رضا نصری، تحلیلگر سیاست خارجی، نوشت: برای سالها، لابی اسرائیل سیاستگذاران آمریکایی را در چارچوبی سفت و سخت از روایتهای ریشهدار محدود کرده است و فضای کمی برای دیپلماسی عملگرا یا منعطف باقی میگذارد.
این فرضیات تحریف شده چنان عمیقاً در فرهنگ سیاسی واشنگتن ریشه دوانده است که حتی معمول ترین مبادلات دیپلماتیک اغلب غیرقابل دسترس تلقی می شود.
نمونه بارز این ادعا، این ادعای پوچ است که ایران هرگز نباید به دارایی های مسدود شده خود دسترسی داشته باشد، زیرا هر گونه وجوهی که آزاد می شود ناگزیر به “فعالیت های بی ثبات کننده” اختصاص می یابد.
این روایت مضحک، مذاکرات بر سر لغو تحریم ها را به چیزی شبیه مسخره تبدیل کرده است.
مقامات آمریکایی می دانند که دسترسی به وجوه مسدود شده، خواسته منطقی و قابل پیش بینی ایران در هر مذاکره جدی است. با این حال، آنها بیش از حد از اعتراف آن می ترسند.
آنها فکر می کنند هزینه های داخلی بسیار زیاد است. آنها از پوشش رسانهای خصمانه، فشار لابی، اتهام ترک متحدان و احتمال چالشهای اولیه یا واکنشهای سیاسی هراس دارند.
حقیقت این است که ایالات متحده عملاً آزادی عمل مطلق را به لابی اسرائیل واگذار کرده است و به نظر میرسد که حتی ترامپ – با وجود تمام بداخلاقیها، جسارتهای سیاسی و وعدههای انتخاباتیاش – قادر به تغییر این واقعیت نیست.
این هم از شعار «اول آمریکا»!
