جزئیات ناسا از ساخت پایگاهی دائمی ماه

بعدی- در حالی که مسابقه فضایی بین واشنگتن و پکن وارد مرحله جدیدی می شود، ناسا جزئیات برنامه بلندمدت خود برای ساخت یک پایگاه نیمه دائمی در قطب جنوبی ماه را منتشر کرده است. طرحی که شامل استفاده از ربات ها، سیستم های انرژی هسته ای و خورشیدی و حضور مستمر انسان در سطح ماه در دهه آینده است!

به گزارش به گزارش میهن تجارت به نقل از بی بی سی، ناسا جزئیات جدیدی از طرح عظیم خود برای ساخت پایگاه دائمی در ماه منتشر کرده است. پروژه ای که قرار است با استفاده از فرودگرهای روباتیک، هواپیماهای بدون سرنشین پرنده، ماه نوردها و سیستم های انرژی هسته ای، زمینه را برای حضور طولانی مدت انسان در سطح ماه فراهم کند.

این طرح بخشی از طرح بزرگ ایالات متحده برای بازگرداندن فضانوردان به ماه و ایجاد حضور دائمی در آن است. برنامه ای که در بحبوحه رقابت شدید با چین برای تسلط بر فضا دنبال می شود.

رقابت فضایی جدید آمریکا و چین

دولت ایالات متحده قصد دارد تا قبل از پایان دوره ریاست جمهوری دونالد ترامپ در سال 2029 بار دیگر فضانوردان آمریکایی را بر روی ماه فرود آورد. اما در عین حال، چین نیز به سرعت در حال پیشبرد برنامه های فضایی خود است و اعلام کرده است که قصد دارد تا سال 2030 انسان را به سطح ماه بفرستد. فشار رقابت با چین، ناسا را ​​مجبور کرده است که “هنوز در فضا پیشتاز باشد”.

این هفته چین نیز گام جدیدی در این راستا برداشت و فضاپیمای «شنژو-23» را به سمت ایستگاه فضایی «تیانگونگ» پرتاب کرد. ماموریتی که دسته جدیدی از فضانوردان چینی را به مدار زمین خواهد برد. از سوی دیگر، در ماه مارس، ناسا برنامه ای 20 میلیارد دلاری برای ساخت پایگاه دائمی در قطب جنوب تا سال 2032 اعلام کرد. پایگاهی که قرار است با انرژی خورشیدی و هسته ای کار کند. جارد آیزاکمن، مدیر ناسا روز سه شنبه گفت که این پروژه نشان می دهد که ایالات متحده “دیگر ماه را ترک نخواهد کرد.”

چرا ماه مهم است؟

ایجاد پایگاه دائمی در ماه فقط نمادین یا سیاسی نیست. دانشمندان بر این باورند که چنین پایگاهی می تواند نقش مهمی در آینده اکتشافات فضایی داشته باشد. از اهداف اصلی این پروژه می توان به انجام آزمایش های علمی، استخراج منابع ارزشمند، آزمایش فناوری های فضایی و همچنین تسهیل سفرهای آتی به مریخ اشاره کرد.

به خصوص قطب جنوب ماه توجه بسیاری را به خود جلب کرده است. زیرا دانشمندان بر این باورند که ذخایر آب یخ زده در این منطقه وجود دارد. از این آب می توان هم برای نوشیدن فضانوردان و هم برای تولید اکسیژن و حتی سوخت موشک استفاده کرد.

سه مرحله برای ساختن پایه ماه

برنامه جدید ناسا که با نام پایگاه ماه اشتعال شناخته می شود، در سه فاز طراحی شده است.

مرحله اول: اکتشاف رباتیک

ناسا قصد دارد قبل از ارسال انسان، مجموعه‌ای از فرودگرهای رباتیک و پهپادهای پرنده را برای بررسی و نقشه‌برداری از سطح ماه به ماه بفرستد. این ماشین ها قرار است شرایط سخت و ناهموار قطب جنوبی ماه را ارزیابی کنند و اطلاعات دقیقی در مورد محیط زیست، منابع و خطرات احتمالی ارائه دهند.

همچنین خودروهای ویژه ای به ماه فرستاده می شود که در آینده می توانند فضانوردان را حمل کنند یا تجهیزات علمی و سیستم های ارتباطی را حمل کنند. ناسا اعلام کرده است که قرارداد ساخت این تجهیزات را به چندین شرکت خصوصی واگذار کرده است. از جمله شرکت “Blue Origin” متعلق به جف بزوس، موسس آمازون. شرکت های “Intuitive Machines” و “Astrobotic” نیز در این پروژه مشارکت دارند.

نقش شرکت جف بزوس در پروژه ماه

ناسا می خواهد فرودگر ماه Blue Origin، به نام استقامت، قادر به فرود دقیق و هدایت کاملا خودکار بر روی سطح ماه باشد. در همین حال، فرودگر Griffin-1 Astrobotic قرار است در دهانه ای به نام نوبیل در نزدیکی قطب جنوبی ماه فرود بیاید.

این روبات‌ها علاوه بر حمل تجهیزات، ابزارهای علمی ناسا را ​​نیز حمل خواهند کرد. از جمله دوربین‌های با دقت بالا و سیستم‌های مبتنی بر لیزر که به فضاپیماها در فرود ایمن کمک می‌کنند. به گفته کارلوس گارسیا-گالان، مدیر اجرایی برنامه پایه ماه، مرحله اکتشاف رباتیک تا سال 2029 ادامه خواهد داشت و شامل 25 پرتاب فضایی و انتقال حدود چهار تن محموله به سطح ماه است.

ساخت نیروگاه هسته ای در ماه

در مرحله بعد، ناسا قصد دارد زیرساخت انرژی مورد نیاز برای حضور طولانی مدت انسان را بسازد. این بخش شامل ساخت سیستم های تولید انرژی خورشیدی و حتی راکتورهای شکافت هسته ای خواهد بود. وجود یک منبع انرژی پایدار برای روشن نگه داشتن تجهیزات، گرم کردن پایه و پشتیبانی از زندگی فضانوردان ضروری است. به خصوص در شرایط سخت ماه که دما می تواند به شدت کاهش یابد.

بر اساس طرح ناسا، انسان ها باید تا سال 2032 بتوانند در زیستگاه های “نیمه دائمی” در ماه زندگی کنند. علاوه بر این، ماه نوردهای پیشرفته همچنین فضانوردان را قادر می سازند تا مسافت های طولانی را بر روی سطح سنگی ماه طی کنند.

اما آیا این برنامه واقع بینانه است؟

علیرغم جاه طلبی های ناسا، بسیاری از کارشناسان معتقدند جدول زمانی اعلام شده بیش از حد خوش بینانه است. اگرچه ایالات متحده موفق شد در ماه آوریل چهار فضانورد را در ماموریت آرتمیس 2 به ماه بفرستد، اما هنوز چالش های بزرگی برای فرود انسان بر سطح ماه وجود دارد.

یکی از مشکلات اصلی، نداشتن یک فضاپیما برای فرود ایمن فضانوردان بر روی سطح ماه است. ناسا برای این کار به SpaceX ایلان ماسک وابسته است. این شرکت قراردادی را برای ساخت سیستم فرود انسانی استارشیپ امضا کرده است، اما پروژه استارشیپ با تاخیرها و مشکلات فنی متعددی مواجه بوده است.

سایمون باربر، دانشمند ماه در دانشگاه آزاد بریتانیا، به بی بی سی گفت که بزرگترین مانع در حال حاضر رسیدن فضانوردان به سطح ماه است. او می‌گوید: «اگر چین زودتر به ماه برسد، اصلاً تعجب نمی‌کنم. به گفته وی، ناسا در توسعه سیستم فرود انسان با مشکلات زیادی مواجه شده است و این موضوع می تواند جدول زمانی آمریکا را به تاخیر بیندازد.

سیاست؛ پروژه عامل پنهان ماه

برخی از کارشناسان بر این باورند که علاوه بر اهداف علمی، انگیزه های سیاسی نیز نقش مهمی در سرعت بخشیدن به پروژه ماه دارند. باربر معتقد است که ناسا در شرایطی قرار دارد که باید نشان دهد که برنامه روشن و فعالی برای آینده ماه دارد.

او می گوید: «به نظر می رسد ناسا مجبور است نشان دهد که برنامه ای دارد و در مسیر درست قرار دارد. بنابراین، فشار سیاسی قابل توجهی پشت این پروژه وجود دارد.” رقابت فضایی در دوران جنگ سرد یکی از مهمترین عرصه های رقابت ژئوپلیتیکی بین ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی بود. اکنون بسیاری بر این باورند که رقابت بین ایالات متحده و چین بر سر ماه نسخه مدرنی از نبرد قدیمی است.

آینده حضور انسان در ماه

با وجود تمام چالش ها، برنامه ناسا نشان می دهد که ایالات متحده همچنان ماه را یکی از مهمترین اهداف استراتژیک خود در فضا می داند. اگر این پروژه طبق برنامه پیش برود، انسان ها چندین دهه بعد نه فقط برای سفرهای کوتاه، بلکه برای اقامت طولانی مدت به ماه بازخواهند گشت.

پایگاهی که ناسا در نظر دارد می تواند به سکوی پرتاب نسل بعدی ماموریت های فضایی تبدیل شود. از استخراج منابع روی ماه گرفته تا سفرهای احتمالی انسان به مریخ. اما اینکه آیا آمریکا واقعاً می تواند قبل از چین به این اهداف دست یابد یا خیر، سؤالی است که احتمالاً در سال های آینده به آن پاسخ داده خواهد شد.