روباه های قرمز دارای حس مغناطیسی خاصی هستند که به آنها کمک می کند تا فاصله دقیق طعمه های پنهان شده را به ویژه در زیر برف یا علف های بلند تشخیص دهند.
طبق گزارش به گزارش میهن تجارت، محققان دریافتند که موفقترین پرشهای آنها معمولاً در جهت خاصی با توجه به میدان مغناطیسی زمین و نزدیک به شمال مغناطیسی انجام میشود. با این حال، گرایش ضعیف تری به سمت جنوب نیز دیده شده است.
بر اساس این یافته ها، روباه دو منبع اطلاعات را به طور همزمان ترکیب می کند: صدای موش های زیرزمینی و نوعی نمایشگر قطب نمای داخلی تولید شده توسط میدان مغناطیسی زمین.
همانطور که روباه به آرامی به طعمه خود نزدیک می شود، به صدا گوش می دهد و به طور همزمان تشخیص می دهد که زاویه منبع صدا با یک ویژگی ثابت در میدان مغناطیسی همسو می شود.
وقتی این دو نشانه بر هم منطبق می شوند، روباه در یک فاصله از پیش تعیین شده و قابل تکرار از طعمه قرار می گیرد. به همین دلیل می تواند هر بار تقریباً با همان پرش حمله کند و بدون اینکه حیوان را ببیند دقیقاً روی هدف فرود بیاید.
این نوع استفاده از مغناطیس حسی یک پدیده نادر است. اگرچه بسیاری از حیوانات توانایی تشخیص میدان مغناطیسی زمین را دارند، اما بیشتر موارد شناخته شده مربوط به جهت گیری یا ناوبری است، نه اندازه گیری فاصله.
در مورد روباه، فرضیه محققان این است که میدان مغناطیسی زمین مانند یک محدوده یاب داخلی عمل می کند. مشابه شاخص هدف گیری خلبان، نسبت به دنیای خارج ثابت است و یک چارچوب مرجع پایدار برای هدف گیری فراهم می کند.
