شرایط کنونی کشور کم و بیش همه ابعاد زندگی ایرانیان را تحت تاثیر قرار داده است و حوزه ورزش نیز نمی تواند از این قاعده مستثنی باشد.
شرایط کنونی کشور کم و بیش همه ابعاد زندگی ایرانیان را تحت تاثیر قرار داده است و حوزه ورزش نیز نمی تواند از این قاعده مستثنی باشد. 18 اسفند سال گذشته و در اولین روز جنگ، قرار بود دیدارهای هفته بیست و دوم لیگ برتر با دیدار ذوب آهن و پرسپولیس ادامه پیدا کند. دیداری که از قضا بعد از مدت ها قرار بود با حضور محدود تماشاگران برگزار شود اما با وجود سفر سرخ ها به اصفهان، طبیعتا آن مسابقه لغو شد و کاروان پرسپولیس به صورت زمینی به تهران بازگشت. از آن زمان به بعد چرخ بازی ها متوقف شد و به خصوص در روزهای اخیر بحث های زیادی در مورد احتمال از سرگیری مسابقات مطرح شد که البته چنین احتمالی بسیار کم برآورد شده و مشکلات زیادی دارد.
آنچه اخیرا از مسئولان فدراسیون و بعضا وزارت ورزش زیاد شنیده می شود، تاکید بر ادامه بازی ها با تدابیر ویژه است. با توجه به سختی ایاب و ذهاب، ایده اصلی این است که یک استان به عنوان مکان مرکزی مسابقات انتخاب شود. در نگاه اول خود این موضوع با مشکل فنی مواجه است. که شاید تیم یا تیم های هم استانی از این میزبانی سود ببرند. مثلاً وقتی بحث برگزاری بازی در تهران مطرح شد، شاهد اعتراض برخی باشگاه های غیر تهرانی بودیم.
این ایده اما مشکلات اساسی تری دارد، بسیار بزرگتر از این حرف ها. از نظر سخت افزاری همگی می دانیم که تقریبا تمامی استان های کشور به شدت از مشکل کمبود زمین مناسب و استاندارد رنج می برند. استقلال خوزستان در اهواز همیشه برای استفاده از زمین فولاد بحث و درگیری داشته است. تیم چادرملو در یزد باید ماه ها در تهران میزبان حریفان بود تا ورزشگاهش آماده شود. حتی در تهران که گزینه اصلی میزبانی متمرکز محسوب می شود، مشکل زمین به قدری جدی است که مثلاً استقلال به سیرجان رفت و از ورزشگاه ویژه گل گهر به عنوان زمین خود استفاده کرد. ورزشگاه آزادی در دسترس نیست، کیفیت زمین افتضاح است و ورزشگاه شهر قدس با امکاناتی که نصف و نیمه دارد، انعطاف میزبانی متوالی و نزدیک را ندارد. هنوز به یاد داریم زمانی که قرار بود دو روز متوالی پرسپولیس و استقلال در آنجا بازی کنند، مسئولان ورزشگاه چقدر نسبت به آسیب دیدن زمین هشدار دادند. حالا هشت بازی در هفته را در این شهر تصور کنید. آیا واقعا ممکن است؟
باز هم این تمام ماجرا نیست و هر چه جلوتر می رویم با مشکلات عمیق تری مواجه می شویم که حتی تاریخ انقضا فراتر از این فصل دارند. به عنوان مثال در گزارش اخیر سایت ورزش، مدیران 10 باشگاه لیگ برتری نه تنها با امضای نامه ای مشترک با ادامه مسابقات مخالفت کرده اند، بلکه حتی هشدار داده اند که به دلیل مشکلات اقتصادی ممکن است نتوانند برای فصل آینده در لیگ حضور پیدا کنند. ما از یک بحران اقتصادی صحبت می کنیم که ابعاد دقیق آن بعداً مشخص می شود و ممکن است بسیاری از جنبه های زندگی ایرانیان را تحت تأثیر قرار دهد. به نظر می رسد فعلاً باید با ایده ادامه لیگ بیست و چهارم خداحافظی کنیم، به خصوص که تنها دو ماه تا جام جهانی 2026 باقی مانده است.
