در روزهایی که حاشیه های دریافت ویزا و تغییر اردوی تیم ملی از آمریکا به مکزیک، بیش از مسائل فنی درباره آینده ایران در جام جهانی، شاید مهم ترین اتفاق واقعی درون زمینی آرام آرام و بی سر و صدا در حال شکل گیری است. ظهور هافبک جوانی که می تواند معادلات خط میانی تیم ملی را تغییر دهد.
شاید در نگاه اول مصدومیت روزبه چشمی برای کادر فنی خبر بدی به نظر برسد. بازیکنی باتجربه که شخصیت، تجربه و توانایی های دفاعی اش همیشه توسط امیر قلعه نویی گشوده شده است. اما فوتبال گاهی دقیقاً از همین اتفاقات اجباری چهره های جدیدی می سازد. حالا پنجره ای باز شده و شاید بزرگترین برنده آن امیرمحمد رزاقی نیا باشد.
رزاقی نیا در استقلال نشان داد که فقط یک هافبک جنگنده نیست. او بر خلاف بسیاری از هافبک های دفاعی فوتبال ایران، نه تنها ویرانگر بازی حریف است. او توانایی حمل توپ، خواندن بازی و مهمتر از همه شجاعت پاس دادن به جلو را دارد. همان ویژگی که سال هاست در خط میانی تیم ملی کمتر دیده می شود. رزاقی نیا که دقیقاً همان پست و همبازی چشمی در باشگاه است، حالا فرصت بی نظیری برای رسیدن به آمریکا دارد اما مهمتر احتمال فیکس شدن او در کنار سعید عزت اللهی است.
رزاقی نیا اگر بخواهد با سیستم هافبک تک مهاجم و دو دفاعی بازی کند که با توجه به حساسیت مسابقات جام جهانی محتمل ترین گزینه به نظر می رسد، رزاقی نیا می تواند مهره طلایی این آرایش باشد. احتمال فیکس شدن رزاقی نیا زمانی قوت می گیرد که به عملکرد ضعیف محمد قربانی در تیم ملی اشاره کنم. قربانی اگرچه آمار قابل قبولی در لیگ امارات دارد اما در دیدارهای ملی اخیر هر زمان که به عنوان بازیکن تعویضی به میدان رفت نتوانست انتظارات را برآورده کند. عدم سرعت نقل و انتقالات و اشتباهات موقعیت یابی در بازی های دوستانه باعث نمی شود که کادرفنی به راحتی به او در مرحله گروهی اعتماد کند. قربانی دوندگی و آمادگی بدنی خوبی دارد اما در بازی های ملی به خصوص در مقابل تیم هایی که مالکیت توپ بالاتری دارند هنوز اعتماد به نفس لازم را برای انتقال سریع توپ و خارج شدن از فشار ایجاد نکرده است.
برای بازی در سطح جام جهانی، تیم ملی فقط به بازیکنی برای گرفتن و دفاع از توپ نیاز ندارد. بلکه به هافبکی نیاز دارد که بتواند پس از دریافت توپ، جریان بازی را تغییر دهد. اینجاست که رازکی نیا می تواند سورپرایز بزرگ ایران شود. رزاقی نیا بازیکنی است که می تواند نقش تخریب کننده (هافبک دفاعی خالص) را ایفا کند و در ابتدای حمله با پاس های ساده و هوشمندانه توپ را به عزت اللهی پاس دهد تا او مسئولیت بازی سازی پیشرفته را بر عهده بگیرد. این دو در صورت هماهنگی یک زوج مکمل می سازند. علاوه بر این، در تورنمنتی مانند جام جهانی که میانگین مسافت دویدن هر بازیکن از 10 کیلومتر فراتر می رود، حضور یک هافبک 20 ساله با قدرت ریکاوری بالا یک مزیت تاکتیکی محسوب می شود.
رزاقی نیا از نظر پوشش فضاهای خالی و دور برگشت آمار بهتری نسبت به کشمی در دو فصل اخیر دارد. او از آن دسته بازیکنانی است که شاید نامش هنوز در سرفصل های خبری نباشد، اما دقیقاً برای فوتبال مسابقات مناسب است. بازیکنی با انرژی بالا، قابلیت پرس کم، توانایی پوشش فضا و شجاعت برای بازی جلو. حتی از نظر شخصیتی هم نشانه های یک بازیکن بزرگ را دارد. آرام، کم حاشیه و اعتماد به نفس در بازی های بزرگ. شاید تا چند ماه پیش حضور او در فهرست نهایی جام جهانی دور از ذهن به نظر می رسید اما حالا حتی احتمال فیکس شدن او در کنار عزت اللهی دیگر سناریوی عجیبی نیست. به خصوص اگر کادر فنی به این نتیجه برسد که تیم ملی برای عبور از فاز دفاعی به هجومی به هافبک مدرن تری نیاز دارد.
