به گزارش عصر ایران و به نقل از The i Paper، آلمان در 23 مارس رسما یک سال از انتخاباتی که به ائتلاف اولاف شولتز صدراعظم پایان داد می گذرد. هیچ کس برای پایان این دوران عزادار نشد و کمتر کسی جانشین او را ستود.
اما در حالی که فریدریش مرتس اشتباهاتی مرتکب شده است و نتوانسته است به بسیاری از اصلاحات اولیه که وعده داده بود عمل کند، رهبر جدید آلمان بیش از آنچه که انجام می دهد شایسته تحسین است. به خصوص اگر دوران تصدی او را با دوران خدمت سر کیر استارمر در انگلیس مقایسه کنید.
مرتس هموطنان خود را از ترس جمعی بیدار می کند و حقایق تلخی را بیان می کند.
او به آنها می گوید که آلمان باید نیروهای مسلح خود را بازسازی کند و این کار را به سرعت انجام دهد. او باید درک کند که “صلح” تنها زمانی تضمین می شود که کشورها قوی باشند، مفهومی که به دلیل تاریخ آلمان پذیرفتن آن دشوار است.
مرتس همچنین می گوید: آلمان باید از وسواس در مورد مازاد بودجه دست بردارد و وام های کلان بگیرد، اقتصاد خود را مدرن کند و از وابستگی سه گانه خود به روسیه (برای انرژی)، چین (برای صادرات) و آمریکا (برای امنیت) خلاص شود.
به طور خلاصه، زمان آن فرا رسیده است که سختتر شویم و دنیا را آنطور که هست ببینیم، نه آنطور که خیلیها دوست دارند.
همه اینها فقط در یک سال
مرتس همچنین به چیزی فکر می کند که قبلاً حداقل در آلمان غیرقابل تصور بود. او با علم به اینکه دیگر کار با دونالد ترامپ که تهدیدهای او در مورد گرینلند تنها به تنش ها دامن زده است امن نیست، دستور بازنگری در دستگاه امنیتی خارجی این کشور را صادر کرده است.
مرتس آشکارا در مورد این چشم انداز صحبت می کند که آمریکا دیگر از اروپا دفاع نخواهد کرد.
مرتس در روزهای اخیر فاش کرد که مذاکرات مقدماتی با امانوئل مکرون، رئیس جمهور فرانسه درباره احتمال پیوستن به چتر هسته ای این کشور داشته است. این امر بر درخواست او برای توسعه یک استراتژی امنیتی مستقل و قویتر برای اروپا تاکید میکند، در حالی که او کسی است که سابقهاش در سیاست و تجارت تا همین اواخر بسیار بیشتر از آلمانیها با آمریکا همسو بوده است. به نظر می رسد استارمر بسیاری از افکار مشابه را دارد، اما جرات ندارد آنها را به طور عمومی بیان کند.
آیا مرتس اولین بازیکن اروپا خواهد شد؟
با این حال، نظام سیاسی آلمان ایجاب می کند که دولت ها از احزاب مختلف تشکیل شوند. توافقنامه قانون اساسی پس از جنگ (جنگ جهانی دوم) که تا همین اواخر به عنوان یک فضیلت در نظر گرفته می شد و باعث اجماع و مصالحه می شد، اکنون از نظر بسیاری به عنوان یک رذیله تلقی می شود زیرا کندتر و مشورتی تر است. این واقعاً باید مانع مرتس شود.
در مقام مقایسه، استارمر دارای اکثریت بیش از 150 نماینده مجلس است، با این حال دولت او توسط رهبری ضعیف دچار لکنت شده است. میراثی که بر او وارد شد، هرچند بد، بدتر از میراثی نبود که همتایان او در سراسر اروپا، در کانادا، استرالیا، ژاپن و سایر کشورهای همفکر با آن مواجه شدند.
مرتس در صحنه بین المللی نقش سیاستمدار برجسته قاره را بازی می کند. او هفته گذشته در سخنرانی افتتاحیه خود در کنفرانس امنیتی مونیخ گفت: «آزادی را دیگر نمی توان بدیهی دانست.
وی اعلام کرد که جنگ های فرهنگی ساخته اروپا نیست: ما به حمایت گرایی و تعرفه اعتقادی نداریم. ما بحران آب و هوا را همانطور که هست می بینیم.
مرتس وقتی با ترامپ صحبت میکند یا درباره او صحبت میکند، آن بیرحمیای که دیگران را نشان میدهد، نشان نمیدهد.
اگر روند فعلی تا سال 2029 ادامه یابد، آلمان به هدف ناتو مبنی بر صرف 3.5 درصد از تولید ناخالص داخلی برای هزینه های دفاعی مستقیم و 1.5 درصد دیگر برای زیرساخت های حیاتی دست خواهد یافت. بیش از یک تریلیون یورو برای این منظور تامین مالی می شود که بیشتر آن از طریق وام است. در مقابل، انگلستان دستیابی به این هدف را تا آخرین لحظه ممکن یعنی سال 2035 به تعویق انداخته است و بیشتر بودجه اضافی در سال های پایانی اختصاص خواهد یافت.
پس از مونیخ، استارمر پیشنهاد داد که این روند را تسریع کند، اما خزانه داری به او گفت که پولی برای آن وجود ندارد.
با این حال، هیچ یک از اینها تأثیر زیادی بر محبوبیت مرتس در نظرسنجی ها نداشته است. حزب راست افراطی آلترناتیو برای آلمان (AfD) همچنان با 27 درصد آرا پیشتاز است، در حالی که اتحادیه دموکرات مسیحی (CDU) مرتس تنها 24 درصد آرا را به خود اختصاص داده است. محبوبیت شخصی مرتس نیز با رضایت تنها 23 درصد در وضعیت نامطلوبی قرار دارد. تنها حدود نیمی از حامیان CDU از رهبر خود ابراز رضایت کردند.
شاید دلداری مرتس در نظر گرفتن سرنوشت دیگران باشد. اگرچه او روزانه با موانعی بر سر راه اصلاحات خود مواجه است، اما با چالش رهبری مواجه نیست. ممکن است از درون حزب خودش زمزمه هایی به گوش برسد، اما نه بیشتر. این با موقعیت فزاینده متزلزل استارمر فاصله زیادی دارد.
اما یک تاریخ در تقویم مرتس و دیگر رهبران اصلی حزب را نگران می کند. در 6 سپتامبر، رای دهندگان در ایالت شرقی زاکسن-آنهالت به پای صندوق های رای می روند.
محبوبیت شکننده مرتس
AfD در حال حاضر با اختلاف زیادی با حدود 39 درصد آرا پیشتاز است، در حالی که CDU با 26 درصد در رتبه دوم قرار دارد و بقیه بسیار عقب هستند. آیا این آغاز یک دنیای جدید نگران کننده در سیاست آلمان خواهد بود؟
نشانههایی وجود دارد که نشان میدهد رأی افراطگرایان ممکن است کاهش یابد، بخشی به دلیل رسواییهای مالی و اخلاقی در حوزههای محلی و تا حدودی به دلیل منزجر شدن رأیدهندگان از ترامپ. آیا مرتس می تواند از این موضوع به عنوان سلاحی علیه AfD استفاده کند؟ چنین ایده ای قبلا غیر قابل تصور بود.
از بسیاری جهات، سیاست در اروپا به سرعت در حال حرکت به سوی ناشناخته است. هیچ دولتی نمی تواند پیش بینی کند که ترامپ در آینده چه ضرری خواهد داشت. اما رهبرانی که در مقابل او می ایستند و با شهروندان خود مستقیم رفتار می کنند، ممکن است بهترین شانس برای بقا را داشته باشند.
