جعفر بلوری در یادداشتی در روزنامه کیهان نوشت: دیروز اعلام شد که آمریکا برای 15 نفر از تیم ملی فوتبال (هیئت پشتیبانی و مسئولان فدراسیون و… که قرار است ملی پوشان را همراهی کنند) برای حضور در جام جهانی روادید صادر نکرده است. ساعاتی بعد مشخص شد که اعضایی که ویزا برایشان صادر شده است، اجازه اقامت در آمریکا را ندارند!
یعنی تیم ملی فوتبال کشورمان بعد از هر بازی باید به مکزیک برگردد و این یعنی تیم ملی فوتبال کشورمان باید در همان روز بازی از طریق اداره مهاجرت آمریکا از مرز عبور کند و … در این مورد باید گفت:
1- این خبر نشان می دهد که دشمن از «هر چه دارد» یا «هر چه در توان دارد» برای حمله به کشورمان استفاده می کند و در این میان کوچکترین تردیدی به خود راه نمی دهد. فرقی نمی کند اقتصادی، سیاسی، جغرافیایی و ورزشی باشد. مثلا سازوکارهای مالی و اقتصادی و مسائل مربوط به افتتاح «ال سی» را که در دوره ریاست جمهوری آقای حسن روحانی زیاد شنیده بودیم را به یاد بیاورید.
«ال سی» در واقع یک قرارداد بانکی خصوصی بین خریدار، فروشنده و بانک های طرفین است و گشایش آن در دست هیچ نهاد یا سازمان دولتی قانوناً مجاز نیست. حالا نوبت ورزش و فوتبال است و دشمن برای هزارمین بار خباثت خود را با عدم صدور ویزا نشان داد. حالا کمی در مورد داستان
تنگه هرمز را در نظر بگیرید. ابزار قدرتمندی که سال ها در اختیار ما بوده و می توانیم از آن برای قرار دادن چنین دشمنان کینه توزی سر جای خود استفاده کنیم.
مسئولان کشور باید پاسخ دهند که چرا تا کنون و در طول 47 سال گذشته از این اهرم استفاده نکردند تا دشمن جرات تهاجم و رعب و وحشت را نداشته باشد. آیا دشمن در این مدت دست از کینه توزی برداشت؟! برای چندمین بار و از سر دلسوزی تاکید می کنیم که اگر از این اهرم قدرتمند دست برداریم، بدون شک دشمن تهاجم نظامی مستقیم و گسترده علیه کشورمان را از سر خواهد گرفت. چرا زیرا مهمترین عاملی که باعث شد دشمن به آتش بس موافقت کند، بستن این تنگه است! با حذف عامل اصلی آتش بس، طبیعی است که جنگ از سر گرفته شود.
2- از آنجایی که بین 20 تا 25 درصد نفت و فرآورده های نفتی مورد نیاز جهان، 20 درصد گاز طبیعی مورد نیاز جهان، 60 درصد کود اوره و فرآورده های پتروشیمی مورد نیاز و … از این تنگه عبور می کند، اهمیت این نقطه حساس که در دستان ماست بیش از گذشته نمایان می شود. شاید بزرگترین اشتباه برخی از این کشورهای نفت خیز منطقه این بود که خاک کشورشان را در اختیار ارتش آمریکا قرار دادند و فروش نفت، کود و گاز خود را که به شدت به آن وابسته هستند، به خطر انداختند. اما این اهرم قدرتمند در شرایط جنگی مفید است، زمانی که بتوان از آن به درستی استفاده کرد. اگر گفته شود تنگه هرمز بسته است و قیمت جهانی نفت و کود و محصولات پتروشیمی رشد نمی کند، یعنی یک شغل لنگ می زند. پیش بینی کارشناسان بین المللی این بود که در صورت بسته شدن تنگه هرمز، قیمت نفت به 300 دلار افزایش می یابد. نفت در طول جنگ کنونی رشد کرد، اما نه چندان. بیشترین افزایش قیمت نفت در 15 اردیبهشت و نفت برنت به 126 دلار در هر بشکه رسید و اکنون که این یادداشت را می خوانید قیمت نفت زیر 100 دلار است. این به دو دلیل اتفاق می افتد. یک: دروغ های ترامپ در مورد مذاکره و توافق که مربوط به مذاکرات اسلام آباد است و دو: تنگه هرمز آنطور که باید بسته نیست و شاید کشتی ها از این تنگه عبور می کنند – البته نه مثل قبل!
3- ممکن است برخی بگویند اگر تنگه هرمز به طور کامل بسته شود، جنگ دوباره از سر گرفته می شود که در این صورت باید گفت که جنگ حتی یک لحظه متوقف نشده است. آیا دشمن صبح شنبه برای چندمین بار به جزیره قشم و شهرستان سیریک حمله نکرد؟! پس از اعلام آتش بس، ایران تحت محاصره دریایی نبود و این محاصره اکنون ادامه ندارد؟ درست است که به این تهاجمات مکرر پاسخ متناسب داده می شود، اما همین تکرار تهاجم و محاصره به این معناست که پاسخ های ما لزوماً نباید متناسب باشد. پاسخی که بازدارنده نباشد، به معنای تداوم پرخاشگری است. آیا برای دشمن قابل پیش بینی نیست که «آمریکا حمله کند» و «ایران پاسخ دهد»؟ پاسخ روشن است. آیا پاسخ اگر قابل پیش بینی باشد بازدارندگی ایجاد می کند؟! در اینجا نیز پاسخ بسیار واضح است.
4- دشمن در عرصه های ورزشی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و… نظامی مشغول است. او از همه اهرم ها و هر چه دارد علیه کشور ما استفاده می کند. او کوچکترین توجهی نمی کند. یک لحظه تصور کنید اهرم تنگه هرمز و باب المندب هم در اختیار آمریکا بود. دشمنی که از اهرم «ویزا» برای ورزشکاران کشورمان نمی گذرد، از این تنگه ها می گذرد؟!
5- هم ایران و هم دشمن روی «اقتصاد» حساب ویژه ای باز کرده اند. بسته شدن نصف و نیمی از تنگه هرمز و تحلیل رفتن ذخایر استراتژیک کشورها، اقتصاد حریف، تحریم و محاصره دریایی و برخی اقدامات و نفوذ ناشناخته را نیز تهدید می کند. آنچه در این میان تعیین کننده خواهد بود «تاب آوری» است. هر طرفی که بتواند بیشتر تحمل کند برنده خواهد بود. با بستن موثر تنگه هرمز و باب المندب و البته واکنش سریع و به موقع مسئولان به جنگ روانی ترامپ، می توان در «جنگ مقاومت» پیروز شد و بازی او را مختل کرد. وقتی نفت 300 دلار شد همین ترامپ جلوی نتانیاهو می ایستد.
6- قسمت پایانی این یادداشت را به یک «احتمال» و «اخطار» اختصاص می دهیم. در مورد بحث ویزای تیم ملی فوتبال کشورمان بد نیست یک احتمال را در نظر بگیریم. اتفاقی که برای تیم فوتبال بانوان کشورمان در استرالیا افتاد. بعید نیست دشمن برای بازیکنان تیم فوتبال کشورمان آرزوهایی داشته باشد.»
