به گزارش میهن تجارت و به نقل از آ اس اسپانیا، آلوارو آربلوا این روزها بیش از هر زمان دیگری به گفتگوهای خصوصی با بازیکنانش می پردازد. جلسات غیررسمی که به گفته خودش خیلی از مشکلات تیم را قبل از عمومی شدن حل می کند. او در یکی از کنفرانس های مطبوعاتی اخیر خود با صراحت گفت: اگر کسی غمگین باشد به مبل خاکستری می آید، یک ماه است که خیلی ها روی آن می نشینند و من این را دوست دارم.
این اعتراف صادقانه بخشی از فلسفه مربیگری او را آشکار کرد. فلسفه ای که ریشه در سال های شاگردی او نزد اساتید بزرگ دارد. ایده «مبل» مطمئناً مفهوم جدیدی در فوتبال نیست. سال ها پیش زیگموند فروید با ابداع روش روانکاوی و استفاده از کاناپه معروف خود، گفتگوی عمیق و مستقیم را به ابزاری برای درمان تبدیل کرد. حالا آربلوا نسخه مدرنی از همین ایده را در دنیای فوتبال پیاده می کند.
او در دوران بازیگری خود زیر نظر چهره هایی چون لوئیس آراگونس، ویسنته دل بوسکه و خوزه مورینیو کار کرد و از هر یک از آنها نحوه مدیریت اتاق رختکن را آموخت. آراگونس با صحبت های فردی و گاهی تند بازیکنان خود را به چالش می کشد. دل بوسکه با آرامش و اعتماد به نفس تیم را هدایت کرد. مورینیو همچنین جلسات خصوصی را به ابزاری برای ایجاد انگیزه و حتی فشار روانی تبدیل کرد.
آربلوا که زمانی یکی از بازیکنان کلیدی در رختکن بود، اکنون سعی میکند بهترین بخشهای این مدارس را ترکیب کند و مشکلات را قبل از تبدیل شدن به بحران از طریق گفتگوی مستقیم مدیریت کند.
مدیریت رختکن در فوتبال مدرن تنها به آرایش تاکتیکی محدود نمی شود و مربیان بزرگ سال هاست که به اهمیت گفتگوی فردی پی برده اند. آربلوا نیز این هنر را از نزدیک لمس کرده است. به خصوص در دوران حضور او در تیم ملی اسپانیا با لوئیس آراگونس، جایی که قهرمانی یورو 2008 با ایجاد یک وحدت درونی شکل گرفت.
لوئیس آراگونس به مکالمه های تک به تک معروف بود و گاهی اوقات در کنار زمین به بازیکنان توصیه می کرد. او حتی فضا را از محل تمرین جدا می کرد تا با روش های خاص خود برخی اختلافات را حل کند و از تنش بکاهد. این رویکرد بعدها در کار با بازیکنانی مانند ساموئل اتوئو مشاهده شد. جایی که سرمربی اسپانیایی سعی کرد با تقابل مستقیم اختلافات را حل کند.
در طرف مقابل ویسنته دل بوسکه بود که به آرامش و مدیریت نرمش معروف بود. او کمتر جلسه رسمی در دفتر داشت و ترجیح می داد در راهروی هتل یا فضای غیررسمی با بازیکن صحبت کند. بسیاری از شاگردان او معتقد بودند که همین سادگی و صمیمیت باعث می شود بازیکن بدون گارد دفاعی صحبت کند و اعتماد ایجاد کند.
آربلوا در دوران حضورش در لیگ برتر انگلیس نیز با فرهنگ متفاوتی مواجه شد. در لیورپول زیر نظر رافا بنیتز جلسات فنی مفصل و طولانی برگزار شد و هر بازیکن مسئولیت خاصی داشت. در آنجا آموخت که گفتگو باید هدفمند و مفصل باشد تا به نتیجه برسد.
حالا او ترکیبی از همین تجربیات را در رختکن تیمش انجام می دهد. فضایی که بازیکن قبل از اینکه نارضایتی اش به رسانه ها برسد، روی «مبل خاکستری» می نشیند و رو در رو با مربی صحبت می کند تا موضوع در محل حل شود.
در فوتبال امروزی نقش روانشناسی ورزشی بیش از گذشته پررنگ شده است و بسیاری از باشگاه ها برای حفظ تعادل روحی بازیکنان از متخصصان این حوزه کمک می گیرند. با این حال، بسیاری از مربیان هنوز ترجیح می دهند مستقیماً درگیر شوند و با دانش آموزان خود رابطه شخصی ایجاد کنند.
در سال های اخیر چهره هایی مانند دیگو سیمئونه با ایجاد فضایی صمیمی در خارج از زمین تمرین سعی کرده اند بازیکنان را به صحبت در محیطی آرام تر دعوت کنند. سیمئونه معمولا جلسات خود را به صورت محدود با چند بازیکن برگزار می کند تا ارتباط عمیق تری برقرار کند. از سوی دیگر، مربیانی مانند پپ گواردیولا جلسات خصوصی را به یک ابزار تاکتیکی تبدیل کرده اند. او بارها قبل از مسابقات مهم با بازیکنان کلیدی خود جلسات انفرادی برگزار کرده و حتی در این گفتگوها نظرات قاطعی را مطرح کرده است.
آربلوا که سال ها در بالاترین سطح فوتبال اروپا بازی کرده است، به خوبی می داند که مدیریت بحران با فریاد زدن در رختکن حل نمی شود. تجربه کار زیر نظر مربیانی مانند ژوزه مورینیو به او آموخته است که مکالمه خصوصی می تواند هم یک ابزار انگیزشی و هم یک ابزار هشدار دهنده باشد.
«مبل خاکستری» اکنون نمادی از این فلسفه است. مکانی برای شنیدن، اصلاح و جلوگیری از انباشت گلایه ها. در دنیایی که کوچکترین اختلاف نظر می تواند به یک بحران رسانه ای تبدیل شود، چنین فضایی برای گفت و گوی مستقیم یک مزیت بزرگ تلقی می شود. به نظر می رسد که آربلوا قصد دارد این سنت را حفظ کند. سنتی که شاید ساده به نظر برسد، اما در فوتبال حرفه ای امروز ارزشی حیاتی دارد.
