باردو با فیلم «و خدا زن را آفرید» (1956) به کارگردانی و نویسندگی همسرش راجر وادیم به شهرت جهانی دست یافت و تا دو دهه بعد به عنوان نماد اغواگری در سینما شناخته شد.
به گزارش ایسنا، اما او از اوایل دهه 70 اعلام بازنشستگی از بازیگری کرد و کم کم به فعالیت های سیاسی روی آورد. حمایت صریح او از حقوق حیوانات در سالهای بعد با اظهارنظرهای تند درباره اقلیتهای قومی و حمایت آشکار از جبهه ملی راست افراطی فرانسه همراه بود. مواضعی که منجر به صدور چندین محکومیت قضایی به اتهام نفرت پراکنی نژادی شد.
باردو در سال 1934 در پاریس به دنیا آمد و در خانواده ای ثروتمند و کاتولیک بزرگ شد و برای تحصیل در رشته باله وارد کنسرواتوار معتبر پاریس شد و در سن 15 سالگی در سال 1950 روی جلد مجله Elle ظاهر شد. این فعالیت ها راه را برای ورود او به سینما هموار کرد. او در یکی از تست های بازیگری با راجر وادیم آشنا شد و پس از رسیدن به سن 18 سالگی در سال 1952 با او ازدواج کرد.
باردو ابتدا نقش های کوچکی بازی کرد و در سال 1955 در فیلم «دکتر در دریا» در کنار دیرک بوگارد ظاهر شد. این فیلم در بریتانیا موفقیت بزرگی داشت. اما این «و خداوند زن را آفرید» بود که چهره تثبیت شده او را شکل داد. این فیلم هم در فرانسه و هم در سطح بین المللی با استقبال گسترده ای روبرو شد و باردو را به یکی از ستاره های برتر سینمای فرانسه تبدیل کرد.
باردو نه تنها برای تماشاگران سینما، بلکه برای روشنفکران و هنرمندان نیز الهام بخش بود. در سال 1958 ریموند کارتیه در هفته نامه معروف «پاریس مچ» مقاله مفصلی با عنوان «پرونده باردو» نوشت و در سال 1959 سیمون دوبوار مقاله معروف «بریژیت باردو و سندرم لولیتا» را منتشر کرد و او را آزادترین زن فرانسه نامید.
بریژیت باردو در سال 2007
در دهه 1960، باردو در مجموعه ای از فیلم های برجسته فرانسوی بازی کرد. از جمله «حقیقت» به کارگردانی هانری ژرژ کلوزو، «زندگی خصوصی» لویی مال در کنار مارچلو ماسترویانی و «تحقیر» ساخته ژان لوک گدار. در نیمه دوم همان دهه پیشنهادات هالیوود را نیز پذیرفت و در فیلم هایی چون «زنده باد ماریا! او با ژان مورو و «شالاکو» در کنار شان کانری جلوی دوربین رفت.
باردو در مصاحبه ای با گاردین در سال 1996 اعتراف کرد که فشار شهرت برای او آزاردهنده بوده است. وی در سال 1973 و در سن 39 سالگی پس از فیلم «داستان آموزنده و شاد کولینو» از بازیگری کناره گیری کرد. تمرکز اصلی او بر فعالیت های حفاظت از حیوانات بود. از شرکت در اعتراضات علیه شکار فوک در سال 1977 تا تأسیس بنیاد بریژیت باردو در سال 1986.
او بعداً چندین نامه اعتراضی به رهبران جهان در مورد مسائلی مانند کشتار سگ ها در رومانی، شکار دلفین ها در جزایر فارو و کشتن گربه ها در استرالیا نوشت.
در سال 2003، بریژیت باردو کتاب “فریاد در سکوت” را منتشر کرد که در آن مواضع جناح راست گرفت و به گروه های مختلف حمله کرد. اقدامی که منجر به محکومیت قضایی به تحریک نفرت نژادی شد.
