استقلال با هدایت ساپینتو به تیمی تبدیل شده که با وجود پیشرو بودن و شانس کسب سه جام، به دلیل نوسانات فنی و حاشیه های مدیریتی، اعتماد کامل هوادارانش را جلب نمی کند و هر روز در جایگاه جدیدی قرار می گیرد!
استقلال ساپینتو تیمی است که به نظر می رسد در وسط طوفانی دائمی ایستاده است. تیمی که تماشای آن هم سرگرم کننده و هم گاهی دردناک است. نه آنقدر ضعیف هستند که بتوانید به راحتی امید قهرمانی آنها را از دست بدهید و نه آنقدر قدرتمند که بتوانید روی موفقیت آنها حساب کنید. این تیم مجموعه ای از تضادهای بی پایان است. تیمی که 5 هفته دست از پیروزی برد اما با 35 امتیاز در کنار تراکتور و سپاهان همچنان در صدر جدول قرار دارد. تیمی که مقابل شمس آذر پیروز شده بود با تساوی 2-0 تغییر می کند و در ثانیه های پایانی دوباره 3-2 پیروز می شود تا هوادارانش را بین عصبانیت و فریادهای شادی معلق نگه دارد.
استقلال فعلی تیمی است که ستاره هایش را در اوج نیاز بازیکن در لیست خروج قرار می دهد و با پنجره بسته عجیب ترین تصمیمات مدیریتی را می گیرد. ساپینتو تیمی ساخت که فوتبال ماشینی بازی نمی کند، گاهی حمله چشم نواز و گاهی ناامیدکننده حتی برای خلق پنجاه درصد موقعیت!
وضعیت فعلی استقلال در جدول لیگ برتر، جام حذفی و لیگ قهرمانان آسیا این است که همچنان به عنوان یک مدعی جدی در هر سه جام فعال است. اما دقیقا همین هفته های گذشته بود که با تساوی ها و شکست های زیاد مقابل تیم های نیمه پایین جدول مانند ذوب آهن و پیکان، فرصت قاطعانه بودن در صدر را از دست دادند. با این حال آنها با 35 امتیاز در کنار تراکتور و سپاهان در صدر قرار دارند. یعنی رقبای استقلال هم به اندازه آنها لغزش داشته اند اما استقلالی ها نتوانسته اند از این هدایا استفاده کنند.
در لیگ قهرمانان، نمایش هجومی مقابل الحسین امیدوارکننده بود، اما آنها در یک شوت از راه دور ناکام ماندند و حتی راهی برای تساوی بازی پیدا نکردند. چگونه این نوسان شدید را تحلیل کنیم؟ یا اگر بخواهیم از نظر فنی و تاکتیکی به موضوع نگاه نکنیم، مسائل روحی و روانی تاثیر زیادی روی او و تیمش می گذارد. در جام حذفی هم شرایط امیدوارکننده است. استقلال در غیاب مدعیانی مثل پرسپولیس و سپاهان شانس اول قهرمانی است به شرطی که خودش را شکست ندهد و جام حذفی را به شگفتی دیگری تبدیل نکند!
این تیم مدام هواداران خود را از هر جهت شگفت زده می کند. آنها با بسته شدن پنجره نقل و انتقالات خود، ستاره های خود را در لیست خروج قرار دادند. جدایی رامین رضاییان قطعی شده و ابوالفضل جلالی مدام بین لیست خروجی و ترکیب اصلی در نوسان است. نیمکت نشینی حسین گودرزی برای بازگشت جلالی نشان از نوعی سردرگمی در مدیریت منابع انسانی دارد که چگونه یک بازیکن در آستانه جدایی قرار می گیرد و ناگهان به ترکیب اصلی بازمی گردد، شاید به قول ها و قرارهای سرمربی با بازیکنان و مدیریت لحظه ای رختکن برگردد!
ساپینتو و دستیارانش باید برنامه دقیق تری را به تیم خود منتقل کنند. رکن اصلی یک تیم موفق و قهرمان، حداکثر ثبات است. چیزی که استقلال فعلی با آن کاملا بیگانه است. شما می توانید چند بازی را با شوک های لحظه ای یا افت های گاه به گاه برنده شوید، اما نمی توانید به قهرمانی برسید.
برای استقلالی ها هنوز لیگ قهرمانان آسیا تمام نشده و بازی برگشت در پیش است. از آنجایی که آنها در مرحله گروهی شروع ناامیدکننده ای داشتند و در نهایت به مرحله حذفی رسیدند، ممکن است در اردن کاری انجام دهند که دوباره این تیم را احیا کند، اما اینکه چه زمانی ساپینتو تیمش را به آرامش کامل برساند هنوز قابل پیش بینی نیست!
