امیر بوولی فیلمنامه نویس فیلم «میمون غبار» گفت: آقای معیریان را از سال 1380 در دوران دانشجویی می شناسم و شناخت نسبی از ایشان دارم و تا حدودی از حقایق تولید نیز اطلاع دارم. می دانستم که مثلاً اگر قرار باشد در لندن اتفاقی را روایت کنم، امکان رفتن به لندن و تولید اثر در آنجا بسیار کم است و این فقط به خاطر مسائل مالی نیست، طبیعتاً وقتی به لندن می روید و از من می پرسید. I. ساخت شش فیلم محدودیت هایی وجود دارد.
به گزارش ایلانا، بوولی خاطرنشان کرد: از همین رو از همان ابتدا نگرش واقعی به ساخت «غبار میمون» داشتم و می دانستم چند درصد از آن می توان ساخت و خوشبختانه هماهنگی بین طراح صحنه، کارگردان و آقای ولیخانی که مسئولیت جلوه های ویژه بصری را برعهده دارد باعث شد تا فضای در نظر گرفته شده در حد نیاز بازنمایی شود. این فیلم در بازه زمانی مشخصی با بودجه مشخص تولید شده و باید با نگاهی منطقی به محصول نهایی نگاه کرد.
وی افزود: «غبار میمون» بعد از جنگ 12 روزه اکران شد، با حضور یک بازیگر خارجی که مثلاً در حد پژمان بازغی است مشکل داشتیم و میسر نشد. در نقش های فرعی از بازیگرانی از اوکراین و کشورهای آفریقایی استفاده کردیم و با توجه به شرایط موجود به عنوان نویسنده از محصول نهایی راضی هستم.
این نویسنده در ادامه درباره وجود نگرش فلسفی در یک اثر اکشن و هیجانی اظهار داشت: وقتی نیروی امنیتی از ایران برای انجام کاری به اروپا می رود، از دنیای تمدنی به دنیای تمدنی دیگری وارد می شود و برخورد این دو جهان یکی از عناصر جذاب فیلمنامه این اثر بوده است. اگر بخواهیم ریشه تفاوت این دو تمدن را نشان دهیم، به نظرم فیلمنامه «غبار میمون» ایده و موقعیت خوبی دارد.
بوولی درباره ارتباط مخاطب عام با محتوای فیلم گفت: در اشعار کلاسیک ایران بیشتر حرف ها را نمی فهمیم. ممکن است پنج کلمه در شعر حافظ برای ما ناملموس باشد، اما درک روح کلی شعر مهم است. وقتی از فوکویاما یا هانتینگتون صحبت می کنیم، یک راه نادیده گرفتن یا ساده سازی بسیاری از مفاهیم برای درک مخاطب عام است و راه دیگر بیان مستقیم آن مفاهیم است تا مخاطب کنجکاو شود و سراغ تحقیق برود. امروزه در دنیایی زندگی می کنیم که می توانیم با یک جستجوی ساده در گوگل به درک اولیه مفاهیم دست یابیم. بنابراین من فکر می کنم هر کسی که کنجکاو است می تواند برای درک بهتر فیلم در اینترنت به دنبال مفاهیم ناملموس باشد.
وی افزود: با توجه به این موضوع سعی کردم 50 درصد مفاهیم را به صراحت در فیلم بیان کنم و 50 درصد را نادیده گرفتم تا فضا برای مخاطب عام کاملا نامحسوس و نامفهوم نباشد.
بوولی تصریح کرد: اگر به عنوان فیلمنامه نویس بتوانم ریشه تفاوت تمدنی خود با دنیای غرب را در فیلمنامه «غبار میمون» بیان کنم، به موفقیت خوبی دست یافته ام. به نظر من درک سطحی این تفاوت مستلزم درک متون دینی است و درک سطح دیگر این تفاوت از درک نظریه های سیاسی حاصل می شود که امروزه در متون افرادی مانند هانتینگتون و فوکویاما مورد توجه قرار می گیرد. اگر این تفاوت برای مخاطب ملموس شود و او را مشتاق تحقیق کند، فکر می کنم فیلم کار خودش را کرده است.
این نویسنده در پاسخ به سوالی درباره قسمت هایی از فیلم که سرنوشت وقایع آن مشخص نیست، گفت: بدون اینکه بخواهم داستان اثر را توضیح دهم، باید بگویم درباره برخی اتفاقات که ممکن است توضیح چندانی در فیلم نداشته باشد، اگر مخاطب به جزئیات اثر توجه کند، مسائلی که به نظر او احمقانه به نظر می رسد حل می شود. من این را در نظر داشتم که سیستم امنیتی کشور خارجی را احمقانه نشان ندهم و کاملاً حرفه ای باشم. همه چیز به سمت پایانی پیش می رود که در ذهن داشتم. پایان این فیلم نیز دارای بنیان دینی است که می تواند برای مخاطب معنادار باشد.
