بی بی سی: حزب ملی گرای بنگلادش (BNP) با کسب بیش از دو سوم کرسی ها، اکثریت آرا را در میهن تجارتات پارلمانی این کشور به دست آورد.
این تغییر بزرگی در ثروت سیاسی طارق رحمان، رهبر حزب ملی گرای بنگلادش است که 17 سال را در تبعید خودخواسته در لندن گذرانده است.
رای دهندگان همچنین در همه پرسی که همزمان با میهن تجارتات عمومی برگزار شد، شرکت کردند و خواستار اصلاحات گسترده در قانون اساسی شدند.
این اولین میهن تجارتات پس از اعتراضات دانشجویی در سال 2024 در بنگلادش است که به برکناری شیخ حسینه، نخست وزیر سابق بنگلادش انجامید.
شیخ حسینه صدور هر گونه دستور سرکوبی را که در آن 1400 نفر کشته شدند، رد کرده است.
طارق رحمان اکنون کرسی های کافی برای کسب اکثریت در میهن تجارتات عمومی بنگلادش به دست آورده و در مسیر میهن تجارت به عنوان نخست وزیر جدید بنگلادش قرار دارد.
آقای رحمان 60 ساله از چهره های شناخته شده خاندان بانفوذ «ضیاء» است که دهه ها بر سیاست این کشور سایه افکنده است.
پدر و مادر او رهبران بنگلادش بودند.
با این حال، مسیر رسیدن به اوج برای آقای رحمان بسیار هموار نبوده است، زیرا شغل او با اتهامات مربوط به خویشاوندی و فساد توسط سایر رقبای سیاسی و همچنین یک دوره تبعید و ترور پدرش همراه بوده است.
رسیدن آقای رحمان به ریاست حزب ملی بنگلادش تنها چند هفته قبل از میهن تجارتات این کشور و پس از مرگ مادرش، خالده ضیا، اولین نخست وزیر زن این کشور صورت گرفت.
در سال 2001، زمانی که او در اواسط 30 سالگی بود، آقای رحمان کار خود را در حزب ملی گرای بنگلادش (BNP) آغاز کرد که همزمان با آغاز دومین دوره نخست وزیری مادرش بود.
اولین ترم مادرش، خالده ضیاء، از سال 1991 تا 1996 بود.
پدرش ضیاء الرحمن یک حاکم نظامی بود که بعدها رئیس جمهور شد و در کودتای نظامی در سال 1981 کشته شد.
ضیاء الرحمن یکی از چهره های برجسته مبارزات برای استقلال بنگلادش بود و در سال 1978 حزب ملی بنگلادش را تأسیس کرد.
در سال 2002، طارق رحمان اولین گام های اساسی خود را در راه والدینش برداشت، زمانی که اعلام شد که او به یک مقام ارشد در حزب ملی گرای بنگلادش ارتقا یافته است.
در آن زمان، مخالفان او ظاهر او را به عنوان یک “پارتی بازی” آشکار توصیف کردند.
او بعداً به عنوان “مرد چوبی” شناخته شد که نظم و انضباط حزبی را اجرا می کرد.
آقای رحمان در گذشته متهم به استفاده از قدرت خود برای منافع شخصی بوده است، اما او همواره اتهامات فساد علیه خود را رد کرده است.
برخی از هواداران او معتقدند که مخالفانش از او به عنوان سپر سیاسی استفاده کرده اند.
او در سال 2007 در دولت موقت تحت حمایت ارتش به اتهام فساد دستگیر شد و در آن زمان گفت که در انتظار محاکمه شکنجه شده است.
آقای رحمان 18 ماه را در زندان گذراند و پس از آزادی کشورش را به مقصد لندن ترک کرد.
گزارشها در آن زمان حاکی از آن بود که آقای رحمان قول داده بود که از سیاست کنارهگیری کند تا بتواند بنگلادش را ترک کند.
او 17 سال در تبعید بود و به کشورش برنگشت.
آقای رحمان در زمان تبعید به سازماندهی استراتژی و سیاست های حزب ملی بنگلادش ادامه داد و از زمانی که مادرش در سال 2018 به زندان محکوم شد، به عنوان رئیس موقت حزب خدمت کرده است.
طارق رحمان در دوران حکومت شیخ حسینه رهبر سابق بنگلادش مورد تحقیقات جنایی مختلف قرار گرفت و در چندین پرونده به طور غیابی محکوم شد، از جمله به دلیل نقش داشتن در حمله مرگبار با نارنجک به یک تجمع سیاسی در سال 2004، اما بعداً از همه اتهامات تبرئه شد.
آقای رحمان سرانجام در 25 دسامبر 2025 به کشورش بازگشت و پنج روز پس از بازگشت به بنگلادش، مادرش درگذشت.
آقای رحمان در 9 ژانویه رسماً رهبر حزب ملی گرای بنگلادش شد.
تحلیلگران می گویند که رسیدن او به رهبری در حزب ملی گرای بنگلادش اجتناب ناپذیر بود.
بار دیگر اتهامات خویشاوندی علیه او مطرح شده است.
