به گزارش خبرآنلاین، دهه 40 و 50 دوران شجاعت مهندسی بود. زمانی که هلیکوپترها هنوز هویت خود را تعریف می کردند و طراحان آزادانه ایده هایی را آزمایش می کردند که گاهی شبیه داستان های علمی تخیلی بود. بسیاری از این طرح ها هرگز از مرز آزمایش عبور نکردند، اما در میان آنها، Hughes XH-17 جایگاه ویژه ای دارد. هلیکوپتر غول پیکری که برای حمل بارهای فوق سنگین ساخته شد و رکوردهایی را ثبت کرد که هنوز دست نخورده باقی مانده است.
جرثقیل به جای هلیکوپتر
بر اساس گزارش اتوپیایی، Hughes XH-17 توسط نیروی هوایی ایالات متحده در اوایل دهه 50 طراحی شد. هدف ساخت وسیله نقلیه ای بود که بتواند تجهیزات سنگین را به مکان هایی منتقل کند که هیچ وسیله پرنده دیگری به آن دسترسی نداشت. ابعاد این هلیکوپتر خیره کننده بود: ارتفاعی معادل یک ساختمان سه طبقه و پروانه ای به قطر 130 فوت یا نزدیک به 40 متر. این عدد همچنان رکورد بزرگترین روتور نصب شده بر روی هلیکوپتر را دارد.
اما چیزی که XH-17 را واقعاً خاص می کرد فقط اندازه آن نبود، بلکه نحوه پرواز آن بود. برخلاف هلیکوپترهای معمولی که نیروی موتور از طریق گیربکس به پروانه منتقل می شود، این غول آهنی از سیستم «جت در نوک تیغه ها» استفاده می کرد. در این طراحی عجیب، هوای فشرده و داغ از میان تیغه ها عبور می کرد و نیروی رانش در نوک آنها ایجاد می شد. روشی که نیاز به گیربکس عظیم را از بین می برد، اما مشکلات خاص خود را داشت.
پروژه ای که از دل جنگ بیرون آمد
داستان به سال 1946 برمی گردد. درست پس از پایان جنگ جهانی دوم. ارتش آمریکا به دنبال هلیکوپتری بود که بتواند محموله های بسیار بزرگ تا وزن 4535 کیلوگرم را حمل کند. برد پروازی حداقل 160 کیلومتر و قابلیت پرواز به مدت نیم ساعت از جمله الزامات بود. در ابتدا Kellett Autogiro مسئولیت این پروژه را بر عهده داشت، اما مشکلات مالی مانع از آن شد. در نهایت هاوارد هیوز افسانه ای این پروژه نیمه تمام را به مبلغ 250 هزار دلار خرید و به نام خود ثبت کرد.
وصله ای از هواپیماهای دیگر
برای کنترل هزینه ها، XH-17 بیشتر یک پازل پرواز بود. کابین خلبان از گلایدر Waco CG-15، ارابه فرود جلو از بمب افکن B-25، چرخ های عقب از C-54 و حتی مخزن سوخت از B-29 قرض گرفته شده است. با این حال، همه اینها در مقایسه با ملخ دو پره عظیم آن کم رنگ شد.
موتورهای توربین گازی جنرال الکتریک J35 که روی بدنه نصب می شدند بیشتر نقش کمپرسور هوا را ایفا می کردند. هوای گرم با دمای بیش از 200 درجه سانتیگراد به نوک تیغه ها هدایت می شد. این تیغه ها هر کدام 2270 کیلوگرم وزن داشتند و از نظر ابعاد بیشتر شبیه بال های هواپیما بودند تا پره های هلیکوپتر.
هیولایی که از کیلومترها دورتر شنیده می شد
برای افزایش قدرت، سوخت مستقیماً در نوک تیغه ها تزریق و مشتعل می شد. نتیجه نزدیک به 3500 اسب بخار بود، اما بهای سنگین. صدای انفجارهای پی در پی در نوک پروانه ها به حدی مهیب بود که تا فاصله 13 کیلومتری شنیده می شد. شکایت ساکنان مجاور به جایی رسید که هیوز مجبور شد به اعتراضات پاسخ دهد. جرثقیل در حال پرواز خیلی پر سر و صدا بود.
پروازی که همه را میخکوب کرد
اولین پرواز رسمی در 23 اکتبر 1952 انجام شد. خلبان آزمایشی گیل مور بعداً گفت که پرواز با XH-17 مانند نشستن روی یک چوب پوگو بود که مدام بالا و پایین می پرید. در روز نمایش عمومی، خود هوارد هیوز حضور داشت. شعله های آتش از نوک تیغه ها و صدایی که لس آنجلس تایمز آن را به « شلیک صدها گلوله توپ در آسمان » تشبیه کرده بود، این پرواز را به منظره ای فراموش نشدنی تبدیل کرد.
وقتی بزرگی تبدیل به نقطه ضعف شد
با وجود تمام جذابیت هایش، XH-17 عملاً هیچ شانسی برای ورود به سرویس نداشت. پره ها فقط 10 ساعت عمر مفید داشتند، برد پرواز به سختی نیم ساعت بود و صدای وحشتناک استفاده عملیاتی را غیرممکن می کرد. سرانجام، در دسامبر 1955، نیروی هوایی ایالات متحده بودجه این پروژه را قطع کرد و تنها نمونه اولیه ساخته شده کاغذی شد.
میراث یک رویای نیمه تمام
امروزه هیچ اثر فیزیکی از این هلیکوپتر 40000 پوندی وجود ندارد، اما تصاویر و ویدئوهای آن هنوز ما را به یاد دورانی می اندازد که مهندسان بدون ترس از شکست، رویاهای بزرگی را دنبال می کردند. هیوز XH-17 ممکن است هرگز موفق نشده باشد، اما نشان داد که چگونه مرزهای مهندسی در حال جابجایی هستند. حتی اگر نتیجه فقط یک افسانه بلند در تاریخ باشد.
