آخرین چیزی که مردم منتظرش بودند!

شاید بدون اغراق بتوان گفت درگیری پرسپولیس و استقلال بر سر کسب سهمیه آسیا آخرین چیزی بود که مردم ایران در چنین روزهایی منتظر آن بودند. در میانه این برزخ که حساب زندگی بسیاری از مردم به چند روز و هفته بعد هم نمی رسد و با محاسبه «ساعت» زندگی خود را می گذرانند، مغربی های پایتخت با تمام وجود می جنگند تا ببینند کدام یک به آسیا می رود! نکته قابل توجه این است که پیش از این جنجال‌هایی از سوی گروه‌های هواداری آغاز می‌شد و باشگاه‌ها نیز بر اساس آن فضا واکنش نشان می‌دادند، اما اکنون عموم مردم نسبت به این دعوای زرد و مبتذل کاملاً بی‌تفاوت هستند و این مدیران و مربیان دو تیم هستند که با تندترین الفاظ به یکدیگر حمله می‌کنند.

همه شما داستان را می دانید؛ لیگ نیمه تمام است و فدراسیون در نظر دارد بر اساس جدول فعلی سه تیم اول را به لیگ های اول و دوم آسیا اعزام کند. این موضوع به شدت مورد اعتراض سایر باشگاه ها از جمله پرسپولیس قرار گرفته است که به دنبال فرمول های دیگری برای رسیدن به آسیا است. به عنوان مثال قرمزها از برگزاری تورنمنت شش جانبه برای تعیین تکلیف نهایی لیگ صحبت می کنند یا معتقدند جدول پایانی نیم فصل اول باید ملاک باشد چرا که در آن زمان همه تیم ها حداقل یک بار بازی کرده بودند. این رویه به شدت مورد انتقاد استقلال قرار گرفته و جنگ را به سطح بالایی رسانده است.

شاید بنزین روی آتش مصاحبه عجیب سهراب بختیاری زاده بود. سرمربی استقلال در بخشی از مصاحبه خود می گوید: «شما می توانستید بالای جدول باشید. من شخصاً معتقد بودم که لیگ امسال تمام می شود، مثل یکی دو کشوری که این مشکل را داشتند. اما وقتی می آیی و حرف عجیبی می زنی مثلاً 6 یا 7 تیم می آیند بازی می کنند، این یک ذهنیت می آورد و این یعنی به یک تیم خاص امتیاز بدهی. من به شما بگویم کسی که اینطور قضاوت می کند در مواقع لزوم فساد می کند که صادقانه نگوید جنگ است، ما مشکلات بزرگ تری داریم، استقلال، تراکتور و سپاهان الان در رده های بالاتر هستند و انشالله سال آینده مسابقه می دهیم، چنین ذهنیتی ایجاد می کند.

باشگاه پرسپولیس به این مصاحبه واکنش تندی نشان داد و از بختیاری زاده شکایت کرد. قرمزها همچنین در نامه ای به مسعود مزیکیان رئیس فدراسیون اعتراض کرده اند که باشگاه استقلال آن را زیر سوال برده است. علی تاجرنیا، رئیس هیات مدیره استقلال در این باره می گوید: چنین اقدامی فارغ از هر نیت و انگیزه ای این سوال اساسی را پیش روی جامعه فوتبال قرار می دهد که آیا حل و فصل اختلافات و ادعاهای ورزشی باید از طریق نهادهای تخصصی فوتبال پیگیری شود یا از طریق مداخله سیاسی؟ تصمیمات مربوط به مسابقات، سهمیه ها و نمایندگان ملی باید صرفا بر اساس قوانین ورزشی، مقررات مصوب و سازوکارهای قانونی فوتبال اتخاذ شود، نه از طریق فشار سیاسی، رسانه ای یا دخالت خارجی. اعتراض به فرآیندها و تصمیمات حق طبیعی هر باشگاهی است اما مسیر این اعتراضات روشن است و باید از طریق فدراسیون فوتبال، سازمان لیگ، کمیته های قضایی و در نهایت مراجع بین المللی پیگیری شود. دعوت از مقامات سیاسی برای ورود به چنین موضوعاتی نه تنها کمکی به عدالت فوتبال نمی کند، بلکه می تواند اصل عدالت را زیر سوال ببرد، زیرا عدالت زمانی معنا پیدا می کند که همه در برابر قانون برابر باشند و میزان دسترسی به قدرت سیاسی تعیین کننده نباشد.