
