میهن تجارت- سرمقاله امروز روزنامه دنیای اختاز به قلم دکتر حسین عبده تبریزی، اقتصاددان، «بازار سهام در عصر هوش مصنوعی» است. در این یادداشت آمده است.
برای ما در ایران باید بحث آینده بورس و هوش مصنوعی را با توجه به شرایط خاص امروز کشور شروع کرد. اقتصاد ایران در سالهای اخیر تحت فشار نااطمینانیهای سیاسی، تحریمها، تنشهای منطقهای و نوعی تعلیق در تصمیمگیریهای اقتصادی بوده است. وضعیتی که در آن بازارها به جای واکنش به بهره وری، نوآوری و فناوری، به ریسک های خارجی و تحولات سیاسی حساس می شوند.
با این حال، امید است که کشور از جنگ و تشدید تنش ها دور بماند و به سمت ثبات، پیش بینی پذیری و بازگشت تدریجی اعتماد حرکت کند. زیرا در چنین فضایی است که اقتصاد می تواند ظرفیت های واقعی خود را نشان دهد.
در صورت تحقق این شرایط، بازار سهام باید یکی از اولین بخش هایی باشد که سود می برد. زیرا بخش مهمی از ارزش شرکتهای ایرانی همچنان پایینتر از پتانسیل واقعی آنها است و با بهبود فضای کسبوکار، ورود فناوری، افزایش بهرهوری و کاهش عدم اطمینان، امکان رشد چشمگیر ارزش شرکتها فراهم میشود.
در دنیایی که هوش مصنوعی به سرعت در حال افزایش بهره وری و تغییر ساختار تولید است، کار کردن دیگر تنها راه مشارکت در رشد اقتصادی نخواهد بود. هوش مصنوعی به شرکت ها این امکان را می دهد که با نیروی انسانی کمتر محصولات و خدمات بیشتری تولید کنند و در نتیجه بخش بزرگی از ارزش افزوده به سود شرکت منتقل می شود. از سوی دیگر، بازده سرمایه ممکن است سریعتر از رشد دستمزد افزایش یابد. به همین دلیل، سهامداری فقط یک فعالیت مالی یا تجاری نیست، بلکه نوعی مشارکت در مالکیت مشاغلی است که آینده اقتصاد را شکل می دهد.
در چنین فضایی کسانی که سهمی از مالکیت شرکت ها، صندوق ها یا دارایی های تولیدی دارند نیز از رشد ناشی از فناوری بهره مند می شوند.
هوش مصنوعی همچنین به دلیل نیاز به داده ها، مقیاس، زیرساخت ها و سرمایه گذاری سنگین، تمرکز بیشتری در اقتصاد ایجاد می کند. این می تواند شکاف بین کسانی که دارایی های تولیدی دارند و کسانی که فقط درآمد کار دارند را افزایش دهد. در نتیجه، سهامداری را می توان راهی برای حفظ ارتباط مردم با رشد اقتصادی آینده دانست.
این سهامداری لزوماً به معنای خرید و فروش روزانه یا رفتار سوداگرانه نیست، بلکه می تواند از طریق صندوق های سرمایه گذاری، صندوق های بازنشستگی، پرتفوی های متنوع و یا حتی مشارکت در کسب و کارهای کوچک و متوسط انجام شود. هدف اصلی شریک بودن در خلق ارزش آینده است، نه فقط تجارت.
در عین حال، این تحول به معنای بی اهمیت شدن افراد، تخصص یا کار نیست. مهارت، تجربه، خلاقیت، توانایی تصمیم گیری و روابط انسانی همچنان نقش تعیین کننده ای دارند. اما ممکن است ترکیب منابع درآمدی افراد تغییر کند و سهم درآمد حاصل از مالکیت افزایش یابد.
از این منظر، موضوع اصلی آینده تنها تفاوت درآمد بین افراد نخواهد بود، بلکه تفاوت بین کسانی که در دارایی ها و مشاغل آینده سهمی دارند و کسانی که سهمی ندارند، خواهد بود. بنابراین در عصر هوش مصنوعی، سهامدار بودن را می توان نه تنها یک انتخاب سرمایه گذاری، بلکه بخشی از استراتژی حضور و مشارکت در اقتصاد آینده دانست.
منبع: اخبار اقتصاد
