اضطراب به صورت ترس و نگرانی تجربه می شود، اما ترس و نگرانی احساساتی کاملا طبیعی هستند و در بسیاری از موارد حق با آنهاست. ترس از ما در برابر خطر محافظت می کند، اما در مورد اختلال اضطراب، در مورد موقعیت هایی است که اصلاً خطری وجود ندارد. در این موارد، ترس از نظر منطقی غیرقابل توجیه است، اما کاملا واقعی به نظر می رسد.
اختلال اضطراب به اشکال مختلفی از جمله به شکل «فوبیا» یا هراس وجود دارد، اما آنچه زندگی فرد را محدود می کند، اختلال اضطراب فراگیر است. زیرا در حالی که فوبیا ترس از موقعیت های خاص یا مربوط به چیزهای خاص است، مانند فوبیای عنکبوت یا ترس از پرواز، اختلال اضطراب فراگیر اساساً به موقعیت یا چیزی خاص اشاره نمی کند.
به گزارش ایسنا؛ اختلال اضطراب فراگیر به طور دائم با یک فرد مرتبط است. این سایه ای است که در هر گوشه ای پنهان شده و هر لحظه می تواند حمله کند. البته این بدان معنا نیست که افرادی که با این مشکل روانی دست و پنجه نرم می کنند افراد ضعیفی هستند یا اینطور به نظر می رسند. برای بسیاری از کسانی که این مشکل را دارند، استرس مداوم یک حالت طبیعی است که در آن زندگی می کنند. این افراد از دوران نوجوانی یاد گرفته اند که نگرانی های خود را پنهان کرده و زندگی روزمره خود را مدیریت کنند. با این حال، ترس و اضطراب وجود آنها را احاطه کرده و آنها را منزوی می کند.
نقش ورزش در بهبود علائم
به گزارش «وب ام دی»، هر فردی باید دو تا سه بار در هفته به مدت حداقل 30 دقیقه به گونه ای ورزش کند که انرژی و عرق زیادی مصرف کند. مهم نیست این ورزش چیست، دویدن، شنا، بدمینتون، فوتبال و غیره.
ورزش به از بین بردن آدرنالینی که در هنگام استرس ترشح می شود کمک می کند. علاوه بر این، واکنش بدن به ورزش مشابه پاسخ بدن به استرس است. ضربان قلب افزایش می یابد، بدن عرق می کند و نفس سنگین تر می شود.
به این ترتیب بدن نحوه برخورد با این واکنش ها را در حین ورزش یاد می گیرد و تمرین می کند و در نتیجه وقتی دوباره تحت استرس قرار می گیرد بهتر می تواند بر آن غلبه کند.
