بی ثباتی مقررات، تحریم های بانکی و از بین رفتن اعتماد خریداران خارجی، صنعت فرش ایران را به جایی رسانده است که تهدیدی جدی برای معیشت صدها هزار بافنده محسوب می شود.
صادرات فرش دستباف ایران که زمانی یکی از مهم ترین منابع ارزی غیرنفتی و نماد اقتدار اقتصادی کشور بود، در سال های اخیر با کاهش چشمگیری مواجه شده است. کاهشی که دیگر نمیتوان آن را صرفاً به تحریمها یا رکود جهانی نسبت داد. این صنعت که در دهه 70 و اوایل دهه 80 سالانه بیش از 2 میلیارد دلار درآمد داشت، اکنون به زیر چند صد میلیون دلار رسیده و بخش قابل توجهی از بازارهای سنتی خود را از دست داده است.
به گزارش اقتصاد 24، فعالان این حوزه سیاست های بی ثبات ارزی، الزامات بازگشت ارز و مشکلات نقل و انتقال پول را از عوامل اصلی این کاهش می دانند. فرش دستبافت محصولی زمانبر و مبتنی بر اعتماد بلندمدت است و با قراردادهای کوتاهمدت سازگار نیست. موضوعی که با مقررات جاری همخوانی ندارد.
در این میان کشورهایی مانند هند، پاکستان، نپال و چین با بازاریابی مدرن و مقررات پایدار، سهم ایران در بازارهای جهانی را در اختیار گرفته اند. به گفته فعالان صنفی، آنچه ایران از دست داده است نه تنها بازار، بلکه اعتماد خریداران خارجی است. ادامه این روند علاوه بر کاهش ارز، معیشت صدها هزار بافنده را تهدید می کند و می تواند منجر به از دست رفتن سرمایه های انسانی و فرهنگی این صنعت شود.
